«Girls & Boys»: Νατάσα Εξηνταβελώνη για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Αλάμπρα με τον πολυβραβευμένο μονόλογο

«Girls & Boys», ο καθηλωτικός θεατρικός μονόλογος του Dennis Kelly, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, με την εξαιρετική Νατάσα Εξηνταβελώνη, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αλάμπρα από τις 17 Απριλίου. Η παραγωγή των Θεατρικών Επιχειρήσεων Τάγαρη, που γνώρισε εκρηκτική επιτυχία με διαδοχικά sold out και θερμότατες κριτικές, ολοκληρώνοντας παράλληλα μια επιτυχημένη πορεία σε Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας, συνεχίζει τη διαδρομή της στην Αθήνα.

«Συνάντησα τον άντρα μου στην ουρά για να επιβιβαστώ σε μια πτήση, και ομολογώ ότι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή».

Μια φαινομενικά τυχαία γνωριμία σε ένα αεροδρόμιο σηματοδοτεί την αρχή μιας κοινής ζωής. Έρωτας, δημιουργία οικογένειας, παιδιά, επαγγελματική ανέλιξη – μια καθημερινότητα που εμπεριέχει την οικειότητα και την ασφάλεια. Όμως, καθώς η αφήγηση ξετυλίγεται, οι βεβαιότητες διαρρηγνύονται και η ιστορία μεταμορφώνεται, παίρνοντας μια απρόσμενη και σκοτεινή τροπή.

Ουσιαστικά, πρόκειται για έναν σύγχρονο θεατρικό μονόλογο που ξεκινά ως μια γλυκιά ιστορία αγάπης, για να εξελιχθεί σταδιακά σε μια διεισδυτική ανατομία της απώλειας, της μνήμης και της ανθρώπινης προσπάθειας να διαχειριστεί το τραύμα και να συνεχίσει την πορεία της ζωής. Ο διακεκριμένος Βρετανός συγγραφέας Dennis Kelly, γνωστός στο ελληνικό κοινό και από το έργο «Τα Ορφανά», δημιουργεί ένα κείμενο που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, φωτίζοντας τις αθέατες όψεις της αγριότητας που διατρέχουν τις καθημερινές μας σχέσεις. Έννοιες όπως η έμφυλη ανισότητα και οι μηχανισμοί μέσω των οποίων η βία κανονικοποιείται, συνιστούν τον πυρήνα του δραματουργικού του ιστού.

«Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε τα πράγματα μεταξύ μας άρχισαν να πηγαίνουν στραβά – θυμάμαι μόνο ξαφνικά να βρίσκομαι μέσα σε αυτό».

Η βία, καθώς η αφήγηση προχωρά, αποκαλύπτεται σταδιακά, διαβρώνοντας κάθε πτυχή μιας επιφανειακά ειδυλλιακής ζωής. Μικρές, φαινομενικά αθώες οικογενειακές στιγμές, εκ των υστέρων, αποδεικνύονται προειδοποιητικά σήματα μιας επικείμενης σκοτεινής πραγματικότητας. Στη σκηνική μεταφορά της Λητώς Τριανταφυλλίδου, η ηρωίδα ανασύρει την ιστορία της, δημιουργώντας μπροστά στα μάτια του κοινού ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ. Η παράσταση ελίσσεται ανάμεσα στο θέατρο και την κινηματογραφική καταγραφή, μετατρέποντας την θεατρική σκηνή σε πεδίο προσωπικής αναμέτρησης της ηρωίδας με την ίδια της την ιστορία, όπου η αφήγηση τίθεται σε λειτουργία επιβίωσης.

“Η ηρωίδα που κληθήκαμε να δημιουργήσουμε με τη Νατάσσα Εξηνταβελώνη δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε θύμα. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εντοπίσει τη στιγμή όπου η πορεία της ζωής της μετατοπίστηκε προς την τραγωδία. Καθώς μας αφηγείται την ιστορία της, αναζητά ενδείξεις και ίχνη μέσα στην ίδια της τη μνήμη, επιχειρώντας να διαγνώσει στον σύντροφό της, στη σχέση τους και στην κοινωνία όπου ζει τις απαρχές και τα αίτια της βίας που καθόρισαν τη ζωή της. Αυτή η προσπάθεια κατανόησης — και όχι η τραγωδία καθαυτή — αποτέλεσε τον πυρήνα της παράστασής μας. Η σκηνική σύνθεση της παράστασης διαμορφώθηκε ως μια ζωντανή διαδικασία ανασύνθεσης: μια αφήγηση που χτίζεται μπροστά μας, σαν ντοκιμαντέρ της ίδιας της μνήμης. Ζούμε σε μια εποχή όπου η μνήμη δεν υπάρχει πλέον μόνο μέσα μας, αλλά και μέσα σε αρχεία, εικόνες και βίντεο. Ανακαλούμε το παρελθόν μας μέσα από οθόνες. Με αυτή την έννοια, όλοι γινόμαστε αφηγητές, μοντέρ και σκηνοθέτες της ίδιας μας της ζωής. Ωστόσο, παρά τα σύγχρονα εργαλεία καταγραφής και επαύξησης της εμπειρίας μας, η αμηχανία — και συχνά η ανικανότητά μας — απέναντι στην τραγωδία παραμένει ίδια, τόσο ως προς την αποτροπή της όσο και ως προς την κατανόησή της. Αυτή υπήρξε ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση: να προσεγγίσουμε την ενδοοικογενειακή βία χωρίς δραματική υπερβολή, αλλά και χωρίς απόσταση.

Αν η παράσταση αφήνει κάτι πίσω της, θα ήθελα να είναι μια αίσθηση επαγρύπνησης — η συνειδητοποίηση ότι η βία δεν εμφανίζεται αιφνίδια στις έμφυλες σχέσεις, αλλά διαμορφώνεται αθόρυβα μέσα από μικρές, καθημερινές μετατοπίσεις που συχνά περνούν απαρατήρητες. Αν καταφέρουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό — όσο επώδυνο κι αν είναι — ίσως να ανοίξει ο δρόμος για μια ουσιαστική αλλαγή δυναμικής”.

– Λητώ Τριανταφυλλίδου

Girls & Boys του Dennis Kelly
Με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Φωτογραφίες – Βίντεο: Δέσποινα Σπύρου
Video Editing: Μαριάνα Τρούμπη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση
Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Στα βίντεο της παράστασης εμφανίζονται η Κάτια και ο Νικόλας.

Θερμές ευχαριστίες στους: Δημήτρη Πασσά, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ολυμπία Γαϊτανίδη, Μπάμπη Χριστακόπουλο και Κατερίνα Μάμαλη.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Αλάμπρα, Στουρνάρη 53, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 522 0120

Παραστάσεις: από 17 Απριλίου
Παρασκευή & Σάββατο | 21:00
Κυριακή | 19:00

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:
18€ κανονικό | 16€ μειωμένο

Προπώληση:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/girls-boys/