Αγωνιώδης Αναζήτηση για τον Ηλία Πανταζή στη Μεταμόρφωση: Φόβος, Εξαφάνιση και Σοκαριστικές Μαρτυρίες

Η εξαφάνιση του 54χρονου Ηλία Πανταζή στη Μεταμόρφωση έχει προκαλέσει σοκ και αγωνία, με τους οικείους και τους φίλους του να τον αναζητούν απεγνωσμένα. Ο Ηλίας, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζούσε ως άστεγος σε χώρο που του είχε παραχωρηθεί στην πιλοτή μιας διώροφης οικοδομής, εξαφανίστηκε ξαφνικά το βράδυ της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου. Μια ομάδα φίλων, συγκινημένη από την ιστορία του, συμμετέχει ενεργά στην έρευνα.

Δημοσιογράφοι της εκπομπής «Φως στο Τούνελ» βρέθηκαν στον αυτοσχέδιο χώρο του Ηλία, όπου εντοπίστηκε και το ποδήλατό του. Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα περίεργο, καθώς σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, ο Ηλίας δεν αποχωριζόταν ποτέ το ποδήλατό του.

«Φοβόταν πολύ», αναφέρει ιδιοκτήτης γειτονικού συνεργείου, περιγράφοντας τις συνήθειες του Ηλία. «Ερχόταν εδώ για να φορτίσει τα κινητά του και μετά επέστρεφε στον χώρο του. Μου είχε ζητήσει να παρκάρουμε αυτοκίνητα απέναντι, πολύ κοντά το ένα στο άλλο, ώστε να μην μπορεί να περάσει κάποιος. Φοβόταν πολύ, χωρίς να ξέρω τον λόγο», συμπληρώνει.

Ο ίδιος γείτονας περιγράφει έναν άνθρωπο που κινούνταν στην ευρύτερη περιοχή, λάμβανε βοήθεια από κατοίκους και φίλους, ενώ υπήρχε ακόμη και ομάδα στο Viber με τίτλο «Οι φίλοι του Ηλία». «Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τη ζωή που έκανε, όμως τον τελευταίο καιρό είχε έντονους φόβους. Όταν τον ρωτούσα, δεν απαντούσε. Μου είχε πει πως κάποτε τον είχαν χτυπήσει — ίσως κάτι παρόμοιο να συνέβη και εκείνη την ημέρα», σημειώνει.

Η ανησυχία για τον Ηλία μεγάλωσε καθώς περνούσαν οι μέρες χωρίς να εμφανίζεται. «Το πιο περίεργο είναι ότι άφησε το ποδήλατό του ακουμπισμένο πάνω σε ένα αυτοκίνητο — κάτι που δεν θα έκανε ποτέ. Το είχε πάντα μαζί του. Τελευταία έλεγε πως ήθελε να πάει στο Άγιον Όρος. Αν δεν βρίσκεται εκεί, τότε πολλά μπορεί να έχουν συμβεί», καταλήγει ο γείτονας.

Συγκλονιστική Μαρτυρία Συγγενούς: «Όταν χώρισε τον απέρριψαν και άλλαξε η ζωή του»

Μια συγκλονιστική μαρτυρία από συγγενή του Ηλία φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά της ζωής του. Περιγράφει έναν άνθρωπο βαθιά πληγωμένο, που σταδιακά έμεινε ολομόναχος. «Ο πατριός του πέθανε πρόσφατα, είχε χάσει και τη μητέρα του, που ήταν το στήριγμά του. Από τότε ένιωθε εντελώς μόνος», αναφέρει.

Ο Ηλίας είχε παντρευτεί στο παρελθόν και είχε αποκτήσει παιδί. Μετά τον χωρισμό του, επέστρεψε στην οικογένειά του, χωρίς όμως να βρει την απαιτούμενη στήριξη. «Ο πατέρας του ζει αλλά δεν θέλει καμία επικοινωνία μαζί του. Είναι εξοργιστικό… Σαν να μην υπήρξε ποτέ στη ζωή τους», δηλώνει με πικρία.

«Έχει παιδί. Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τον γιο του πουθενά… Ξέρουμε μόνο ότι κάποια στιγμή ήταν πρωταθλητής στο kick boxing», προσθέτει η συγγενής.

Περιγράφει έναν καλοσυνάτο άνθρωπο, που παρά τη δική του εξαθλίωση, νοιαζόταν πάντα για τους άλλους. «Μπορούσε να βρει πορτοφόλι στον δρόμο και να το πάει στην Αστυνομία γιατί σκεφτόταν ότι κάποιος μπορεί να μην έχει να πάρει γάλα στο παιδί του. Έκανε κακό μόνο στον εαυτό του», λέει.

Η συγγενής προσπαθούσε συνεχώς να τον πείσει να φύγει από τον δρόμο και να μην ζει σαν άστεγος. «Έψαξα νοσοκομεία, αζήτητα, ακόμα και ασθενείς χωρίς στοιχεία. Δεν βρήκαμε τίποτα», καταλήγει.

Το Πικρό Μήνυμα του Ηλία στην Ομάδα Φίλων του: «Μας είχαν πρήξει…»

Λίγο πριν εξαφανιστεί, ο Ηλίας είχε στείλει ένα συγκινητικό μήνυμα στην ομάδα των φίλων του στο Viber, όπου αποτυπώνονται η μοναξιά, η ψυχική του φόρτιση και η ανάγκη του να αισθάνεται πως ανήκει κάπου. Εκφράζει ευγνωμοσύνη προς όσους τον βοηθούσαν, αλλά και την πίκρα που ένιωθε το τελευταίο διάστημα.

«Καλημέρα! Καλή εβδομάδα και καλή Σαρακοστή! Σήμερα ελπίζω πως, με όλα όσα θα μοιραστώ μαζί σας, δεν θα σας κουράσω, δεν θα σας στενοχωρήσω, δεν θα σας λυπήσω ούτε θα σας θυμώσω. Ξέρετε όμως πολύ καλά πως μαζί σας μοιράζομαι τα πάντα. Όλες μου τις σκέψεις, τις ανησυχίες μου και γενικά ό,τι έχει να κάνει με εμένα. Και σας λέω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» μέσα από την καρδιά μου. Γιατί έχω το πιο ανεκτίμητο δώρο που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος: ανθρώπους δίπλα του. Χριστιανούς ανθρώπους», γράφει.

Περιγράφει την καθημερινή του ρουτίνα, τις προσευχές του και τις στιγμές περισυλλογής. Ωστόσο, το μήνυμα στρέφεται σε ένα δυσάρεστο περιστατικό στην εκκλησία:

«Ας ξεκινήσω λοιπόν… Χθες το πρωί έφτασα στον ναό στις 6:30 π.μ. Μπήκα, άναψα ένα κερί, προσκύνησα τις εικόνες και βγήκα έξω να καθίσω, όπως κάνω τόσα χρόνια, μπροστά στην πόρτα. Εκεί μου αρέσει πολύ, γιατί και τη λειτουργία ακούω και μπορώ να υποδέχομαι τον κόσμο. Αυτούς τους ανθρώπους που, όπως μου λένε, έρχονται και περιμένουν να με δουν, πάντα με ένα αληθινό και γεμάτο αγάπη χαμόγελο.

Δεν θα πω ονόματα, ούτε αν ήταν άνδρας ή γυναίκα. Ένας άνθρωπος μού είπε το πρωί: «Ηλία, ξέρεις πολύ καλά πως όλα αυτά τα χρόνια, σου έχουμε δείξει ότι σε αγαπάμε αληθινά. Αλλά επειδή εδώ έχει στραβώσει η κατάσταση με τους ιερείς και κανονικά πρέπει να σου κόψουμε ακόμη και την καλημέρα, όταν με βλέπεις να έρχομαι, πήγαινε σε εκείνο το σημείο και θα σου αφήνω εκεί ό,τι είναι… Ειλικρινά ντρέπομαι. Συγγνώμη. Αλλά καταλαβαίνεις».

«Περίπου δέκα λεπτά μετά, είμαι πάλι στην πόρτα. Έχει βγει από το παγκάρι ο υπάλληλος που είναι εκεί και ετοιμάζεται να μπει κάποιος μέσα. Ειλικρινά, θέλω να με πιστέψετε. Το ξέρω ότι είναι αγνή ψυχή. Με κοίταξε, κοίταξε και τον υπάλληλο και με σχεδόν βουρκωμένα μάτια και χαμηλωμένο βλέμμα μου είπε: “Ηλία, συγγνώμη… Δεν μπορώ να σου δώσω…”. Και τώρα πραγματικά αυτό έχει καταντήσει γελοίο. Γιατί πριν γίνει όλο αυτό, ήμουν «καλός» άνθρωπος, «καλός» ζητιάνος, «καλός» εργάτης όταν χρειαζόταν δουλειά χωρίς χρήματα.

Το τελευταίο που θέλω να μοιραστώ είναι πως πήγα να αφήσω μερικά ρούχα και μπουφάν σε ανθρώπους που ξέρω ότι τα έχουν ανάγκη. Όταν έφτασα στο παγκάκι όπου κάθονταν δέκα-δεκαπέντε άτομα, άρχισαν πάλι τα σχόλια: “Καλώς τον Χριστιανό… τον παπά…”.»

Το χειρότερο, όπως αναφέρει, ήταν όταν κάποιος του είπε: «“Τώρα τι έχεις να πεις; Για πες… Σε διώξανε με τις κλωτσιές! Εδώ ούτε στην εκκλησία δεν σε αφήνουν να πατήσεις. Τόσο καιρό μας έλεγες διάφορα και μας είχες πρήξει. Να τώρα… Καλά να πάθεις…” Και πραγματικά δεν ήξερα τι να απαντήσω. Άφησα τα ρούχα και έφυγα… Συγγνώμη αν σας κούρασα. Καλημέρα και πάλι. Καλή εβδομάδα σε όλους».

Ο Ιερέας του Ναού: «Τον βοηθούσαμε με κάθε τρόπο»

Ο ιερέας του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, όπου σύχναζε ο Ηλίας, τον περιέγραψε ως έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο που επιβίωνε με τη βοήθεια της ενορίας. «Τον βοηθούσαμε με κάθε τρόπο… και με χρήματα και με τρόφιμα. Στεκόταν πολλές φορές και έξω από τον ναό ως επαίτης και τον βοηθούσε όλη η ενορία. Κάποιες φορές του αναθέταμε και μικροδουλειές εδώ στην εκκλησία, καθαριότητα και διάφορα άλλα, για να έχει κι ένα μικρό εισόδημα», ανέφερε.

Επιβεβαίωσε ότι ο Ηλίας εξέφραζε συχνά την επιθυμία του να πάει στο Άγιον Όρος. «Ο Ηλίας έλεγε σε πολύ κόσμο, όχι μόνο σε εμένα, ότι ήθελε να πάει στο Άγιον Όρος. Το Άγιον Όρος είναι τεράστιο… Έχει μονές, σκήτες, κελιά… Χάος. Δεν θα μπορούσα να ξέρω αν πήγε εκεί ή πού ακριβώς βρίσκεται. Ούτε έχουμε δικαίωμα να ψάξουμε εκεί», εξηγεί.

Σχετικά με τις πληροφορίες για απομάκρυνση του Ηλία από τον ναό, ο ιερέας δήλωσε: «Δεν γνωρίζω κανέναν που να του απαγόρευσε να έρχεται στο ναό. Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε άνθρωπο να έρχεται στην εκκλησία. Ο ναός είναι ανοιχτός για όλους. Αν είχε κάποια προσωπική διαφωνία με κάποιον και αντάλλαξαν κουβέντες, εγώ δεν το γνωρίζω». Αρνήθηκε επίσης οποιαδήποτε προσωπική διαφωνία.

Φίλος του Ηλία: «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί χάθηκε»

Ένας φίλος του Ηλία από την ομάδα υποστήριξης στο Viber, ο Σπύρος Στέργιος, περιέγραψε έναν άκακο, θρησκευόμενο και ακίνδυνο άνθρωπο. «Γνώρισα τον Ηλία πριν από περίπου τρία χρόνια, τυχαία στον δρόμο. Μιλήσαμε λίγο και αμέσως τον συμπάθησα. Από τότε συναντιόμαστε σχεδόν κάθε πρωί και να τον βοηθούσα όσο μπορούσα», λέει.

«Το τελευταίο πρωινό που τον είδα ήταν στις 21 Ιανουαρίου, γύρω στις οκτώ. Έβρεχε πολύ και έκανε φοβερό κρύο. Του είπα να πάει κάπου να προφυλαχθεί και μου απάντησε πως αυτό σκόπευε να κάνει. Από τότε δεν τον ξαναείδε κανείς», αναφέρει.

Ο Ηλίας του είχε πει εκείνο το πρωινό ότι πιθανότατα θα πήγαινε σε κάποιο ξενοδοχείο, όπως συνήθιζε όταν ο καιρός ήταν πολύ δύσκολος. «Κάποιοι φίλοι του φρόντιζαν να του εξασφαλίζουν ένα δωμάτιο για να κάνει μπάνιο και να ζεσταθεί. Συνήθως πήγαινε είτε στο ξενοδοχείο “Ίβισκος” είτε στο “Πλάτων”», εξηγεί.

«Αρκετοί φίλοι έτρεξαν να ρωτήσουν. Δεν βρέθηκε πουθενά… Είναι σαν να άνοιξε η γη και να τον κατάπιε. Το πιο περίεργο είναι ότι άφησε πίσω ακόμη και το ποδήλατό του, το οποίο είχε πάντα μαζί του», προσθέτει.

Μιλάει για τον Ηλία ως έναν περήφανο άνθρωπο, που είχε περάσει πολλά στη ζωή του: ο θάνατος του πατριού και της μητέρας του, ο χωρισμός, η απώλεια του αδερφού του σε τροχαίο. «Γενικά, είχε περάσει πάρα πολλά και ίσως όλα αυτά να τον είχαν λυγίσει. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά συνέβη», καταλήγει ο Σπύρος Στέργιος.

Οι φίλοι του Ηλία συνεχίζουν την αναζήτηση, έχοντας απευθυνθεί και στην Αστυνομία, ελπίζοντας σε κάποιο στοιχείο που θα τους οδηγήσει στα ίχνη του.