Η Επαναφορά της Εθνικής Παιδείας
Του Χρήστου Τσούνη, μέλος Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής, μέλος ΕΔΕΚΑΠ ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής
Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά ηθική και πολιτισμική κρίση. Τα αυξανόμενα φαινόμενα ανήλικης και ενδοσχολικής παραβατικότητας, οι τραγικές αυτοκτονίες νέων ανθρώπων υπό το βάρος της ψυχολογικής πίεσης των εξετάσεων, η αδιαφορία πολλών μαθητών για την ιστορική μνήμη και η διαρκώς εντεινόμενη απαξίωση του ρόλου του δασκάλου, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Είναι συμπτώματα μιας κοινωνίας που απομακρύνθηκε από τις αξίες που επί αιώνες κράτησαν όρθιο το ελληνικό έθνος.
Για δεκαετίες, η ελληνική παιδεία εγκατέλειψε σταδιακά τον εθνικό και ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα. Το σχολείο έπαψε να εμπνέει, να διαμορφώνει χαρακτήρες και να καλλιεργεί συνείδηση ευθύνης απέναντι στην πατρίδα, την οικογένεια και την κοινωνία. Αντί να δημιουργεί πολίτες με αυτογνωσία, ιστορική μνήμη και πνευματική καλλιέργεια, περιορίστηκε πολλές φορές σε έναν στείρο εξεταστικό μηχανισμό που μετατρέπει τους μαθητές σε αριθμούς και τους εκπαιδευτικούς σε απλούς διαχειριστές ύλης.
Η Εθνική Παιδεία δεν σημαίνει φανατισμός ούτε μισαλλοδοξία. Σημαίνει γνώση της ιστορίας, σεβασμός στις θυσίες των προγόνων, κατανόηση της πολιτισμικής μας συνέχειας και συνειδητοποίηση ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος, αλλά μια ιστορική και πνευματική παρακαταθήκη χιλιάδων ετών.
Η απαξίωση της ιστορικής μνήμης έχει σοβαρές συνέπειες. Όταν οι μαθητές αντιμετωπίζουν την εθνική ιστορία ως μια βαρετή υποχρέωση και όχι ως κομμάτι της ταυτότητάς τους, τότε χάνεται ο δεσμός ανάμεσα στις γενιές.
Το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στους εκπαιδευτικούς αποκαλύπτει επίσης μια βαθύτερη κρίση αξιών. Ο δάσκαλος στην ελληνική παράδοση υπήρξε φορέας γνώσης, ήθους και κοινωνικής καθοδήγησης.
Η επαναφορά της Εθνικής Παιδείας αποτελεί επομένως ανάγκη εθνικής επιβίωσης. Το ελληνικό σχολείο οφείλει να ξαναδώσει έμφαση στη διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας με πληρότητα και υπερηφάνεια, στην καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας ως φορέα πολιτισμού και σκέψης, στην ενίσχυση της φιλοπατρίας και της κοινωνικής ευθύνης, στην αποκατάσταση του κύρους του δασκάλου και της έννοιας της πειθαρχίας, στην ψυχική στήριξη των νέων και στην ανάδειξη προτύπων προσφοράς και ήθους.
Η Ελλάδα δεν θα αναγεννηθεί μόνο μέσα από οικονομικούς δείκτες ή τεχνοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Θα αναγεννηθεί όταν αποκτήσει ξανά νέους με πίστη στις δυνατότητές τους, με ιστορική συνείδηση και με αίσθηση αποστολής απέναντι στο μέλλον του τόπου.
