Μαραθώνας: Σορός 90χρονης βρέθηκε στο υπόγειο κατά την πώληση σπιτιού – Οι καταθέσεις που φέρνουν στο φως την αλήθεια

Νέα στοιχεία ξετυλίγονται στην υπόθεση της 90χρονης γυναίκας, η σορός της οποίας παρέμεινε για εννέα χρόνια κρυμμένη σε νάιλον σακούλες στο υπόγειο του σπιτιού της στον Μαραθώνα.

Η διαδικασία πώλησης του ακινήτου φέρεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη της υπόθεσης, καθώς τότε άρχισαν να γεννώνται ερωτήματα στην εγγονή της ηλικιωμένης σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου και της ταφής της γιαγιάς της.

Η ίδια, μέσω της κατάθεσής της, περιέγραψε όσα γνώριζε για την πορεία της ηλικιωμένης και πώς τελικά οδηγήθηκε στην αναζήτηση της ληξιαρχικής πράξης θανάτου.

«Το 2015 η μητέρα μου με ενημέρωσε τηλεφωνικά ότι βρήκε νέο σύντροφο που ζούσε στο Παλαιό Φάληρο. Αυτό οδήγησε τον αδερφό μου να μετακομίσει μαζί τους, ενώ η γιαγιά θα πήγαινε σε γηροκομείο στην Πεντέλη.

Η επικοινωνία με τη μητέρα μου ήταν αραιή και περιοριζόταν σε τυπικές ερωτήσεις για την υγεία και τη λειτουργικότητα του σπιτιού στον Μαραθώνα.

Τα Χριστούγεννα του 2017, η μητέρα μου με ειδοποίησε τηλεφωνικά ότι η γιαγιά είχε πεθάνει από καρκίνο του εντέρου. Έκτοτε, χάθηκε κάθε επικοινωνία.

Μετά από ένα διάστημα χωρίς επαφή, άρχισα να αναρωτιέμαι για την ταφή ή την κηδεία, καθώς δεν είχα ασχοληθεί ξανά με τέτοιες διαδικασίες», ανέφερε στην κατάθεσή της η εγγονή της 90χρονης.

Μαραθώνας: Η πώληση του σπιτιού και το μυστήριο της ληξιαρχικής πράξης θανάτου

Σύμφωνα με γειτόνισσα, η προσπάθεια πώλησης του σπιτιού επανέφερε στο προσκήνιο το ερώτημα σχετικά με την τύχη της ηλικιωμένης.

Αυτή η πληροφορία επιβεβαιώνεται και από την κατάθεση της εγγονής. Όταν βρέθηκε αγοραστής για το ακίνητο, η ίδια προσπάθησε να βρει τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της γιαγιάς της, την οποία η μητέρα της αρνιόταν να της παραδώσει.

Η επικοινωνία της με τις αρμόδιες υπηρεσίες αποκάλυψε την απουσία ληξιαρχικής πράξης θανάτου, γεγονός που πυροδότησε σοβαρά ερωτήματα και την οδήγησε σε εντατικές αναζητήσεις για την τύχη της γιαγιάς της.

Μια γειτόνισσα της οικογένειας δήλωσε:

«Τη γνωρίζαμε, καθώς ζούσε πολλά χρόνια εδώ. Φυσιολογικοί άνθρωποι ήταν. Δεν έμενε με τον γιο της, πήγαιναν για ψώνια. Δεν είχαν περίεργη συμπεριφορά.

Ίσως στην απελπισία της, χωρίς χρήματα, να έκανε κάποια βλακεία. Δεν ξέρω τι να πω. Μάλλον κάτι ανοησία έκαναν. Τι άλλο να έκαναν;

Ναι, τη θυμάμαι. Είχε σπάσει τα ισχία της. Ήταν πολύ μεγάλη, κοντά στα εκατό. Η μητέρα μου είναι επίσης μεγάλη γυναίκα, δεν κυκλοφορεί πια.

Λεγόταν ότι την είχε σε γηροκομείο, την πλήρωνε 1.200 ευρώ. Αλλά ποιος ξέρει τι γινόταν στο σπίτι του άλλου.

Η μητέρα μου είναι ενενήντα τόσων χρονών και είναι κλεισμένη στο σπίτι. Γιαγιά μου, γειτόνισσα και μακρινοί συγγενείς, αλλά δεν ξέρω τι να σας πω.

Όλοι μου φάνταζαν φυσιολογικοί. Το σπίτι ανήκε στα δύο εγγόνια. Κάτι θα πήγε στραβά, κάτι την θύμωσε και το πουλούσαν.

Κάτι συνέβη. Είναι από διαφορετικούς πατέρες τα εγγόνια.»

Μαραθώνας: «Από εκείνη τη στιγμή γεννήθηκαν μέσα μου ερωτήματα»

Στην κατάθεσή της, η εγγονή αναλύει τις ενέργειες που ακολούθησε κατά τις διαδικασίες πώλησης του σπιτιού και πώς η αρνητική απάντηση από το Ληξιαρχείο Πεντέλης την οδήγησε στην αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών.

«Πρόσφατα ξεκίνησαν οι διαδικασίες πώλησης του σπιτιού. Όταν βρέθηκε αγοραστής, καθημερινά μιλούσα με τον πατριό μου και τον αδερφό μου για διάφορα ζητήματα.

Στις 18 Αυγούστου 2020, υπέβαλα αίτηση για ληξιαρχική πράξη θανάτου στο Ληξιαρχείο Πεντέλης, για το γηροκομείο όπου η μητέρα μου είχε αναφέρει ότι απεβίωσε η γιαγιά.

Έλαβα αρνητική απάντηση, καθώς δεν βρέθηκε ληξιαρχική πράξη θανάτου. Τότε άρχισαν να γεννιούνται ερωτήματα σχετικά με το τι είχε συμβεί, πού και πότε θάφτηκε η γιαγιά μου.

Σε προηγούμενες ερωτήσεις μου προς την οικογένεια, η μητέρα μου απέφευγε να απαντήσει.

Φέτος τον χειμώνα, μετά από επικοινωνία με τον αδερφό μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι εκείνος και η μητέρα μου εισέπρατταν τη σύνταξη της γιαγιάς και την είχαν θάψει στην αυλή της οικίας στον Μαραθώνα.

Αρχικά, δεν έδωσα σημασία, καθώς μου φάνηκαν παράλογα όλα αυτά. Ωστόσο, η μη εύρεση της ληξιαρχικής πράξης θανάτου με έβαλε σε σκέψεις. Δεν ξέρω πώς ζούσαν τόσα χρόνια.

Η μητέρα μου δεν λαμβάνει δική της σύνταξη, ούτε ο αδερφός μου κάποιο επίδομα. Πίστευα πάντα ότι τους συντηρούσε ο σύντροφος της μητέρας μου».

Η απουσία της ληξιαρχικής πράξης θανάτου, σε συνδυασμό με όσα άκουσε για τη σύνταξη της ηλικιωμένης και την τύχη της σορού της, ήταν τα στοιχεία που προκάλεσαν τις υποψίες της εγγονής και την ώθησαν να αναζητήσει την αλήθεια.