Παναιτωλικός: Μια απρόσμενη εκκίνηση στη Super League και το όνειρο της Ευρώπης
Λίγους μήνες αφότου έδινε μάχη για την παραμονή του, ο Παναιτωλικός βρίσκεται τρεις αγωνιστικές μετά την έναρξη της νέας σεζόν στην κορυφή της Super League. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου αποτελεί τη φετινή ευχάριστη έκπληξη, μετρώντας τρεις νίκες και εννέα βαθμούς. Μετά τις επικρατήσεις επί του Αστέρα AKTOR και της Καλαμάτας, οι Αγρινιώτες πήραν το τρίποντο και από τη Λιβαδειά, επικρατώντας με 2-0 χάρη σε δύο γκολ του Μαχαλά Οπόκου.
Η φετινή εκκίνηση είναι ιστορική για τον Παναιτωλικό στη μεγάλη κατηγορία, καθώς για πρώτη φορά ξεκινά με τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Παρότι είναι νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα, το ερώτημα που τίθεται δικαιολογημένα πλέον είναι εάν στο Αγρίνιο χτίζεται μία ομάδα που μπορεί να υπερβεί τη λογική της απλής παραμονής και να ακολουθήσει ένα μονοπάτι παρόμοιο με αυτό του ΟΦΗ, φτάνοντας μέχρι τη διεκδίκηση ευρωπαϊκού εισιτηρίου.
Παναιτωλικός: Από τις δυσκολίες σε ένα ανανεωμένο ξεκίνημα
Η αντίθεση με την προηγούμενη σεζόν είναι εμφανής. Ο Παναιτωλικός βίωσε μία χρονιά όπου η επιβίωση αποτέλεσε το πρωταρχικό μέλημα. Αντί να κάνει το επόμενο βήμα, αναγκάστηκε να ασχολείται με την παραμονή του, περνώντας από την ψυχοφθόρα διαδικασία των playouts. Το καλοκαίρι, λοιπόν, κρίθηκε απαραίτητη μια ουσιαστική επανεκκίνηση. Το κλειδί, όμως, ήταν ότι δεν άλλαξαν τα πάντα. Ο Γιάννης Αναστασίου παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία και, σε αντίθεση με την περυσινή περίοδο, είχε τη δυνατότητα να αναλάβει την ομάδα από την αρχή της προετοιμασίας, δουλεύοντας πάνω στις δικές του αρχές.
Αυτό το στοιχείο αρχίζει να αποτυπώνεται στο γήπεδο. Ο ίδιος ο προπονητής, μετά το 2-0 στη Λιβαδειά, έδωσε την καλύτερη περιγραφή της αλλαγής: “Το γκρουπ είναι οικογένεια. Δείχνει αυτοπεποίθηση”. Παράλληλα, τόνισε ότι η ομάδα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και χρειάζεται χρόνο.
Οι μεταγραφές του Παναιτωλικού που ανεβάζουν τον πήχη
Το φετινό καλοκαίρι στο Αγρίνιο δεν ήταν ήσυχο. Αντιθέτως, το ρόστερ υπέστη σημαντικές αλλαγές με την απόκτηση ποδοσφαιριστών που διαθέτουν παραστάσεις, οι οποίες σπάνια συναντώνται για τα δεδομένα του Παναιτωλικού. Μεταξύ των προσθηκών ξεχωρίζουν οι Μάρβελους Νακάμπα, Μούσα Τζενεπό, Αμίν Μπάσι, Μαχαλά Οπόκου, Έλιας Όλσον, Νόβιτσα Εράκοβιτς, Ματέο Μεχία και Βασίλης Ξενόπουλος. Από την άλλη, υπήρξαν πολλές αποχωρήσεις, αναγκάζοντας τον Αναστασίου να δημιουργήσει νέες ισορροπίες σε ένα ανανεωμένο σύνολο.
Οι περιπτώσεις των Νακάμπα και Τζενεπό είναι ενδεικτικές της αλλαγής φιλοσοφίας. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές με εμπειρία από υψηλότερο επίπεδο, ικανοί να προσφέρουν ποιότητα και εμπειρία σε μια ομάδα που επιδιώκει να κοιτάξει ψηλότερα. Ήδη, εμφανίζεται ένας νέος πρωταγωνιστής: ο Οπόκου, ο οποίος χρειάστηκε μόλις λίγα λεπτά στο ντεμπούτο του για να σκοράρει δύο φορές στη Λιβαδειά, μετατρέποντας ένα δύσκολο παιχνίδι σε ακόμη ένα τρίποντο.
Ουσιαστικά, ο Παναιτωλικός αρχίζει να βρίσκει λύσεις και πέρα από την αρχική του ενδεκάδα. Αν και δεν διαθέτει το βάθος και την ποιότητα των μεγάλων ομάδων, ο Αναστασίου έχει πλέον αξιόπιστες λύσεις από τον πάγκο.
Το «χέρι» του Αναστασίου στην άνοδο του Παναιτωλικού και η αυτοπεποίθηση
Ο Αναστασίου γνωρίζει καλά ότι μια ομάδα αυτού του μεγέθους δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στην ατομική ποιότητα. Για να πετύχει, χρειάζεται συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Στη Λιβαδειά, επέλεξε ξανά το 4-2-3-1, με τους Σατσιά και Εράκοβιτς στον άξονα, τους Εστεμπάν και Τζενεπό στα άκρα, και τον Μπάντζι στην κορυφή. Το πιο σημαντικό, όμως, δεν ήταν τα ονόματα ή ο σχηματισμός, αλλά η υπομονή της ομάδας να περιμένει τη στιγμή της και να έχει λύση από τον πάγκο στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού.
Δεν πρόκειται για μια ομάδα που χρειάζεται να κυριαρχεί για 90 λεπτά για να κερδίσει. Μαθαίνει να διαχειρίζεται διαφορετικές συνθήκες αγώνα, να παραμένει εντός παιχνιδιού και να «χτυπά» όταν παρουσιάζεται η ευκαιρία. “Υπομονή, προσπάθεια και πίστη”, ήταν οι τρεις λέξεις που χρησιμοποίησε ο Αναστασίου μετά τη Λιβαδειά, οι οποίες περιγράφουν αρκετά καλά τον φετινό Παναιτωλικό.
Επιπλέον, υπάρχει ένα στοιχείο που δεν αποτυπώνεται εύκολα στους αριθμούς: ο Παναιτωλικός αρχίζει να μπαίνει στο γήπεδο με την προσδοκία της νίκης. Για μια ομάδα που πέρυσι βρισκόταν υπό την πίεση της βαθμολογίας, αυτή η αλλαγή νοοτροπίας είναι τεράστια. Τρεις συνεχόμενες νίκες στην αρχή της σεζόν προσφέρουν χρόνο, ηρεμία και, κυρίως, πίστη. Ο Αναστασίου το επισήμανε δημόσια, τονίζοντας ότι το γκρουπ λειτουργεί ως “οικογένεια” και αναφερόμενος στον κόσμο που πλέον πιστεύει περισσότερο στην ομάδα. Όταν ένας σύλλογος όπως ο Παναιτωλικός καταφέρνει από νωρίς να απομακρύνει τον φόβο της παραμονής, μπορεί να αρχίσει να θέτει διαφορετικούς στόχους.
Μπορεί ο Παναιτωλικός να γίνει ο νέος… ΟΦΗ;
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα. Ο ΟΦΗ απέδειξε ότι μια ομάδα εκτός του παραδοσιακού «Big-4» μπορεί, με σωστό σχεδιασμό και σταθερό αγωνιστικό πλάνο, να σταματήσει να σκέφτεται αποκλειστικά την παραμονή και να αναπτύξει μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Ο Παναιτωλικός βρίσκεται μόλις στην αρχή αυτής της διαδρομής. Τρεις αγωνιστικές δεν επαρκούν για να μετατρέψουν μια ομάδα που πέρυσι βρέθηκε στα playouts σε διεκδικήτρια ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Ακόμη και με δέκα στις δέκα νίκες, θα είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για έξοδο στην Ευρώπη.
Αν οι νέοι παίκτες προσαρμοστούν, αν οι Νακάμπα και Τζενεπό πλησιάσουν το επίπεδο που τους επέτρεψε να αγωνιστούν σε απαιτητικότερα πρωταθλήματα, αν ο Οπόκου συνεχίσει να προσφέρει γκολ, και αν ο Αναστασίου διατηρήσει τη συνοχή που παρουσιάζει σήμερα η ομάδα, τότε η συζήτηση για μια θέση στο πάνω μέρος της βαθμολογίας δεν θα είναι υπερβολική. Βήμα-βήμα. Άλλωστε, η επόμενη αναμέτρηση του Παναιτωλικού απέναντι στον Παναθηναϊκό, θα μας δώσει μια σημαντική απάντηση για το πώς η ομάδα του Αναστασίου μπορεί να αντιμετωπίσει μια ομάδα από τα «μεγάλα σαλόνια».
