Έντονος ανταγωνισμός στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας: Μάχη για την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των κομμάτων που διεκδικούν ψηφοφόρους από μια κοινή δεξαμενή είναι εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Επικρατεί μεγάλη αναστάτωση στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, καθώς ο πολλαπλασιασμός των κομμάτων και η πιθανότητα εμφάνισης νέων σχηματισμών οξύνουν έναν ανταγωνισμό που θυμίζει όλο και περισσότερο το «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΥΚΟΥΡΕΝΤΖΟΥ – ΠΗΓΗ: Realnews

Το βασικό πρόβλημα για τους πρωταγωνιστές αυτού του χώρου δεν είναι απλώς ότι διεκδικούν παρόμοια ακροατήρια. Οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν σημαντική επικάλυψη στις δεξαμενές τους και μεγάλη προθυμία ψηφοφόρων να εξετάσουν εναλλακτικές επιλογές. Κατά συνέπεια, η άνοδος του ενός κόμματος μπορεί να μεταφράζεται άμεσα σε απώλειες για κάποιο άλλο, προκαλώντας εκνευρισμό και επιθέσεις, ακόμη και κάτω από τη ζώνη.

Στην εξίσωση προστίθεται και ένα δεύτερο στοιχείο: αρκετά από τα νεότερα κόμματα βασίζονται ισχυρά στην εικόνα του αρχηγού τους και δεν διαθέτουν την πολυετή οργανωτική υποδομή των παραδοσιακών κομμάτων. Αυτό καθιστά την εκλογική τους βάση πιο ευάλωτη σε μετακινήσεις, όταν εμφανίζεται ένας νέος διεκδικητής με παρόμοια πολιτική ατζέντα. Η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και η ΝΙΚΗ του Δημήτρη Νατσιού έχουν ήδη ξεκινήσει έναν σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Στο ίδιο πολιτικό πεδίο, πλέον, η δυναμική ενισχύεται από δύο ακόμη παράγοντες: την πιθανότητα δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά και την προσπάθεια πολιτικής επανόδου του Ηλία Κασιδιάρη.

Οι Δημοσκοπήσεις

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, που αποτυπώνουν τις μετακινήσεις ψηφοφόρων σε περίπτωση ίδρυσης κόμματος από τον Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη, αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα της κατάστασης. Σύμφωνα με έρευνα της Metron Analysis για το Mega, σε περίπτωση ενδεχόμενου κόμματος Σαμαρά, το 21,5% της δυνητικής δεξαμενής του δηλώνει σήμερα Ν.Δ., το 7,2% προέρχεται από τη Φωνή Λογικής, το 6,9% από την Ελληνική Λύση, το 4,9% από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού και το 2,1% από τη ΝΙΚΗ. Τα 4 μικρότερα αυτά σχήματα συγκεντρώνουν συνολικά το 21,1% των πιθανών υποστηρικτών του Σαμαρά, ενώ μαζί με τη Ν.Δ. το ποσοστό φτάνει στο 42,6%.

Η εικόνα αυτή υποδηλώνει ότι μια κίνηση από τον Σαμαρά θα μπορούσε να στοχεύσει σε ακροατήρια που ξεπερνούν τη μία δεξαμενή, και όχι αποκλειστικά μεταξύ των σημερινών ψηφοφόρων της Ν.Δ.

ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει ανακοινώσει επίσημα τη δημιουργία νέου κόμματος. Τον Ιούνιο, ωστόσο, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, δήλωσε ότι έχει «λάβει τις αποφάσεις» του και θα τις ανακοινώσει «όταν και όπως πρέπει», ενώ υποστήριξε ότι η ευρύτερη κεντροδεξιά παράταξη έχει μείνει χωρίς επαρκή εκπροσώπηση.

Η πίεση είναι πολύ πιο έντονη λόγω της πιθανής παρουσίας του Κασιδιάρη. Το 14,8% όσων δηλώνουν πιθανό να τον υποστηρίξουν ψηφίζει σήμερα Ελληνική Λύση, το 13% Φωνή Λογικής, το 6,9% Ελπίδα για τη Δημοκρατία και το 4,5% ΝΙΚΗ. Τα 4 αυτά σχήματα, που αθροίζουν 15,1% στην πρόθεση ψήφου, αντιπροσωπεύουν το 39,2% της δυνητικής δεξαμενής του Κασιδιάρη. Μαζί με το 14,9% που προέρχεται από τη Ν.Δ., περισσότερο από το μισό αυτής της δεξαμενής (54,1%) εντοπίζεται σε αυτά τα 5 κόμματα.

Η πλευρά του Κασιδιάρη δεν κρύβει τις προθέσεις της για το πού αναζητά πολιτικό χώρο. Η δικηγόρος του, Βάσω Πανταζή, έχει δηλώσει ότι απευθύνεται σε ψηφοφόρους της Λατινοπούλου και του Βελόπουλου και έχει αναφέρει επαφές με στελέχη από τον χώρο της ΝΙΚΗΣ. Ο ίδιος έχει ανακοινώσει τη στήριξή του στη Συμμαχία Ελλήνων, ενώ η δυνατότητα εκλογικής του συμμετοχής θα κριθεί βάσει του ισχύοντος νομικού πλαισίου και των προβλεπόμενων θεσμικών διαδικασιών.

Αξιοσημείωτο είναι, ενόψει των επερχόμενων εκλογών, ότι από όλα τα κόμματα της Δεξιάς, η ΝΙΚΗ παρουσιάζει τα μικρότερα ποσοστά διαρροών προς άλλους σχηματισμούς. Αυτό, σύμφωνα με τους δημοσκόπους, υποδηλώνει ένα «μπετοναρισμένο» κοινό, που δεν εντοπίζει ομοιότητες με τους όμορους πολιτικούς χώρους.

Η μάχη για τις κοινές δεξαμενές έχει ήδη μεταφερθεί στη δημόσια αντιπαράθεση, με αμοιβαίες προσωπικές επιθέσεις. Η Α. Λατινοπούλου αποκάλεσε πρόσφατα τον Κ. Βελόπουλο «συνεταιράκι του Κυριάκου Μητσοτάκη», υποστηρίζοντας ότι «στα δύσκολα πάντα βάζει πλάτη». Παρότι πολιτικό τέκνο του Αντ. Σαμαρά, έχει αποκλείσει τη συνεργασία μαζί του, επιμένοντας στην αυτόνομη πορεία της Φωνής Λογικής. Ο Κ. Βελόπουλος έχει απαντήσει επιλέγοντας τη στρατηγική της υποβάθμισης της αντιπάλου του. Ενώ δηλώνει «εγώ στους αδύναμους δεν επιτίθεμαι ονομαστικά», συνεχίζει να εγείρει θέμα πλαστογραφίας υπογραφών από την Α. Λατινοπούλου για τη δημιουργία κόμματος. Ο Αντ. Σαμαράς, διαβλέποντας πιθανή διαρροή ψήφων προς τα εκεί, έχει κινηθεί ακόμη πιο επιθετικά, θέτοντας το ερώτημα «πόθεν είναι δεξιός;» και περιγράφοντας μια ενδεχόμενη νέα του κίνηση ως «πολιτικό ρεβανσισμό» κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Δ. Νατσιός της ΝΙΚΗΣ, από την πλευρά του, επιχειρεί να χαράξει σαφείς διαχωριστικές γραμμές. Για την Α. Λατινοπούλου έχει δηλώσει ότι είναι «σαρκς εκ της σαρκός της Ν.Δ.», αμφισβητώντας την πολιτική απόσταση που τη χωρίζει από το κυβερνών κόμμα. Απέναντι στον Κασιδιάρη, η θέση του είναι ακόμη πιο κατηγορηματική: «Δεν έχουμε καμία σχέση με τον κύριο Κασιδιάρη, δεν συμφωνούμε με αυτά που πρεσβεύει», δήλωσε στις 23 Σεπτεμβρίου. Πίσω από αυτές τις δηλώσεις διακρίνονται διαφορετικές στρατηγικές: Ο Κ. Βελόπουλος προσπαθεί να υπερασπιστεί την ήδη εδραιωμένη κοινοβουλευτική παρουσία της Ελληνικής Λύσης απέναντι σε νέους διεκδικητές.

Η Α. Λατινοπούλου επιδιώκει να παρουσιάσει τη Φωνή Λογικής ως αυτόνομο πόλο, αποσπώντας ταυτόχρονα τον Κ. Βελόπουλο από το αντισυστημικό ακροατήριο, συνδέοντάς τον πολιτικά με τη Ν.Δ. Ο Δ. Νατσιός επενδύει στην ξεχωριστή ταυτότητα της ΝΙΚΗΣ και στην απόσταση από τους ανταγωνιστές του. Ο Αντ. Σαμαράς, εάν τελικά προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, έχει διαμορφώσει μια δημόσια ατζέντα με αιχμές προς την κυβέρνηση, εστιάζοντας στην οικονομία, τους θεσμούς και τα εθνικά ζητήματα. Ο Κασιδιάρης, αντίθετα, φαίνεται να στοχεύει ευθέως στις ήδη υπάρχουσες δεξαμενές των κομμάτων που βρίσκονται στα δεξιά της Ν.Δ.

Αυτό αποτελεί την κύρια αιτία της αναστάτωσης: οι παίκτες αυξάνονται πολύ ταχύτερα από τις διαθέσιμες εκλογικές δεξαμενές. Όσο περισσότεροι εισέρχονται στη μάχη, τόσο περισσότερο πρέπει ο καθένας να προστατεύει τους δικούς του ψηφοφόρους από τους γειτονικούς σχηματισμούς.