Νέο Ηλικιακό Όριο 15 Ετών για τα Social Media στην Ελλάδα από την 1η Ιανουαρίου 2027, Ανακοινώνει ο Παπαστεργίου
Η Ελλάδα έχει αναλάβει πρωτοβουλία για την “ψηφιακή ενηλικίωση” των παιδιών, προτού ακόμη η προστασία των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκτήσει τη σημερινή ευρωπαϊκή της βαρύτητα.
Από την αρχική πολιτική παρέμβαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, πριν περίπου δύο χρόνια, μέχρι την ανάπτυξη του Kids Wallet και την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το EU Kids Act, η συζήτηση έχει μετατοπιστεί από την ίδια την ανάγκη θέσπισης ηλικιακού ορίου, στον τρόπο εφαρμογής του στην πράξη, χωρίς να δημιουργούνται νέοι κίνδυνοι για τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών.
Το επόμενο ουσιαστικό βήμα είναι η εθνική νομοθέτηση, με την κυβέρνηση να προωθεί την εφαρμογή του ηλικιακού ορίου των 15 ετών από την 1η Ιανουαρίου 2027. Παράλληλα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, διαμορφώνεται ένα πλαίσιο που προβλέπει διαφορετική προσέγγιση για τις ηλικίες 13 έως 15 ετών, επιτρέποντας την πρόσβασή τους σε ειδικά διαμορφωμένα περιβάλλοντα κοινωνικής δικτύωσης με αυξημένους περιορισμούς στη λειτουργία τους.
Σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με αφορμή την παρουσίαση του νέου πλαισίου στο Υπουργικό Συμβούλιο (μαζί με τον υπουργό Επικρατείας ‘Ακη Σκέρτσο), ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, Δημήτρης Παπαστεργίου, περιγράφει τη διαδρομή από τις αρχικές ελληνικές πρωτοβουλίες έως το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Εξηγεί, επίσης, γιατί η Ελλάδα επιλέγει να προχωρήσει άμεσα, χωρίς να αναμένει την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής νομοθετικής διαδικασίας.
Ο κ. Παπαστεργίου αναλύει τον τρόπο επαλήθευσης της ηλικίας, επισημαίνοντας ότι το Kids Wallet δεν επιστρέφει την ημερομηνία γέννησης ή άλλα στοιχεία ταυτότητας, αλλά μόνο μια ένδειξη για το αν ο χρήστης είναι άνω ή κάτω από το εκάστοτε ηλικιακό όριο. Επίσης, εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η ευθύνη δεν μπορεί να κατανέμεται εξίσου μεταξύ των πλατφορμών και των γονέων. Τονίζει την ανάγκη ενημέρωσης των οικογενειών και περιγράφει τις επιπτώσεις της εθιστικής σχεδίασης των ψηφιακών υπηρεσιών στα παιδιά, αναφερόμενος και στην ευρωπαϊκή διαδικασία επιβολής των κανόνων μέσω του Digital Services Act, καθώς και στον ρόλο της ΕΕΤΤ.
