Μαρτυρίες από τη Δίκη για τα Τέμπη: «Ήταν μια κατάσταση που την βλέπεις σε πόλεμο»

Στη σημερινή συνεδρίαση της δίκης για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, πρώτος κατέθεσε ο Ιωάννης Νικολαΐδης, επιβάτης του τρίτου βαγονιού του Intercity. Ο κ. Νικολαΐδης, που ταξίδευε μαζί με τον φίλο του Γεώργιο Λαζαρίδη, περιέγραψε με συγκλονιστικά λόγια τη στιγμή της σύγκρουσης:
«Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα για ένα δευτερόλεπτο και καλύφθηκα μπροστά προς τα γόνατά μου. Ακολούθησαν κάποιοι δυνατοί κρότοι με τραντάγματα. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Το βαγόνι μας είχε γείρει. Βαλίτσες είχαν πέσει. Και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Υπήρχε έντονος καπνός μέσα στο βαγόνι, καπνός που σε έπνιγε. Ήταν ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν σα να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό, μαύρο καπνό. Ήταν το συναίσθημα, δεν θα ζήσω, θα βρω τον θάνατό μου».
Στη συνέχεια, περιέγραψε πώς μετά το αρχικό σοκ, προχώρησε στην μπροστινή μεριά του βαγονιού, πηδώντας μέσα στα χαλάσματα των δεύτερου και τρίτου βαγονιών, και στη συνέχεια σκαρφαλώνοντας πάνω σε αυτά, πήδηξε προς την πλευρά του χωραφιού.
«Όταν έπεσα στα χαλάσματα, χτύπησα αρκετά. Είχα χημικά εγκαύματα. Χτύπησα το γόνατό μου, έπεσαν κάποια υγρά πάνω μου, δεν γνωρίζω τι υγρά ήταν. Όταν έπεσα στα χαλάσματα, ήταν σίδερα αλλοιωμένα, καμένα» κατέθεσε, προσθέτοντας ότι στο χωράφι κατάφερε να εντοπίσει τον φίλο του, προσπαθώντας να βρει ό,τι υγρό μπορούσε για να ξεπλύνει τα μάτια του.
«Έπαιρνα σάλια από τις εκκρίσεις και το έριχνα στα μάτια μου για να καθαρίσω την ουσία. Ήθελα απλά να σώσω τα μάτια μου. Στο έδαφος ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση. Κάποιοι είχαν κομμένα μέλη του σώματος, αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, κάποιοι πάλευαν να βγουν. Ήταν μια κατάσταση που την βλέπεις σε πόλεμο», κατέθεσε.
Όταν ο μάρτυρας έφτασε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, ανέφερε ότι η μεγάλη του αγωνία, παρά τα άλλα σοβαρά τραύματα, ήταν να μην χάσει την όρασή του. Τόνισε ότι κατέρρευσε ψυχολογικά όταν η οφθαλμίατρος τον ενημέρωσε ότι σε δύο μέρες θα γνώριζαν αν θα μπορούσε να δει ξανά.
Τελικά, ο μάρτυρας κατάφερε να σώσει την όρασή του, χωρίς ωστόσο να την ανακτήσει στο 100%, όπως κατέθεσε.
Σε ερωτήσεις της προέδρου, απάντησε ότι η αμαξοστοιχία δεν πραγματοποίησε καμία στάση μετά την αναχώρησή της από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας και ότι μετά τη σύγκρουση μύριζε καύσιμο και καμένα πλαστικά.
Στη συνέχεια, κατέθεσε ο Γιώργος Λαζαρίδης, περιγράφοντας τη στιγμή της σύγκρουσης: «Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα, ένιωσα μια τρομερή δόνηση, ένα τρομερό χτύπημα και να τρίζουν έντονα τα παράθυρα. Δεχτήκαμε ίσως το πιο δυνατό χτύπημα που ένιωσε άνθρωπος, ένα τρομερό χτύπημα.
Χτύπησα το κεφάλι μου και μπροστά και πίσω και γέμισα αίματα. Ήταν απόλυτο σκοτάδι, υπήρχε καπνός και μια περίεργη οσμή. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες και επειδή το βαγόνι έγερνε, είδα μια άμορφη μάζα και τη φωτιά κάτω από το βαγόνι».
Αναφέρθηκε επίσης στο πώς βοήθησαν να σπάσουν ένα μεγάλο τζάμι στο βαγόνι για να καταφέρουν να βγουν από εκεί. «Φώναζα δυνατά, Γιάννη, Γιάννη και όπως κοιτούσα πίσω, έβλεπα φωτιά. Ούτε στους εφιάλτες τέτοια πράγματα», κατέθεσε ο κ. Λαζαρίδης.
Η δίκη συνεχίζεται αύριο Πέμπτη, καθώς οι άλλοι πέντε μάρτυρες που είχαν προγραμματιστεί να καταθέσουν σήμερα, δεν προσήλθαν στο δικαστήριο.
ΠΗΓΗ:ΑΠΕ


