Πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Κοιμούνται τα ψάρια;»

Η πολυδιάστατη και βραβευμένη θεατρική παραγωγή «Κοιμούνται τα ψάρια;» εγκαινιάζει σήμερα την πορεία της στην ελληνική σκηνή, φέρνοντας για πρώτη φορά το έργο του Jens Raschke στο κοινό μας, με μετάφραση από την Κατερίνα Θεοδωράτου.

Είναι πραγματικότητα ότι τα ψάρια κοιμούνται. Αλλά μήπως ονειρεύονται κιόλας;

Μετά την προηγούμενη επιτυχία “Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος”,η Ζωή Ξανθοπούλου σκηνοθετεί έναν ακόμη συγκλονιστικό μονόλογο. Το “Κοιμούνται τα ψάρια;” του Jens Raschke έχει κερδίσει σημαντικές διακρίσεις και αναγνωρίσεις, όπως το M ü lheimer Children ’ s Theater Prize 2012 και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως, ενώ τώρα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η δεκάχρονη Γέτε, η οποία αφηγείται με απλότητα και συχνές δόσεις χιούμορ – ένα χαμόγελο διατρέχει όλη τη διάρκεια του έργου, άλλοτε πικρό κι άλλοτε λυτρωτικό – τη δική της εμπειρία με την απώλεια. Η Γέτε δεν φοβάται να εκθέσει τις αλήθειες της ζωής ούτε τους τρόπους που αυτή τις εκλαμβάνει. Μαζί της ανακαλύπτουμε τη φευγαλέα σκιά των γεγονότων που μας τρομάζουν αλλά τελικά μας ελευθερώνουν.

Αν και το θέμα μπορεί εύκολα να μεταφραστεί ως “διαχείριση πένθους”, είναι πολύ περισσότερα από αυτό: είναι μια παιδική ματιά στην τραγικότητα των ανθρώπινων σχέσεων καθώς επίσης στη συμφιλίωση με τον θάνατο και την απώλεια. Η γραφή του Raschke ανοίγει νέους δρόμους προς την θεραπεία του πόνου, ενσωματώνοντας μηνύματα ελπίδας σχετικά με τη σημασία της μνήμης καθώς επίσης και της αδελφικής αγάπης.

Για τον ρόλο της Γέτε επιλέχθηκε η Ευγενία Δημητροπούλου.

“Παρόλο που ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο,είναι επίσης γεμάτος από το ξεπέρασμά του.” – Helen Keller

Η σχέση μας με τον θάνατο αποτελεί μια φυσική συνθήκη για κάθε άνθρωπο. Στο έργο αυτό βλέπουμε μία δεκάχρονη Γέτε να αφηγείται γεγονότα έναν χρόνο μετά τον θάνατο του μικρού αδελφού της. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία η ενήλικη πλέον Γέτε μοιράζεται τις εμπειρίες πένθους: δηλαδή τόσο τις αναμνήσεις όσο και τους φόβους που αντιμετωπίζει σήμερα.Προσπαθεί να στήσει ένα είδος μνημοσύνης στον αδελφό της ενώ παράλληλα επιδιώκει να ανοίξει δρόμο για το μέλλον μέσα στη δική της ζωή.

Mε διάρκεια ενός ώρας συνομιλεί ζωντανά με το κοινό: θέτει ερωτήσεις, διερωτάται γύρω από έννοιες όπως ο φόβος απέναντι στον θάνατο ή οι συνέπειες μιας απώλειας ώστε να μπορέσει κάποιος να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του.

Συντελεστές

• Μετάφραση: Κατερίνα Θεοδωράτου
• Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
• Eρμηνεία: Ευγενία Δημητροπούλου
• Σκηνικά / Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
• Mουσική: Σπύρος Γραμμένος
• Aυχενικοί φωτισμοί:
   

• < strong > Φωτογραφίες : Σπύρος Περδίου
      

• < strong > Βοηθός σκηνοθέτη :Γιώτα Παναγή
      

• < strong > Παραγωγή : Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο – ΔΗ .ΠΕ. ΘΕ Καλαμάτας