«Γυναίκα»: Μια Συμφωνική Εξομολόγηση στο Θέατρο Ολύμπια από την Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων
Η γυναικεία παρουσία στη μουσική, ως δημιουργική φωνή αλλά και ως εμβληματική δραματική μορφή, βρίσκεται στο επίκεντρο της συναυλίας «Γυναίκα» που παρουσιάζει η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων, τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», σε μουσική διεύθυνση της Μάτας Κατσούλη. Το πρόγραμμα της συναυλίας, αναδεικνύει τη γυναίκα ως δημιουργό που διεκδικεί
Η εμβληματική παρουσία της γυναίκας στη μουσική, τόσο ως πηγή δημιουργικής έμπνευσης όσο και ως δυναμική δραματική φιγούρα, βρίσκεται στο επίκεντρο της πολυαναμενόμενης συναυλίας «Γυναίκα». Η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων, υπό τη μουσική διεύθυνση της Μάτας Κατσούλη, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που υμνεί τη γυναικεία δύναμη και δημιουργικότητα, τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας».
Η συναυλία αναδεικνύει τη γυναίκα ως δημιουργό, μέσα από τη Συμφωνία αρ. 3 σε σολ ελάσσονα της Λουίζ Φαρρένκ, ένα έργο που διεκδικεί επάξια τη θέση του στο πάνθεον της κλασικής σύνθεσης. Παράλληλα, εξερευνά τη γυναίκα ως τραγική ηρωίδα, η οποία ενσαρκώνει διαχρονικά τα πιο βαθιά ανθρώπινα πάθη, μέσα από το συγκλονιστικό μελόδραμα «Μήδεια» του Γίρι Άντονιν Μπέντα. Η «Μήδεια» εστιάζει σε μία από τις πιο περίπλοκες και αινιγματικές μορφές της παγκόσμιας μυθολογίας.
Η Λουίζ Φαρρένκ (1804-1875), Γαλλίδα συνθέτρια, πιανίστα και παιδαγωγός, άφησε ένα σημαντικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα, το οποίο όμως για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμενε παραγνωρισμένο. Η αξία του έργου της, τόσο ως προς την εκφραστική του δύναμη όσο και την τεχνική του αρτιότητα, δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η παρεξήγηση αυτή οφείλεται στην καθολική προκατάληψη του 19ου αιώνα απέναντι στις γυναίκες συνθέτριες, μια προκατάληψη τόσο βαθιά ριζωμένη που, από τη σύγχρονη οπτική γωνία, φαντάζει σχεδόν αδιανόητη. Η επικρατούσα αντίληψη ότι μόνο ο ανδρικός νους μπορούσε να συλλάβει και να δημιουργήσει μουσική μεγάλης κλίμακας, παρέμενε σχεδόν αδιαμφισβήτητη, ακόμη και από πολλές γυναίκες της εποχής.
Το μονόπρακτο μελόδραμα «Μήδεια» του Τσέχου συνθέτη Γίρι Αντονίν Μπέντα (1722-1795), σε πέντε σκηνές και με λιμπρέτο του Γερμανού ποιητή Φρήντριχ Βιλχέλμ Γκόττερ, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την Πρωτομαγιά του 1775 στη Λειψία. Μέσα από έργα όπως η «Μήδεια» και η «Αριάδνη στη Νάξο», ο Μπέντα αναδείχθηκε σε συνθέτη με ουσιαστική επιρροή στην εξέλιξη του γερμανικού μουσικού θεάτρου. Το έργο εστιάζει στην εσωτερική πάλη της Μήδειας, η οποία διχάζεται ανάμεσα στο ανεξέλεγκτο πάθος, τη λογική, το μητρικό ένστικτο και την ακόρεστη επιθυμία για εκδίκηση. Η μουσική του Μπέντα αποδίδει με ιδιοφυή τρόπο αυτές τις συγκρούσεις και τις δραματικές ψυχικές μεταπτώσεις της ηρωίδας.
