Ανασύνθεση και Πολιτική Ευθύνη: Ο Πρόλογος του Αλέξη Τσίπρα

Ο πρόλογος του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα, με τίτλο «Ιθάκη», που πρόσφατα δόθηκε στη δημοσιότητα, δεν είναι απλώς μια εισαγωγή σε ένα πολιτικό αφήγημα. Λειτουργεί περισσότερο ως μανιφέστο επιστροφής, προσφέροντας ένα προσεκτικά διατυπωμένο μήνυμα για την επόμενη ημέρα ενός πολιτικού που επιβεβαιώνει τη συνεχιζόμενη παρουσία του στην πολιτική σκηνή.

Από τις πρώτες γραμμές, ο Αλ. Τσίπρας επιλέγει έναν τόνο ειλικρινούς εξομολόγησης: «Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που φτάνεις σε έναν κόμπο». Αυτή η έκφραση ανοίγει την πόρτα σε μια προσωπική περιγραφή ευθυνών και πολιτικής ωριμότητας. Δεν είναι απλά οι ανησυχίες ενός αποχωρούντος πολιτικού αλλά οι σκέψεις ενός ηγέτη που επανατοποθετεί τον εαυτό του στον χώρο της πολιτικής με τη βεβαιότητα ότι έχει ακόμα ρόλο να παίξει.

Η έννοια της «ευθύνης» είναι κεντρική στο κείμενο. Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρεται συστηματικά σ’ αυτήν όχι ως μορφή αυτοδικαίωσης αλλά ως ηθικό θεμέλιο μιας διαδρομής που όπως λέει υπερβαίνει το προσωπικό του προφίλ. Από την ανάληψη της ηγεσίας στο ΣΥΡΙΖΑ το 2008 μέχρι τη διακυβέρνησή του και έπειτα από το 2019, περιγράφει έναν συνεχή αγώνα για παραμονή πιστός σε μία αποστολή.»

Ο τίτλος “Ιθάκη” αποκτά μεταφορική διάσταση: η επιστροφή αναφέρεται όχι μόνο στον ίδιο αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών που αναζητούσε φωνή σ’ έναν χάρτη όπου δεν είχαν θέση. Το προσωπικό συνδέεται στενά με το συλλογικό αυτό αίτημα εκπροσώπησης.

Καθώς προχωρά ο πρόλογος, η γραφή μετατοπίζεται από τις προσωπικές εμπειρίες προς πιο συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις. Ο πρώην πρωθυπουργός κάνει ειδική αναφορά στην κρίσιμη χρονιά 2015 και στη “στιγμή της ευθύνης”, αποδεχόμενος τα βάρη των αποφάσεων ενώ παραμένει πιστός στις επιλογές του.» Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά: «Δεν δείλιασα» κατά τη διάρκεια μιας κομβικής περιόδου για την Ελλάδα.

Στον πυρήνα αυτού του προβληματισμού βρίσκεται ένα κάλεσμα μνήμης και συνέπειας: «Η χώρα δεν ήταν πια ίδια». Το μήνυμα εδώ είναι ξεκάθαρο – ο Τσίπρας θέλει να επαναφέρει τον συμβολισμό των χρόνων 2015-2019 απέναντι στη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Sε αυτή τη διαδικασία δεν περιορίζεται μόνο σε θύμησες αλλά καταθέτει κιόλας ότι “το βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο μια κατάθεση εμπειριών”. Είναι κι ένα σχέδιο για το μέλλον μας – μία Ελλάδα όπου οι πολίτες θα έχουν δυναμική ώστε να διεκδικούν αλλαγές χωρίς φόβους ή υποχωρήσεις.

The δεύτερο σημαντικό μήνυμα αφορά τους νέους ανθρώπους – τονίζει πως απευθύνεται στους νέους που δε βίωσαν τα γεγονότα αυτής της εποχής αλλά παλεύουν να χαράξουν τους δικούς τους δρόμους.» Αντιλαμβάνεται πως εκείνοι αποτελούν εν δυνάμει βάση ενός νέου εγχειρήματος στην πολιτική σκηνή.

Iδιαίτερη σημασία έχει επίσης η έννοια της μνήμης στα τελευταία τμήματα — επισημαίνει ότι “η χώρα μας έχει ανάγκη τη μνήμη” όχι σαν μουσειακό στοιχείο αλλά ως ζωντανό εργαλείο δράσης στην καθημερινότητα των Ελλήνων.

Iδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η στάση απέναντι στην Ιστορία -«Δεν έχω δικαίωμα να αφήσω την Ιστορία στα χέρια εκείνων…» υπογραμμίζει καθιστώντας σαφές ότι θεωρεί καθήκον όλων μας να συνδράμουμε ενεργά ώστε οι ιστορικές αλήθειες να μη λησμονηθούν από κανέναν δίνοντας έτσι νέα πνοή στον ιδεολογικό πυρήνα της Αριστεράς γύρω από αξίες όπως ευθύνη , κοινωνική δικαιοσύνη , αξιοπρέπεια.

// The conclusion reinforces the duality of personal reflection and collective memory while emphasizing the importance of political continuity.

Kαι καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος αυτήςτης ανάλυσης μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε:

Το μήνυμα συνοψίζεται γύρω από τρεις άξονες : ατομικής αυτογνωσίας , συλλογικής μνήμης & συνεχούς προσπάθειας . Μέσα από αυτές τις τρεις έννοιες , ο Αλέξης Τσίπρας καταδεικνύει πως σύντομα θα ανοίξει νέο κεφάλαιο στην πορεία τονίζοντας συγχρόνως παράλληλα πως “Η Ιστορία δεν έχει τελειώσει”. Η Ιθάκη λοιπόν αποτελεί σύμβολο επιστροφής & υπόσχεση επανέναρξης μιας νέα πορείας!