Mερικές φορές,η τέχνη δεν φωνάζει· απλά φωτίζει τις σκέψεις μας. Όπως μια σχεδόν ανεπαίσθητη φωνή που διαφεύγει, παραμένοντας ωστόσο παρούσα, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Βελαέτη. Ένας ψίθυρος που δεν αναζητά εξηγήσεις αλλά απαιτεί την παρουσία μας. «Είμαι εδώ», λέει η τέχνη της και αυτή η απλή δήλωση αποκτά βαρύτητα, γίνεται πράξη ύπαρξης και αποδοχής αλλά ταυτόχρονα και λυτρωτική.

Η Έκθεση «Χωρίς αποσκευές»

Aυτή η έκθεση προσφέρει μια νέα οπτική στην ανθρώπινη ύπαρξη. Οι φιγούρες της είναι ελεύθερες από βάρη ή ενοχές· δεν επιδιώκουν να βρουν κάτι έξω από τον εαυτό τους αλλά ζουν σε αρμονία με τον προσωπικό τους ρυθμό. Δεν είναι τουρίστες της ταυτότητας, αλλά άνθρωποι που βρίσκονται σε διαρκή σύνδεση με το δικό τους μονοπάτι.

Aναδεικνύοντας ένα παιχνίδι μεταξύ σιωπής και λόγου, οι χαρακτήρες της Βελαέτη παρουσιάζουν αβέβαιες υποσχέσεις· άλλοτε κοιτούν κι άλλοτε σιωπούν με τρόπο που αποκαλύπτει περισσότερα από όσα λέγονται.

“Σώματα που προσποιούνται ότι γνωρίζουν ποιοι είναι μόνο όσο τα παρακολουθείς,” δηλώνει πάλι η Βιβή.

Aυτή τη φράση μπορεί να τη δούμε ως σχόλιο για την κοινωνική μάσκα που φοράμε καθημερινά — απαιτώντας να υιοθετούμε διαφορετικές ταυτότητες ανάλογα με την περίσταση.

Eικαστική γλώσσα & Δημιουργίες

Tα έργα του δημιουργού συνδυάζουν επίπεδα φωτογραφιών καθημερινότητας για να δημιουργήσουν ένα ενιαίο σύνολο — μια μορφή αναγέννησης γεμάτη αυτοβιογραφικά στοιχεία που αγγίζουν τις ψυχικές ανάγκες των ανθρώπων.Όλοι περνάμε πολλές διαδρομές προκειμένου να καταλήξουμε στην ουσία αυτού που είμαστε; Φιγούρες, άνθρωποι και τοπία αποκτούν σημασία στη μοναδική γλώσσα των εικόνων του καλλιτέχνη.

…