«Ανακαλύψτε τους Μίτους της Σύγχρονης Τέχνης: Έκθεση στο Λόφο Art Project έως 31 Δεκεμβρίου!»
Ξεδιπλώνοντας το νήμα που συνδέει τα έργα των 42 σύγχρονων καλλιτεχνών της έκθεσης – Με μια σειρά συναρπαστικών εκδηλώσεων συνεχίζεται η έκθεση μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2025 Με μεγάλη δυναμική και πολλές παράλληλες εκδηλώσεις συνεχίζεται η μεγάλη έκθεση σύγχρονης υφαντικής Μίτοι για την εποχή μας στο Λόφος art project (Βελβενδού 39, Κυψέλη) σε επιμέλεια Δημήτρη
Αναδεικνύοντας τη σύνδεση μέσω της σύγχρονης υφαντικής τέχνης
Η έκθεση «Μίτοι για την εποχή μας» στο Λόφος art project (Βελβενδού 39, Κυψέλη), επιμελημένη από τον Δημήτρη Σαραφιανό, συνεχίζεται με σημαντική δυναμική και ποικιλία εκδηλώσεων μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2025. Συμμετέχουν 42 σύγχρονοι Έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι φέρνουν κοντά το κοινό με μια τέχνη που αγγίζει τις αρχαίες πρακτικές της ύφανσης και του πλεξίματος.
Ποιοι είναι οι μύθοι που μπορεί να προσφέρει η σύγχρονη τέχνη για να μας καθοδηγήσει μέσα στους λαβυρίνθους της ζωής; Η υφαντική τέχνη θέτει καίρια ζητήματα που μας καλούν να αποκωδικοποιήσουμε κοινωνικά σύμβολα. Με μακραίωνη παράδοση στην Ελλάδα, τα έργα των σημερινών καλλιτεχνών ανταγωνίζονται άνετα στη διεθνή σκηνή.
Αυτή η έκθεση επιχειρεί να συνδέσει το ευρύ κοινό με μια σύγχρονη μορφή τέχνης που αναδύεται από αρχέγονες πρακτικές και έχει πολλά να διδάξει σχετικά με τους σύγχρονους μύθους και τις προκλήσεις του σήμερα. Η σημασία του έργου εξαρτάται από εμάς: είτε υφαίνουμε συλλογικά τη δράση μας είτε ξηλώνουμε την αδράνειά μας. Το ερώτημα είναι ποιο νόημα θα επιλέξουμε να δώσουμε.
“Η έκθεση ξεκινά με την επανεκτέλεση ενός έργου από την Κατερίνα Νάκου βασισμένο σε δημιουργία του Πάνου Σαραφιανού.” Μέσα από αυτό το έργο καλούμαστε όχι μόνο να σκεφτούμε τις ρίζες μας—φυσικές και κοινωνικές—αλλά επίσης πώς μπορούμε συλλογικά να δώσουμε νέο νόημα στις εμπειρίες μας.
Ιστορικές αναφορές βρίσκονται διάσπαρτες στην έκθεση, όπως το κέντημα γυναικών κρατουμένων στο Τρίκερι κατά τη διάρκεια του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ή η κούκλα της Χάρικα Κιζίλκαγια, Τουρκάλας ακτιβίστριας που υπερασπίστηκε τα δημοκρατικά δικαιώματα πριν δολοφονηθεί το 2023 καθώς προσπαθούσε να συνεχίσει τον αγώνα της για ελευθερία.
Δυναμική Εκφραστικότητα μέσω Υφαντικής Τέχνης
Στο ισόγειο του Λόφου, μια σειρά πρωτοποριακών έργων εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια των επισκεπτών.Στο Άτιτλο της Μπίας Ντάβου συνδυάζονται στοιχεία χειρονομιακής ζωγραφικής με εκρηκτικά υφαντικά στοιχεία σε ένα σκοτεινό βάθος γεμάτο ένταση. Ο Στάθης Λογοθέτης αποκαλύπτει τον πόνο στην τεχνική του τραύματος ενώ η Νίκη Καναγκίνη φέρνει κοντά παραδοσιακά στοιχεία στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό.
Η Iana Postanciuc μεταφέρει θεϊκή ενέργεια μέσα από τη διαδικασία μετακίνησης ανθρώπων σε πολυπολιτισμικούς χώρους γεμάτους προβλήματα όπως ο αποκλεισμός και ο ρατσισμός. Η Ζωής Γαϊτανίδου προσκαλεί τους επισκέπτες σε ένα διαλογιστικό ταξίδι προς την εσωτερική τους γαλήνη μέσω μοναδικών τεχνικών ύφανσης.
Φυσικός Κόσμος & Ανθρωπιστική Προοπτική
Aπό την άλλη πλευρά οι εγκαταστάσεις παρουσιάζουν έναν διαφορετικό κόσμο γεμάτο συμβολισμό: Οι δυσοίωνες πύλες της Ειρήνης Απέργη θυμίζουν σάβανα αλλά κάτω από αυτήν την πλαστικότητα υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει για ελευθερία.
Πέρα απ’ όλα αυτά όμως υπάρχουν πάντα οι προτροπές της φύσης: Από τη Δορά της Μαριγώς Κάσση μέχρι τις τρεις σκάλες δίπλα στη δουλειά αυτή κάθε στοιχειώδες κομμάτι διηγείται ιστορίες δραστηριοτήτων πέρασμα στην ανωτερότητα ή καταβολή αξιών στον ουρανό.
Οι συμμετοχές δεν περιορίζονται μόνο στα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά δημιουργούν διαλόγους γύρω από περιβαλλοντικές ανησυχίες – όπως αυτές εκτίθενται στον κόσμο των εντόμων ή στους κινδύνους αντιμετώπισης οικολογικών κρίσεων διά μέρους των καλλιτεχνών σήμερα.
Οι διεθνείς υγειονομικές κρίσεις έχουν γίνει όλο και πιο εμφανείς,με την πανδημία του κορονοϊού να είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η μάσκα έχει μετατραπεί σε ένα σύμβολο που αντιπροσωπεύει την προστασία, αλλά και τον περιορισμό. Ωστόσο, για τη Ρουμπίνα Σαρελάκου, αυτή η μάσκα γίνεται μια πεταλούδα που πετάει ελεύθερα στον αέρα. Η παγκόσμια φύση των κρίσεων – είτε πρόκειται για υγειονομικές, περιβαλλοντικές ή πολιτικές – έχει αποδειχθεί περίτρανα με το έργο της Jose Hendo μέσω του «Common Threads».
Παρά τις προσπάθειες κάποιων να μας διαχωρίσουν και να μας πείσουν ότι ορισμένοι άνθρωποι είναι κατώτεροι ή βάρβαροι, ο Διονύσης Χριστοφιλογιάννης ανατρέπει αυτά τα επιχειρήματα και τιμά όλους τους μετανάστες, υπογραμμίζοντας τη συμβολή τους στη δυτική τέχνη μέσα από τη μεταβυζαντινή πνευματικότητα. Ο δρόμος της μισαλλοδοξίας οδηγεί μονίμως σε καταστροφές, κάτι που έχει επισημάνει η Δήμητρα Σιατερλή από το 2003 μέσω των έργων της.
Η προφητεία του Κωστή στο «Hellas Express» από το 1990 έρχεται επίσης στο προσκήνιο σήμερα με την υπενθύμιση ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν αρκούν οι καλές προθέσεις· χρειάζεται δύναμη για να διαλύσουμε τον γόρδιο δεσμό. Πρέπει άραγε να επανασκεφτούμε τις χαμένες συνδέσεις που αναδεικνύουν τα εικονίσματα της Τζένης Μπαμπαλή; Σε προσωπικό επίπεδο, κάθε ανθρώπινη ψυχή αποτελεί έναν λαβύρινθο γεμάτο κενά και τραυματισμούς.
Η Μαρία Κώτσου μας ενθαρρύνει να εξερευνήσουμε αυτές τις μνήμες πίσω από το πρόσωπο ενός ανθρώπου. Τα έργα στην έκθεση προσεγγίζουν θέματα όπως ο στιγματισμός και η κοινωνική απομόνωση των κρυφών προβλημάτων στη λειτουργία της κοινωνίας. Συχνά τείνουμε να αγνοούμε τις φωνές αυτών που βρίσκονται σε αποκλεισμό.
Όταν όμως αυτές οι φωνές εκφράζονται μέσα από την τέχνη – όπως στην περίπτωση των κρατουμένων στις φυλακές Θήβας – τότε γίνονται κραυγή αντίστασης απέναντι στην αδιαφορία και στους τοίχους της καταστολής. Από τα συντρίμμια αυτών των εμποδίων μπορεί κανείς να αναδυθούν οι αλήθειες αυτών των ψυχών χάρη στη δουλειά της Εύας Χειλαδάκη.
Pέν άλλα παραδείγματα
Κατερίνα Ζαχαροπούλου
Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου μέσα από τους Ονειροκρίτες διερευνά λεπτομερώς την κοινωνική διάσταση των ονειρευόμενων ανθρώπων ειδικά όσον αφορά τα φύλα και τις προσδοκίες που υπαγόρευε η παραδοσιακή δομή της οικογένειας εκείνες τις εποχές.
Έκθεση Τέχνης: Δημιουργικές Διαδρομές
Σαράντα χρόνια μετά την αρχή των δημιουργικών τους αναζητήσεων, ο γιος τους Στέφανος Ρόκος και η αείμνηστη Αντιόπη Πανταζή συνεργάζονται για να δημιουργήσουν ένα καλλιτεχνικό πεδίο όπου η φαντασία ανθεί ελεύθερα, προκαλώντας την απορία εκείνων που παραμένουν παθητικοί θεατές. Η αγάπη, είτε σε ερωτικό επίπεδο είτε σε φιλικό πλαίσιο, μετατρέπεται σε έργα τέχνης και η συνδημιουργία ανοίγει νέους δρόμους για σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία συμμετοχής μπορεί να αναδυθεί ένας καινούργιος κόσμος που ενσωματώνει τη φύση ως στοιχείο αναγέννησης. Όπως επισημαίνει το έργο της Σοφίας Κυριακίδου, αυτή η νέα πραγματικότητα μπορεί να εξελιχθεί σε μια μετα-ανθρώπινη υπόσταση —ένα νέο δέντρο της ζωής με έντονα θηλυκά στοιχεία— όπου οι πηγές της ζωής και οι προσφορές μας προς αυτές αποτελούν έναν ενιαίο ιστό ύπαρξης όπως στην «Προσφορά προς τα Στοιχεία» της Violeta Ortega.
Ο Δημήτρης Αντωνίτσης επίσης κλείνει μια σύνδεση του ατόμου με τον κόσμο μέσω της τέχνης του αργαλειού. Δείχνει πώς υφαίνει κεντήματα επηρεασμένα από την αρχική ενέργεια του ερπετού κουνταλίνι —μια ζωτική δύναμη που διατρέχει το σώμα μας σαν ηλεκτρικό ρεύμα— δίνοντάς μας έμπνευση για την καλλιτεχνική μας έκφραση ακόμα κι αν δεν κατανοούμε πλήρως τους συμβολισμούς τους.
Οι Μοίρες από τη Γρηγορία Βρυττιά αντιπροσωπεύουν τα στάδια της ανθρώπινης δημιουργίας καλώντας μας να νιώσουμε τη ζωή μέσα από τις επιλογές μας χωρίς φόβο. Υψώνουμε λοιπόν το Λάβαρο της Ιφιγένειας Σδούκου —συμβολίζοντας την ανάσταση— υπενθυμίζοντας ότι ο θάνατος ενός ατόμου δεν σημαίνει το τέλος αλλά μια νέα αρχή για όλη τη φύση και τον κόσμο γύρω μας στον οποίο ανήκουμε.
Το νόημα και η ευτυχία προκύπτουν μέσα από τη συλλογική δημιουργία καθώς και μέσα από τις ειλικρινείς σχέσεις με άλλους ανθρώπους στον αγώνα κατά των κοινωνικών περιορισμών που εμποδίζουν την ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων μας.
Συμμετοχή Καλλιτεχνών
- Δημήτρης Αντωνίτσης
- Eύα Χειλαδάκη
…
…
