Έφυγε ο εμβληματικός καλλιτέχνης Νίκος Στεφάνου σε ηλικία 92 ετών

Ο σπουδαίος εικαστικός Νίκος Στεφάνου άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 92 χρόνων. Γεννημένος το 1933 στον Πειραιά, ξεκίνησε τη δημιουργική του πορεία ως ζωγράφος από τα 17 του χρόνια, αναλαμβάνοντας σκηνογραφίες για το θέατρο στην Αθήνα και συμμετέχοντας σε κινηματογραφικές παραγωγές.

Το 1960, με υποτροφία προσφορά της γαλλικής κυβέρνησης, ταξίδεψε στο Παρίσι όπου σπούδασε θεάτρου ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην Ecole des Beaux-Arts. Μέχρι το 1970 ανέλαβε πλήρως την ευθύνη σχεδίου και εκτέλεσης των σκηνογραφιών για όλα τα έργα που παρουσίασαν η Εθνική Λυρική Σκηνή και το Εθνικό Θέατρο.

Από περίπου το 1962 έως το 1967 εργάστηκε μαζί με τους Αλέκο Φασιανό και Βασίλη Σπεράντζα στο κοινό τους ατελιέ στην Καλλιθέα. Αυτός ο χώρος δημιουργίας έγινε σημείο συνάντησης πολλών καλλιτεχνών και επηρεάζει σημαντικά τη δουλειά τους κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Με βαθιά θλίψη έμαθα για την απώλεια του Νίκου Στεφάνου, ενός από τους πιο επιδραστικούς σύγχρονους εικαστικούς μας. Η ιδιότητα του ως καλλιτέχνη αποτυπώνει καλύτερα από κάθε άλλη πτυχή την κληρονομιά που μας αφήνει. Ο Νίκος ήταν εξαιρετικός ζωγράφος, σκηνογράφος, κεραμίστας, γλύπτης και χαράκτης – αλλά ταυτόχρονα αντιγραφέας έργων που διασώζουν εικόνες από τον Άθω και τη Μονή Δαφνίου.»

Με σπουδές στο Παρίσι και στη Βιέννη, ο Νίκος είχε μία εξαιρετική πορεία στη σκηνογραφία συνεργαζόμενος όχι μόνο με μεγάλα θέατρα της Ελλάδας αλλά κι άλλες γνωστές σκηνές στο εξωτερικό.

Η συμβολή του στη δημιουργία «Ατελιέ της Καλλιθέας», ενός πρωτοποριακού εργαστηρίου τέχνης δημιούργησε έναν κύκλο καλλιτεχνών καθώς επίσης υπήρξε ένα πλαίσιο μαθητείας για νεότερες γενεές εικαστικών καλλιεργώντας νέες τάσεις στον κόσμο της τέχνης.

Η εκτίμηση της προσφοράς του είναι πραγματικά δύσκολη καθώς έχει επηρεάσει πληθώρα πεδίων με μια έντονη παρουσία στην σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Προσωπικά είχα την τύχη να συναντήσω τον Νίκο το 1983 στις Κυκλάδες. Ήταν μέλος μιας παρέας που περιλάμβανε τον Φασιανό και άλλους σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης οι οποίοι έφεραν νέα πνοή στα εκεί δρώμενα.

Σήμερα αποχωρίζομαι όχι μόνο έναν αξιώμαχο καλλιτέχνη αλλά έναν φίλο πολύτιμο με τον οποίο μοιραστήκαμε μοναδικές εμπειρίες επί πολλά χρόνια.»