Παγκόσμια Πρεμιέρα του Έργου Killing Godot του Νίκολας Καζάν

Η μαύρη κωμωδία “Killing Godot” από τον Νίκολα Καζάν, έναν συγγραφέα με ισχυρές ρίζες στο θέατρο και τον κινηματογράφο, μας προσκαλεί να εξερευνήσουμε τις αυταπάτες που φωτίζουν τη ζωή μας.

Ο Νίκος Καμτσής και το Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ συνεχίζουν την πολυάριθμη συνεργασία τους με το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, εισερχόμενοι σε μια τόλμηρη αλληλεπίδραση γύρω από τη μνήμη, το θέατρο και την έννοια του χρόνου. Το νέο έργο “Killing Godot” αναδεικνύει μια μετα-μπεκετική φαντασία που επικεντρώνεται σε δύο ηθοποιούς οι οποίοι υποδύονται τους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ για 70 ολόκληρα χρόνια… μέσα στην ίδια σκηνή… στη διαρκή αναμονή τους.

Καθώς ο χρόνος περνάει και οι θεατές αλλάζουν, αυτοί παραμένουν σταθεροί. Οι Δημήτρης Φραγκιόγλου και Νίκος Καμτσής ενσαρκώνουν τους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ με απαράμιλλη χημεία, μεταμορφώνοντας την ατέρμονη διαδικασία αναμονής σε μια συγκλονιστική πράξη σχεδόν επαναστατική. Η ερμηνεία τους αποπνέει μια αίσθηση τελετής γεμάτης μαύρο χιούμορ αλλά επίσης λύτρωση.

Killing Godot – Του Νίκολας Καζάν

Μια ποιητική αλληγορία που αγγίζει ζητήματα Θέατρου,Χρόνου και Ύπαρξης. Μια συγκινητικά χιουμοριστική κατάδυση στην απέραντη αναμονή που ποτέ δε φαίνεται να τελειώνει.

Σκηνοθεσία:

Νίκος Καμτσής

Δυο λόγια για την υπόθεση:

D δύο ηλικιωμένοι ηθοποιοί —σχεδόν σαν φαντάσματα— βρίσκονται στο ίδιο σκηνικό εδώ και πολλές δεκαετίες από τότε που γράφτηκε το έργο. Οι ρόλοι έχουν γίνει κομμάτι της ύπαρξής τους ή μήπως αυτοί είναι πλέον οι ίδιοι οι χαρακτήρες; Οι ζωές τους έχουν συγχωνευθεί με τη δραματουργία κι έτσι πλέον δύσκολα θυμούνται ποιοι πραγματικά είναι. Είναι μόνο οι ρόλοι που ενσαρκώνουν.

Οι αποσκευές των ηθοποιών γεμάτες από αποσπάσματα λόγων του Μπέκετ καθώς επίσης σιωπές κι ασάφειες οδηγούν προς ένα μυστηριώδες δέντρο όπου αρχίζουν να υποψιάζονται ότι ίσως ο Γκοντό ήταν πάντοτε δίπλα τους.

Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο: γεμάτη βαλίτσες βλέπει κανείς τα ερείπια παλιότερων θεatrικών εποχών ενώ τα φώτα προκαλούν μία έξοδο από τον φυσικό κόσμο.

This time around, o Καζάν προχωρά πιο μπροστά· εκτός των Πότζο και Λάκυ εισάγει στο προσκήνιο μια μυστηριώδη γυναικεία φιγούρα που περιφέρεται στον χώρο ψάχνοντας επίμονα… την κατοικία του Γκοντό. Η προσωπικότητα αυτή δεν έχει όνομα – μόνον ερωτήσεις ως όπλο της: καταιγιστικές ερωτήσεις πλούσιες σε περιεχόμενο.

Γιατί επιλέχθηκε αυτό το έργο:

killing Godot, αυτός ο παράδοξος συνδυασμός βαθιάς συγκίνησης κι ευθυμίας συνεχίζει τις εξερευνήσεις του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ στη δουλειά του Σάμιουελ Μπέκετ. Από προηγούμενες παραγωγές όπως «Waiting for Godot» (2007), «Endgame» (2009), «Krapp’s Last Tape» (2011) έως τις “Happy Days” (2020), έχει δείξει ότι δεν απλά ανεβάζει τον Μπέεκτε αλλά κατοικεί στους κόσρους αυτούς.nΤο ίδιο συμβαίνει τώρα: διεισδύει στα βάθη της μνήμης όπου οι χαρακτήρες δεν διαδραματίζουν απλώς ρόλους αλλά ζουν πραγματικά μέσα σ’ αυτούς.

< p >Το “Killing Godot” θα εκπλήξει με μοναδικούς συνδυασμούς συγκίνησης κι ευθυμίας καθώς διερευνά τη φύση της αναμονής ,τον χρόνο καθώς επίσης τη μοναξιά όσων εμφανίζονται επί σκηνής .

Takos παράστασης:

• < strong >Έργο : K illing G odot , N ikolas K azan
• < strong >Μετάφραση/Σκηνοθεσία/Σκηνικά : N ikos K amtsis
• < strong >Κόστος : M ika P anagou
• < strong >Φωτισμοί : A ngelos C hotsas / N ikos K amtsis 
• < strongly>S kinaká αντικείμενα / κατασκευές :I oanna Karagiorgou  
• Φωτογραφίες :D imitris Fragioglu ​a
  < li>P romo v ideo :A lexsandros B usillas  
  < li>M apping :A ndreas Tyranopoulos
  < li>B ohtós S kineskatiou:M anolis Glantzin s​
  < li>E ktyposi yti prin poú tetekste dnála thívta tou}} g aiconwT yra ipivlathg ;;