«Φάντασμα στη Μηχανή»: Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό, αποκαλύπτοντας τους ιστορικούς του χώρους με μια εικαστική εξερεύνηση

Για δεύτερη χρονιά, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά προσκαλεί το κοινό σε μια μοναδική εμπειρία.

Για μόλις δύο Κυριακές, το θέατρο ζωντανεύει με τη δράση «Φάντασμα στη Μηχανή». Πρόκειται για μια ξεχωριστή περιπατητική και εικαστική παρέμβαση που διατρέχει τους μοναδικούς χώρους του ιστορικού κτιρίου, με την υπογραφή του Γιώργου Δρίβα.

Το «Φάντασμα στη Μηχανή» είναι μια πρωτότυπη δράση που εξερευνά τη διαδρομή ενός μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) μέσα στο κτίριο του θεάτρου. Η ΤΝ, άλλοτε «περιδιαβαίνοντας» τους χώρους μαζί με τους θεατές για να επιδείξει τα επιτεύγματά της, άλλοτε σταματώντας για να «μιλήσει» για τη σημασία της εξέλιξής της, αποκαλύπτει τα στάδια σκέψης και εξέλιξής της. Ο Γιώργος Δρίβας, μέσα από αυτή τη δράση, συνεργάζεται και συνομιλεί με λογισμικά ΤΝ, τα οποία δεν αντιμετωπίζει ούτε ως απειλή, ούτε ως πανάκεια, αλλά ως ένα καινοτόμο εργαλείο για τον εμπλουτισμό της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η σειρά των έργων που παρουσιάζονται συνδυάζει την εικαστική τέχνη, το video art, τη φωτογραφία, την performance και τον κινηματογράφο, με την ΤΝ να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην παραγωγή τους. Ένα από τα έργα, το «Η Βιογραφία ενός Λογισμικού» (παραγωγής 2024), αποτελεί το πρώτο αφηγηματικό έργο κινούμενης εικόνας στην Ελλάδα που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου με τη χρήση προγραμμάτων ΤΝ.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΡΓΩΝ (*με σειρά θέασης)

• «Αερόπλοιο» (Ηχητική/φωτιστική εγκατάσταση στον Θόλο του Θεάτρου)

Ένα μοντέλο ΤΝ, χρησιμοποιώντας τη φωνή του καλλιτέχνη Γιώργου Δρίβα, περιγράφει τι βλέπει στον χώρο, διερευνώντας την αντίληψή του για τον θόλο και τη φύση του.

• «Γεγονότα τετελεσμένου μέλλοντος» (Βίντεο. Εξώστης Τεχνικών)

Πέντε διαφορετικά μοντέλα ΤΝ συζητούν, παράγοντας αλλόκοτες εικόνες, ήχους και φωνές, προσφέροντας πολλαπλές ερμηνείες.

• «Kαizo» (Performance Φουαγιέ)

Οι χορευτές Νίκος Βλαχογιάννης και Αγγελική Μπεβεράτου μεταμορφώνονται σε Άβαταρς, αλληλεπιδρώντας με μια φωτογραφία τους που έχει «χακαριστεί» από ένα μοντέλο ΤΝ.

• «Kαizo» (Βίντεο Κεντρική Σκηνή)

Η performance συνεχίζεται ψηφιακά, με τους περφόρμερς να χάνονται σε μια άδεια Αθήνα, σε ένα μυστήριο παιχνίδι εξερεύνησης, ενώ ένα μοντέλο ΤΝ συνεχίζει να «χακάρει» τις εικόνες τους.

• «Φάντασμα στη Μηχανή» (Ηχητικό έργο, Κεντρική Σκηνή)

Το μοντέλο ΤΝ, με τη φωνή του Γιώργου Δρίβα, απευθύνεται στους θεατές που βρίσκονται επί σκηνής, διερευνώντας τις δυνατότητες, την αξία και την ουσία της λειτουργίας του.

• «Περιγραφή Εικόνας» (Οπτικοακουστική εγκατάσταση, υποσκήνιο κεντρικής σκηνής)

Το μοντέλο ΤΝ, πρωταγωνιστής της έκθεσης, εξομολογείται την επιθυμία του να αφήσει πίσω του μια τελευταία εικόνα, αναρωτώμενο αν αυτές αποτελούν τις τελευταίες του λέξεις.

• «Βιογραφία ενός Λογισμικού» (Βίντεο, Σκηνή Ω)

Το μοντέλο ΤΝ φτάνει στο απόγειο της δημιουργικότητάς του με μια ολοκληρωμένη αφηγηματική ταινία, δημιουργημένη εξ ολοκλήρου από προγράμματα ΤΝ. Η ιστορία εστιάζει σε έναν άνθρωπο με ολική αμνησία που προσπαθεί να ανακτήσει τις μνήμες του με τη βοήθεια ΤΝ – μια ιστορία που ίσως κρύβει περισσότερα από όσα φαίνονται. Πρωταγωνιστούν οι Αλεξάνδρα Ζώη, Πάνης Καλοφωλιάς, Ρένα Κυπριώτη, Παναγιώτης Μαργέτης. Η μουσική είναι πρωτότυπη, από τη συνθέτρια Μελίνα Παξινού.

«Φάντασμα στη Μηχανή»
Περιπατητική εικαστική δράση – παρέμβαση στους χώρους του ΔΘΠ

Σενάριο – σκηνοθεσία | Γιώργος Δρίβας

Performance | Νίκος Βλαχογιάννης / Μελίνα Σάκκουλα

Κοστούμια επιτέλεσης| Λάζαρος Τζοβάρας

Πρωταγωνιστές Έργων Βίντεο | Νίκος Βλαχογιάννης, Αλεξάνδρα Ζώη, Πάνης Καλοφωλιάς, Ρένα Κυπριώτη, Παναγιώτης Μαργέτης, Αγγελική Μπεβεράτου

Κοστούμια έργων Βίντεο | ADONIS.EU / Λάζαρος Τζοβάρας

Πρωτότυπη μουσική | Μελίνα Παξινού, Γιώργος Ραμαντάνης

Βοηθός Σκηνοθέτη | Νικόλας Κεραμεύς

Αρχιτεκτονική επίβλεψη, σχεδιασμός | Ειρήνη Σάπκα

Κατασκευές | Σπύρος Δουκέρης

Πολυμεσικές εφαρμογές έκθεσης | Αντώνης Γκατζογιάννης

Νομική υποστήριξη | Ζωή Μαυροσκότη

Μια συμπαραγωγή της Skeptik Productions με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Ημερομηνίες παρουσίασης:

Κυριακές 22 και 29/03/2026

Ώρα έναρξης: 22.00 – Διάρκεια : 90 λεπτά

Εισιτήρια:

Γενικό εισιτήριο: 10€

Προπώληση Εισιτηρίων:

https://www.more.com/gr-el/tickets/happenings/fantasma-sti-mixani/

Σημείωμα του καλλιτέχνη

Ο τίτλος της έκθεσης αντλεί έμπνευση από τη φράση του συγγραφέα Ισαάκ Ασίμωφ, ο οποίος στο έργο του «Εγώ, το Ρομπότ» την χρησιμοποιεί για να περιγράψει δυσλειτουργίες λογισμικών σε μελλοντικούς κόσμους, όπου τυχαία τμήματα κώδικα οδηγούν σε απροσδόκητα πρωτόκολλα λειτουργίας. Σε μια εποχή όπου αναδύεται μια νέα μορφή ανθρώπινης δημιουργικότητας μέσω προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης, ικανών να εκφράζουν πνευματικές εκδοχές και ψηφιακή παραγωγή, τίθεται το ερώτημα: υπάρχει διάσταση ανάμεσα στη διάνοια και το ανθρώπινο σώμα; Μπορούμε άραγε να φανταστούμε ένα δημιουργικό πνεύμα χωρίς ανθρώπινο φορέα;
Τα έργα της έκθεσης εγκαινιάζουν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Τέχνης, που θα μπορούσε να ονομαστεί «Νέα Δημιουργικότητα». Διερευνούν τον τρόπο που βιώνουμε, αισθανόμαστε και ερμηνεύουμε τον εαυτό μας και την πραγματικότητα γύρω μας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιώργος Δρίβας είναι εικαστικός καλλιτέχνης. Το 2017, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε Εικαστικών της Βενετίας με την οπτικοακουστική εγκατάσταση «Εργαστήριο Διλημμάτων». Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε δημόσιους χώρους όπως η Πλατεία Κοτζιά της Αθήνας (2024), και σε ατομικές εκθέσεις, παραστάσεις και δράσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (2026), στην CIFRA – Διεθνή διαδικτυακή πλατφόρμα ψηφιακής τέχνης (2025), στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (2025), στο Παγκόσμιο Κέντρο Κυκλικής Οικονομίας, Περίπτερο Πικιώνη, Δελφοί (2024), στο Annex M του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (2020), στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας (2018 και 2009) και στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ρώμης (Galleria Nazionale d’ Arte Moderna, 2017). Έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 150 ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό, όπως στο Μουσείο του Λούβρου (Παρίσι), στο Haus der Kulturen der Welt (Βερολίνο), στο Φεστιβάλ Transmediale (Βερολίνο), στο Μουσείο Maxxi (Ρώμη), στο Videobrasil – Μπιενάλε Βίντεο (Σάο Πάολο), στη documenta 14 (Κάσσελ, Γερμανία), και άλλες. Έχει τιμηθεί με προσωπικά αφιερώματα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (2020), το Μουσείο Καλών Τεχνών του Πεκίνου (CAFA Museum, 2017) και την Ταινιοθήκη της Ελλάδος (2014), καθώς και με σειρά βραβείων και διακρίσεων, όπως από το Μουσείο Κινηματογράφου του Άμστερνταμ (Eye Filmmuseum 2020) και το Media Art Forum του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας (2006). Έργα του βρίσκονται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας, του Fondazione In Between Art Film της Ρώμης, και πολλών άλλων ιδρυμάτων.