Η Σκοτεινή Ιστορία του Γιόζεφ Μένγκελε στην Αργεντινή

Ο διαβόητος ναζί γιατρός Γιόζεφ Μένγκελε, γνωστός με τον ψευδώνυμο «Άγγελος του Θανάτου», άφησε πίσω του μια κληρονομιά φρίκης με τα απάνθρωπα πειράματα που διεξήγαγε σε κρατούμενους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μένγκελε βρήκε καταφύγιο στην Αργεντινή, όπου για μεγάλες περιόδους ζούσε ανενόχλητος υπό την προστασία των τοπικών αρχών.

Σύμφωνα με πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα από τις υπηρεσίες ασφαλείας και την αστυνομία της Αργεντινής που δημοσιεύτηκαν σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, αποκαλύπτεται ότι οι αργεντίνικες αρχές παρακολουθούσαν τις κινήσεις του Μένγκελε στη Νότια Αμερική, αλλά δεν προχώρησαν ποτέ στη σύλληψή του.Έτσι ο πλέον αναγνωρίσιμος εγκληματίας της ναζιστικής εποχής έζησε ελεύθερος μέχρι το 1979, όταν πέθανε στη Βραζιλία από καρδιακή ανακοπή ενώ κολυμπούσε.

Κατά τη διάρκεια της τότε κυβέρνησης της Αργεντινής, η χώρα είχε αποκτήσει φήμη για την υποστήριξή της στους φυγάδες ναζί. Αυτοί οι εγκληματίες μπόρεσαν να δημιουργήσουν έναν ισχυρό δεσμό αλληλοϋποστήριξης μεταξύ τους. Απόρρητες αναφορές και αρχεία πληροφοριών επιβεβαιώνουν ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας γνώριζαν σχεδόν όλα τα στοιχεία σχετικά με τους καταζητούμενους πρώην αξιωματικούς των Ναζί αλλά επέλεγαν να τους προστατεύσουν αντί να τους παραδώσουν.

Ο Μένγκελε έγινε γνωστός για τη θηριωδία που διέπραξε ως γιατρός στο στρατόπεδο Άουσβιτς και εισέβαλλε στην ιστορία χάρη στα αποτροπιαστικά πειράματα που έκανε σε κρατούμενους ανθρώπους χρησιμοποιώντας τους ως αντικείμενα δοκιμών. Χιλιάδες άνθρωποι — Εβραίοι, Τσιγγάνοι και Σλάβοι από διάφορες χώρες — κατέληξαν στον θάνατο λόγω των βασανιστηρίων αυτών που περιλάμβαναν πολλά πειράματα κυρίως σε δίδυμα παιδιά διαφορετικών ηλικιών.

Μαρτυρίες επι Survivors στο Άουσβιτς τον χαρακτηρίζουν ως ένα «κρύο ψυχικά διαταραχή» άτομο που χρησιμοποιούσε δίδυμα προς δοκιμή μπροστά στα μάτια το ένα του άλλου αφού προηγουμένως είχε στείλει τους γονείς τους στους θαλάμους αερίου. Σε άλλες περιπτώσεις αφαιρούσε ζωτικά όργανα χωρίς αναισθησία από ζωντανά θύματα ώστε να καταγράψει τις αντιδράσεις στον πόνο.