09/02/2026

«Η Ζωή Ξανθοπούλου Αναλαμβάνει τη Σκηνοθεσία του Μοναδικού Μονολόγου “Κοιμούνται τα Ψάρια;”»

Κοιμούνται τα ψάρια ;   του Jens Raschke   σε σκη vo θεσία Ζωής Ξα v θοπούλου   με τηv Ευγενία Δημητροπούλου   Και μια που το ’ φερε η κουβέντα, τα ψάρια κοιμούνται τελικά. Σίγουρα! Άραγε να ονειρεύονται κιόλας;     Μετά “Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος”

Η Ζωή Ξανθοπούλου σκηνοθετεί τον μονόλογο “Κοιμούνται τα ψάρια;”






Κοιμούνται τα ψάρια;

Κοιμούνται τα ψάρια;

του Jens Raschke σε σκηνοθεσία Ζωής Ξαθοπούλου με την Ευγενία Δημητροπούλου

Αναρωτηθήκατε ποτέ αν τα ψάρια κοιμούνται; Η απάντηση είναι θετική! Αλλά μήπως και ονειρεύονται;

Μετά το έργο “Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος”, η Ζωή Ξανθοπούλου μας παρουσιάζει άλλον έναν συναρπαστικό μονόλογο.Το “Κοιμούνται τα ψάρια;” του Jens Raschke, αφού προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και απέσπασε πολλά βραβεία όπως το M ü lheimer Children’s Theater Prize 2012, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά και πολλές άλλες γλώσσες. Τώρα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα με τη μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου.

Η δεκάχρονη Γέτε αφηγείται τις εμπειρίες της με ξεκάθαρη απλότητα, χρησιμοποιώντας συχνά χιούμορ – αυτό το έργο εναλλάσσει πικρές και λυτρωτικές στιγμές γεμάτες χαμόγελο. Ανοίγοντας μια πόρτα στο δικό της ταξίδι θλίψης,δεν φοβάται να εκθέσει τις λέξεις και τις αναμνήσεις που την κατατρύχουν αλλά τελικά την απελευθερώνουν.

Το θέμα του έργου μπορεί να φαίνεται ότι αφορά μόνο τη “διαχείριση του πένθους”, όμως είναι πολύ περισσότερο: προσφέρει μια παιδική και αθώα ματιά στην ανθρώπινη τραγωδία, στο άγνωστο που έπεται της ζωής, καθώς επίσης στη σκληρή συμφιλίωση με την απώλεια.Η γραφή του Raschke ανοίγει ένα μονοπάτι θεραπείας για τον πόνο μας ενώ ενισχύει την αξία των μνημών καθώς και της αδελφικής αγάπης.

Στον ρόλο της Γέτε βρίσκεται η Ευγενία Δημητροπούλου.

Σκηνοθετικό σημείωμα από τη Ζωή Ξανθοπούλου

“Παρά τον πόνο γύρω μας,υπάρχει πάντα κι η δυνατότητα υπέρβασης.”

– Helen Keller

The loss and how we handle it είναι μια αναπόσπαστη πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Στο έργο του Jens Raschke, η Γέτε αφηγείται γεγονότα ένα χρόνο μετά τον θάνατο του μικρού αδελφού της. Στην παράστασή μας αυτήν τη στιγμή η ενήλικη Γέτε μοιράζεται με το κοινό τη διαδρομή των συναισθημάτων που βιώνει – από εκείνες τις μέρες μέχρι σήμερα.

Create a personal tribute to her brother while concurrently paving the way for her future life in real-time as she engages with the audience over the span of an hour; sharing thoughts through laughter and tears whilst confronting truths and regrets with both humor and depth.

This journey leads us through worldwide fears surrounding death and loss while revealing our instinctual need to hold onto something solid in order to endure.
Η σημερινή Γέτε φέρει μέσα της το παιδί που υπήρξε – γιατί όλοι μπροστά στην απώλεια παραμένουμε παιδιά προσπαθώντας να σταθούμε ως ενήλικες.

Συντελεστές: