ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ

του guillaume Poix

Σε μια ιδέα της Lorraine de Sagazan

Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης

Πρεμιέρα: 28 Ιανουαρίου | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Κτήριο Τσίλλερ

“Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση,λοιπόν.”

Από τις 28 Ιανουαρίου, το Εθνικό Θέατρο θα παρουσιάσει την Ιεροτελεστία του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη, στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Κτηρίου Τσίλλερ. Η παράσταση εξερευνά τη θνητότητα και την απώλεια ενώ γιορτάζει ταυτόχρονα την ανθρώπινη ύπαρξη.

Aντλώντας έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών 2020-2021, μια περίοδο όπου η συλλογική μοναξιά ήταν έντονα παρούσα, ο Guillaume Poix δημιούργησε την Ιεροτελεστία (Un Sacre), με ιδέα από τη Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Lorraine de Sagazan. Υφαίνει ένα χρονικό της απώλειας μέσω “μικρών” ιστοριών ανθρώπων που οδηγούν στην “μεγάλη” ιστορία της ανθρωπότητας — μιας ιστορίας που φαίνεται να τρέχει με τρόπους ακατανόητους για εμάς σήμερα.

“Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία.”

Ιστορίες ανθρώπων που αγαπήθηκαν βαθιά και θυσιάστηκαν για τους άλλους· εκείνοι που ταξίδεψαν μακριά αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον ή αυτοί των οποίων η απώλεια παρέμεινε αχρόνιστη και χωρίς αντίκτυπο. Φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες ενώνεται από τον κοινό παρανομαστή της ανελέητης θνητότητας.

“O πόνος ζητά χρόνο. Είναι μακρύς ο πόνος μέσα μας.”

Σε μία εποχή όπου ο θάνατος συχνά περνά απαρατήρητος και οι διαδικασίες πένθους απαιτούνται γρήγορες ώστε η ψεύτικη ευτυχία μιας διαφημισμένης ζωής να μη σπιλωθεί από τον πόνο, το έργο του Guillaume Poix μας υπενθυμίζει ότι το τέλος είναι φυσικό μέρος της ζωής.

The Ιεροτελεστία δεν περιορίζεται μόνο στις υφασμένες αφηγήσεις αλλά ενσωματώνει νέες προοπτικές εμπνευσμένες από πρόσφατα γεγονότα στην ελληνική κοινωνία χάρη στη συνεργασία με την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Συνδυάζοντας κίνηση υπογεγραμμένη από τη Ξένια Θεμελή και ζωντανή μουσική επί σκηνής δημιουργεί μία συλλογική ανάσα — μία μαρτυρία για τη ζωή στο σύνολό της.