Αντίκτυποι και Αντιδράσεις για την Τραγωδία στη Χίο

Η Μαρία Καρυστιανού μιλά για «παρεξήγηση» και «παραποίηση» των δηλώσεών της σχετικά με την τραγική απώλεια 15 μεταναστών στη Χίο. Απαντώντας στις επικρίσεις, υπογραμμίζει ότι «αν ο στόχος είναι να μείνω σιωπηλή, δεν θα το πετύχουν». Στην ανακοίνωσή της για τα θλιβερά γεγονότα στη Χίο, η φράση εισβολή (που αναφέρεται σε οργανωμένη δράση από διακινητές) έχει παραποιηθεί σε… εισβολείς που δήθεν αξίζουν τον πνιγμό τους. Επισημαίνει ότι κάθε της δήλωση δέχεται δόλια παρερμηνεία, ειδικά μετά την ίδρυση του Κινήματός της.

Θυμίζουμε ότι η Μαρία Καρυστιανού είχε γράψει την Πέμπτη (5/2) στα κοινωνικά δίκτυα: «Βαθύς πόνος για τους ανθρώπους που χάθηκαν,αλλά και καταδίκη προς ένα κράτος που δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέσα και δεν ενεργεί κατάλληλα ώστε να αποτρέψει τις παράνομες εισβολές και τη σοβαρή καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος ζήτησε από τη Μαρία Καρυστιανού να αναθεωρήσει τις δηλώσεις της. Ο γνωστός ακτιβιστής-διασώστης είπε μεταξύ άλλων: «Γνωρίζετε ότι 10 παιδιά νοσηλεύονται με κατάγματα; Είναι αυτά τα παιδιά εισβολείς;».

Η Νέα Ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

Στη νέα ανάρτησή της το Σάββατο (7/2), η Μαρία Καρυστιανού τονίζει: «Στην ανακοίνωση μου για τα τραγικά γεγονότα στη Χίο, η λέξη εισβολή (πράξη που οργανώθηκε από διακινητές) μετατράπηκε σε… εισβολείς, οι οποίοι υποτίθεται δικαίως πνίγηκαν… Μετά την ίδρυση του Κινήματος μας, κάθε τι που λέω παρεξηγείται συστηματικά μέσω μιας προχειρότητας στην ερμηνεία των λέξεων. Αν σκοπός είναι να μην έχω φωνή, αυτό δε θα συμβεί! Εάν στοχεύουν στο διχασμό μας ή στην αποδόμηση του ιστορικού μας αγώνα για τις ανάγκες θεσμικών αλλαγών που απαιτούνται, ούτε αυτό θα επιτευχθεί! Όσα κι αν ισχυριστούν, παραμένω πολίτης που μάχεται —όπως πολλοί άλλοι— υπέρ του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια και ασφάλεια όλων.»

«Είμαι παιδίατρος και τιμώ τον όρκo μου· ποτέ δε θα μπορούσα να υποστηρίξω τη βία κατά αθώων παιδιών στα οποία αφιερώθηκα», προσθέτει.

“Οι ζωές αυτές κόπηκαν ξαφνικά”, σημειώνει χαρακτηριστικά αναφερόμενη στους χαμένους ανθρώπους καθώς συγκεντρώνει σκέψεις γύρω από τους θανάτους στα Τέμπη. “Ας εξετάσουμε ποιοι εκμεταλλεύονται αυτούς τους κατατρεγμένους ανθρώπους […]”, συνεχίζει δείχνοντας όσες ελίτ αδιαφορούν κυνικά απέναντι στις ανθρωπιστικές κρίσεις.

“Μια φορά είπα: ‘Και μόνη μου να μείνω θα παλέψω για την αλήθεια’. Αυτό είναι το οξυγόνο μας”. Υπογραμμίζει πως αυτή η αποστολή αφορά όλα τα παιδιά και κάθε δικαίωμα στον άνθρωπο. Οραματίζεται μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος είναι πρωτεύον στοιχείο αυτής.»