Μαγευτικές Μελωδίες: Η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων Συστήνει την Συναυλία ‘SODA AMERICANA’
Ένα ευρύ και πολυδιάστατο ηχοτοπίο της αμερικανικής μουσικής του 20ού αιώνα, καθώς και της βαθιάς επιρροής που άσκησε ο Νέος Κόσμος σε Ευρωπαίους δημιουργούς, παρουσιάζει η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων σε διεύθυνση Βλαδίμηρου Συμεωνίδη, την Τρίτη 20 Ιανουαρίου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας». Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την εκρηκτική Εισαγωγή της οπερέτας Καντίντ (Candide)
Οραματισμός του Αμερικανικού Ηχοτοπίου από τη Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων
Η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων, υπό την καθοδήγηση του Βλαδίμηρου Συμεωνίδη, θα παρουσιάσει ένα πλούσιο ηχητικό ταξίδι στην αμερικανική μουσική σκηνή του 20ού αιώνα, καθώς και την επιρροή που άσκησε ο Νέος Κόσμος στους Ευρωπαίους συνθέτες. Η εκδήλωση είναι προγραμματισμένη για την Τρίτη 20 Ιανουαρίου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας». Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την εντυπωσιακή Εισαγωγή από την οπερέτα «Καντίντ» (Candide) του Λέοναρντ Μπερνστάιν, τη διάσημη Rhapsody in Blue του Τζορτζ Γκέρσουιν με σολίστ τον Βασίλη Βαρβαρέσο στο πιάνο και τη Συμφωνία αρ.9 «Του Νέου Κόσμου» του Αντονίν Ντβόρζακ.
LEONARD BERNSTEIN (1918-1990) | Εισαγωγή από το Candide
Ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν επιφέρει τόσο σημαντική αλλαγή στη διαμόρφωση της αμερικάνικης μουσικής παράδοση όσο ο Λέοναρντ Μπερνστάιν. Με εξαιρετικές ικανότητες σε πολλούς τομείς όπως μαέστρος, συνθέτης και παιδαγωγός, κατάφερε να δημιουργήσει έναν μοναδικό δεσμό με διαφορετικά ακροατήρια. Το έργο του περιλαμβάνει ποικιλία ειδών όπως συμφωνικά κομμάτια, μπαλέτα και μουσικές για τον κινηματογράφο και το θέατρο Broadway – ανάμεσά τους το εμβληματικό Γουέστ Σάιντ Στόρυ. Υπήρξε επίσης ένας από τους πρώτους Αμερικανούς αρχιμουσικούς που αποκτούσαν διεθνή αναγνώριση.
Ο Μπερνστάιν συνέθεσε τον «Καντίντ» κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ως αντίδραση στον Μακαρθισμό και τις πολιτικές ανωμαλίες της εποχής εκείνης. Έχοντας ως βάση τον Βολταίρο και το μυθιστόρημά του «Ο Αγαθούλης ή η Αισιοδοξία», το έργο ασκεί κριτική στη θέση ότι ο κόσμος μας είναι καρπός ενός τέλειου θεϊκού σχεδίου γεμάτου αισιοδοξία.
Mε χαρακτηριστική ευφυΐα, ο Μπερνστάιν αποτυπώνει με μουσικές νότες τα χιούμορ και τις σατιριστικές πλευρές των ιδεών που προβάλλει ο Βολταίρος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια σύνθεση όπου οι συμφωνικές δομές συνδυάζονται με στοιχεία τζαζ κι όπερας αλλά κι αναφορές σε παραδοσιακές χορές όπως η γκαβότα ή η πόλκα.
GEORGE GERSHWIN (1898-1937) | Rhapsody in Blue για πιάνο και ορχήστρα
Στις αρχές Ιανουαρίου 1924,ενώ συμμετείχε στις πρόβες ενός μιούζικαλ στην πόλη της Νέας Υόρκης παίζοντας μπιλιάrdo με φίλους στιχουργούς,έλαβε γνώση μιας επικείμενης συναυλίας υπό τον Πωλ Ουάιτμαν που θα παρουσίαζε σύγχρονες αμερικανικές δημιουργίες εστιάζοντας στην τζαζ.
This revelation ώθησε τον Γκέρσον να συνθέσει ένα κομμάτι συγκεκριμένα για αυτή τη συναυλία υπό πίεση χρόνου; έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει μια ραψωδία αντί ενός κοντσέρτου για πιάνο κι ορχήστρα. Η αρχική ιδέα είχε τίτλο “Αμερικανική Ραψωδία” – μια έμπνευση που προέρχεται εν μέρει από ένα ταξίδι προς τη Βοστόνη όπου διαμορφώθηκαν οι βασικοί θεματικοί άξονες αυτού του έργου.
ANTONÍN DVOŘÁK (1841-1904)| Συμφωνία αρ. 9 σε μι ελάσσον – Έργο 95 “του Νέου Κόσμου”
- Adagio – Allegro molto
- Largo
- Molto vivace
- Allegro con fuoco
The Symphony “του Νέου Κόσμου”, ολοκληρώθηκε το 1893 κατόπιν παραγγελίας της Φιλαρμονικής Orchestra of New York στα πλαίσιο των εορτασμών των τετρακοσίων χρόνων μετά την ανακάλυψη της Αμερικήςκαι παρουσιάστηκε στο Carnegie Hall συγκεντώνοντας επευφημίες.
This symphony does not utilize American folk melodies directly but rather weaves original themes inspired by Native American music within a European orchestral framework.
