Σφοδρή κριτική στο πολιτικό κατεστημένο από τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει σκληρή κριτική για το πολιτικό σύστημα σε μια εκτενή συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Down Town της Κύπρου. Διασαφηνίζει ότι η ενασχόλησή της με την πολιτική δεν ήταν αρχικός της στόχος και αναφέρει πως μέχρι τελευταία στιγμή είχε την ελπίδα ότι υπήρξε κάποιο λάθος και η κόρη της, Μάρθη, ήταν ζωντανή μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη.

«Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι!»

Η ίδια επισημαίνει πως η κυβέρνηση έχει προκαλέσει έντονη αντίδραση εναντίον της και υπογραμμίζει ότι «την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό». Αναφέρει επίσης ότι οι αρχές ασκούν πλήρη έλεγχο στη δικαιοσύνη. Έχει πάρει την απόφαση να αγωνιστεί ώστε να μην αισθάνεται τύψεις για αδράνεια απέναντι σε «το σαθρό σύστημα» και χαρακτηρίζει τις μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν για τα Τέμπη ως «μια επανάσταση των πολιτών κατά της διαφθοράς».

Μαρία Καρυστιανού: Οι γιορτές μετά την απώλεια

Όσον αφορά τις γιορτές είπε: “Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος… Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο”. Παρόλο που πολλοί πιστεύουν ότι ο χρόνος βοηθά στην απαλυντική του πόνου, εκείνη δεν θεωρεί πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στην περίπτωση αυτή.

«Εμείς έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας… Θα ζούμε πάντα μ’ αυτό.»

Πώς βιώνει τον ρόλο του «συμβόλου»;

Ρώτησε αν κατανοεί γιατί πολλοί την αποκαλούν «σύμβολο», εξαιτίας του ρόλου της ως Προεδρού του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”. Η ίδια εξέφρασε έκπληξη για τον κοινωνικό αντίκτυπο που είχε αυτή η προσπάθεια συγκέντρωσης συγγενών θυμάτων.

“Δεν είχα ποτέ φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια θα είχε τέτοια κοινωνική ανταπόκριση.”

“Η κοινωνία φαίνεται συνδεδεμένη με τον αγώνα ενάντια στη διαφθορά”, δήλωσε χαρακτηριστικά.

Kρατική αμέλεια ή δολοφονία;

Mε άμεσο τρόπο δηλώνει πίστη στη θεωρία μιας κρατικής δολοφονίας: “Απολύτως”. Εξηγεί ότι δεν πρόκειται μόνο για κρατική αμέλεια αλλά αναφέρεται σε ευθεία παρέμβαση από πλευράς εκτελεστικής εξουσίας επί των διαδικασιών δικαιοσύνης.

Aντίκτυπος στις σχέσεις μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης

Pαρ’ όλα αυτά κάποια κυβερνητικά στελέχη αποφεύγουν δημόσια επιθέσεις εναντίον τους λέγοντας: “Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της”. Αυτή η διπλή στάση δείχνει πώς οι πολιτικοί προσπαθούν να δείξουν μια θετική εικόνα στον κόσμο ενώ παράλληλα κατηγορούν τους συγγενείς θυμάτων.

Aντιστάσεις απέναντι στην πίεση

Eρωτώμενη αν όλα αυτά έχουν επηρεάσει τη ζωή ή τη διάθεση שלה είπε:

“Ήμουν άνθρωπος χαμηλών τόνων πριν από τον θάνατο τής κόρης μου… Αλλά μετά δε μπορούσα απλά να παραμείνω έτσι.”

“Έχω υποσχεθεί στην κόρη μου πως θα συνεχίσω τον αγώνα!” πρόσθεσε με αποφασιστικότητα καθώς περιγράφει τις προθέσεις της για δράση ενάντια στις αδικίες γύρω μας.

Πώς Να Διαχειριστείτε Το Πένθος Και Να Βρείτε Δύναμη

Πώς μπορείτε να διατηρήσετε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερο παιδί σας, μετά την απώλεια του μικρότερου; Είναι μια πρόκληση που απαιτεί χρόνο και προσοχή. Ο αγώνας μου για τη μνήμη της Μάρθης είναι εξαντλητικός και μου αποσπάει πολύτιμο χρόνο από τον γιο μου. Όταν συζητήσαμε αρχικά, του είπα: «Θέλω να καταλάβεις ότι τώρα αφιερώνω λίγο παραπάνω χρόνο σε αυτό το ζήτημα». Δεν πρόκειται για μεγαλύτερη αγάπη ή φροντίδα, αλλά για την επείγουσα ανάγκη δικαίωσης της κόρης μας. Εξάλλου, δεν μπορώ να περιμένω χρόνια για να ξεκινήσω αυτόν τον αγώνα.

Ο γιος μου όχι μόνο το αποδέχθηκε αλλά με ενθάρρυνε: «Σε στηρίζω και δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο από εσένα!» Από την άλλη πλευρά υπάρχουν γονείς που ο θάνατος των παιδιών τους τους ακινητοποιεί ψυχικά. Έχετε βιώσει ποτέ κάτι παρόμοιο; Συνειδητά ή ασυνείδητα, η απώλεια μπορεί να προκαλέσει κατάρρευση στους γονείς αυτούς.

Είναι αλήθεια πως στην αρχή βιώνουμε άρνηση.Η σκέψη πως «Πώς θα συνεχίσω χωρίς τη Μάρθη;» είναι ανυπόφορη. Πολύ σύντομα όμως αυτή η άρνηση μετατρέπεται σε αποφασιστικότητα: «Δεν σε προστάτευσα όπως όφειλα», σκέφτομαι πλέον. Αυτό γίνεται κινητήριος δύναμή μου για να διεκδικήσω δικαιοσύνη.

Ακούγοντας αυτή την ιστορία αναρωτιόμαστε γιατί νιώθουμε τύψεις όταν γνωρίζουμε ότι δεν ευθυνόμαστε εμείς για τα κακά συμβάντα… Αλλά ναι! Νιώθω υπεύθυνη γιατί επέτρεψα τις αδικίες και τις διαφθορές που επικρατούσαν γύρω μας χωρίς αντίσταση.

Όλοι περιμένουν πότε θα ανακοινώσετε επίσημα τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κινήματος… Ήδη κυκλοφορούν διάφορες φήμες σχετικά με το όνομα αυτού του κόμματος – όπως “Ανάσα” – ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν θετικά αποτελέσματα στην προτίμηση των πολιτών προς εσάς.

Το κίνημα πολιτών οργανώνεται σταθερά κι ελπίζω ότι θα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού με σοβαρότητα και πρόγραμμα που προσφέρει λύσεις στις κρίσιμες προκλήσεις της χώρας μας. Οι λεπτομέρειες όσον αφορά το όνομα και ημερομηνία ανακοίνωσης παραμένουν υπό διαβούλευση καθώς κάθε απόφαση πρέπει να είναι συλλογική.

“Δεν ξεκίνησα για ν’ ασχοληθώ με την πολιτική”, δηλώνω ακόμα μία φορά με βάρος στο στήθος παρά τα γεγονότα που εξέλιξαν τα πράγματα έτσι ώστε τελικά η συμμετοχή μου στη δημόσια ζωή ήταν επιβεβλημένη λόγω των ανησυχιών που έχω εκφράσει σχετικά με τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

“Ηγέτης βγαίνει μέσα από τον λαό”, σημειώνετε χαρακτηριστικά… Η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής πρέπει να γίνει δημοκρατικά κι εγώ δε σκοπεύω ποτέ να αυτοαναγορευτώ στο αξίωμα αυτό!

“Είναι θέμα ουσίας περισσότερο από ονόματα.”, λέτε καθώς μας θυμίζετε ότι προτεραιότητα αποτελεί πάντα η δράση και το έργο αυτής της ομάδας παρά οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον!

“Από αυτήν την τραγωδία θέλω ν’ αναδυθεί κάτι θετικό.”

Μια Κρίσιμη Συνομιλία

«Ξέρεις, εγώ θα ‘μαι». Αυτή ήταν μια σύντομη συνομιλία που κράτησε μόλις λιγότερο από ένα λεπτό. Ωστόσο, την τερματίσαμε γρήγορα λόγω των υποχρεώσεών μου. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι…(σταματάμε για λίγο τη συζήτησή μας). Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που άκουσα τη φωνή της…

Τελοσπάντων, οι δύο κλήσεις της—η μία αναπάντητη και η άλλη επιτακτική—είναι οι δύο μνήμες που πάντα θα με στοιχειώνουν… Θα έδινα τα πάντα για να μπορώ να αλλάξω εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το γεγονός ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή και αναρωτιόμασταν αν τελικά έπρεπε να πάει ή όχι… Είναι αυτές οι στιγμές που ανυπομονώ να ανατρέψω!

Με πόση ελπίδα κοίταζες την κατάσταση μετά το ατύχημα; Την Πέμπτη πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι ίσως δεν ζει πια. Αλλά προσπαθούσα αμέσως να διώξω αυτήν τη σκέψη! Έλεγα στον εαυτό μου: «Ακόμη διεξάγονται έρευνες». Όμως την Παρασκευή, όταν χτύπησε το τηλέφωνο από τις αρχές και μας ανακοίνωσαν πως είχε ταυτοποιηθεί… Και πάλι είπα μέσα μου: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως είναι λάθος!» Ήθελα για λίγο ακόμα να πιστεύω σε κάποια πιθανότητα λάθους, καταλάβατε;

Μένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, έτσι δεν είναι; Ναι. Δεδομένου ότι ταξιδεύεις συχνά στην Αθήνα, ποιο μέσο μεταφοράς χρησιμοποιείς τον τελευταίο ενάμισι χρόνο; Κυρίως πετάω με αεροπλάνο. Μερικές φορές χρειάστηκε επίσης να χρησιμοποιήσω κάποιο αυτοκίνητο. Σκέφτεσαι ποτέ ξανά τρένο; Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης μπαίνω! Δεν θέλω κανένα μέσο δημόσιας συγκοινωνίας τώρα πια — όχι επειδή φοβάμαι – αν και υπάρχουν κίνδυνοι – απλά γιατί δεν μπορώ ψυχολογικά. Δεν επιθυμώ ούτε καν περνά ωστ από μπροστά του σιδηροδρομικού σταθμού! Προτιμώ έναν ολόκληρο γύρο προκειμένου ν’ αποφύγω τις γραμμές των τρένων…