Ο Τουριστικός Κλάδος Απαιτεί Σοβαρότητα και Σταθερό Νομικό Πλαίσιο, Δηλώνει ο Πρόεδρος της ΠΟΞ

Ο τουρισμός αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της εθνικής μας οικονομίας, υπογραμμίζει ο κ. Γιάννης Χατζής, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (ΠΟΞ). Οι δηλώσεις του αυτές έγιναν στο πλαίσιο της πρόσφατης Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου, όπου ο κ. Χατζής εστίασε στα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρέθηκαν τα σοβαρά θεσμικά κενά, τα οποία εμφανίζονται στο αποκορύφωμα της τουριστικής περιόδου, καθώς και οι χρονοβόρες διοικητικές διαδικασίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι καθυστερήσεις στην παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού. Ο πρόεδρος της ΠΟΞ επεσήμανε ότι αυτή η κατάσταση αναγκάζει τις τουριστικές επιχειρήσεις να υποβαθμίζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών ή να λειτουργούν με το άγχος των διοικητικών κυρώσεων, ευθύνη που επιβαρύνει την ίδια την πολιτεία λόγω των καθυστερήσεων.

„Αν η πολιτεία δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία μιας σταθερής και προβλέψιμης εποχικής διαδικασίας για τα νησιωτικά μας μέρη, πώς είναι δυνατόν να διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία και την απαιτούμενη διοικητική ικανότητα για να σχεδιάσει έναν μακροπρόθεσμο χωροταξικό μετασχηματισμό του τουρισμού;“, διερωτήθηκε ο κ. Χατζής.

Ο κ. Χατζής έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη διαφορετικότητα των νησιωτικών προορισμών, τονίζοντας ότι η Ρόδος, η Κέρκυρα και η Κως δεν είναι συγκρίσιμες με τη Σίφνο, την Κύθνο ή τη Σέριφο. Διαφέρουν σημαντικά ως προς τις υποδομές, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και την αντοχή τους. Προειδοποίησε δε ότι η επιβολή οριζόντιων ρυθμίσεων ενέχει τον κίνδυνο λανθασμένης κατανομής των επενδυτικών κεφαλαίων και μπορεί να αποδυναμώσει υφιστάμενα και ώριμα τουριστικά συστήματα.

„Εγείρεται, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα ως προς την πολιτική και περιβαλλοντική λογική. Η φημολογούμενη πρόθεση για επιβολή οριζόντιων περιορισμών δυναμικότητας σε μεμονωμένες ξενοδοχειακές μονάδες, εξυπηρετεί πράγματι την προστασία της βιωσιμότητας ή, τελικά, οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα; Σε έναν προορισμό που είναι ώριμος και διεθνώς ανταγωνιστικός, δεν θα έπρεπε να είναι προφανές ότι ο κατακερματισμός της ανάπτυξης σε μικρότερες μονάδες (όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, των 100 κλινών) είναι περιβαλλοντικά και λειτουργικά λιγότερο προτιμητέος από την ανάπτυξη ολιγάριθμων, άριστα οργανωμένων μονάδων με μεγαλύτερη δυναμικότητα;