«Τραμπ και Fed: Η Επική Σύγκρουση για τα Επιτόκια και το Μέλλον της Κεντρικής Τραπεζικής Ανεξαρτησίας»
Ο Ντόναλντ Τραμπ κλιμακώνει τις επιθέσεις του στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) με στόχο να υπονομεύσει την ανεξαρτησία της και να επιβάλει τη δική του νομισματική πολιτική. Αυτή η προσπάθεια έχει προκαλέσει ανησυχία για πιθανές αρνητικές συνέπειες στην οικονομική σταθερότητα των ΗΠΑ και κατ’ επέκταση στις διεθνείς αγορές. Η σύγκρουση του Τραμπ με τη

Η Στρατηγική του Τραμπ απέναντι στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα
Ο Ντόναλντ Τραμπ εντείνει τις επιθέσεις του κατά της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), με στόχο να αμφισβητήσει την ανεξαρτησία της και να προωθήσει τη δική του νομισματική πολιτική.Αυτή η κίνηση έχει προκαλέσει ανησυχίες σχετικά με τις πιθανές αρνητικές συνέπειες για την οικονομική σταθερότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και για τις διεθνείς αγορές.
Η Αντιπαράθεση του Τραμπ με τη Fed
Ο Πρόεδρος Τραμπ ασκεί συνεχώς πιέσεις στον πρόεδρο της Fed, Τζερόμ Πάουελ, τον οποίο ο ίδιος είχε διορίσει. Κατηγορεί τον Πάουελ ότι δεν έχει μειώσει το βασικό επιτόκιο στο 1%, το οποίο θεωρεί ιδανικό για την οικονομία. Παρά το γεγονός ότι η θητεία του Πάουελ διαρκεί μέχρι το 2026, ο Τραμπ έχει απειλήσει με απομάκρυνση, παραβιάζοντας έτσι την ανεξαρτησία που προστατεύεται από τον νόμο.
Πριν από λίγες ημέρες,ο πρώην πρόεδρος προσπάθησε να αποκτήσει έμμεσο έλεγχο απολύοντας μέσω ανάρτησης στα κοινωνικά δίκτυα ένα από τα επτά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου,τη Λίζα Κουκ. Ο ισχυρισμός ήταν ότι είχε εμπλακεί σε παράτυπες πρακτικές στεγαστικών δανείων.Ωστόσο, η Κουκ παραμένει στη θέση της υποστηρίζοντας ότι σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο της Fed απαιτείται «σοβαρός λόγος» για μια τέτοια απομάκρυνση.
Εάν ο Τραμπ καταφέρει να απομακρύνει την Κουκ, θα έχει διορίσει τέσσερις από τους επτά συμβούλους στο ΔΣ και πιστεύει πως έτσι θα μπορέσει να επηρεάζει τις αποφάσεις που λαμβάνει η Fed. Ωστόσο, οι αποφάσεις αυτές καθορίζονται από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανοικτής Αγοράς όπου συμμετέχουν επίσης πέντε μέλη από τις 12 περιφερειακές κεντρικές τράπεζες.
Το Ιστορικό Μάθημα της Δεκαετίας ’70
Η ιστορία των ΗΠΑ προσφέρει σημαντικά διδάγματα σχετικά με τους κινδύνους που προκύπτουν όταν υπάρχει πολιτική παρέμβαση στη νομισματική πολιτική. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον πίεσε τη Fed να μειώσει τα επιτόκια ενόψει εκλογών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια ανεξέλεγκτη αύξηση στον πληθωρισμό που άγγιξε το 13,5% το 1980. Η κρίση αυτή αντιμετωπίστηκε τελικά από τον πρόεδρο της Fed Πολ Βόλκερ που αύξησε τα επιτόκια στο 20%, προκαλώντας ύφεση αλλά επαναφέροντας τη σταθερότητα στις τιμές.
Η Σημασία της Ανεξαρτησίας των Κεντρικών Τραπεζών
Η πληθωριστική κρίση εκείνης της εποχής ενίσχυσε την πεποίθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη σημασία διατήρησης μιας ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας ώστε να εξασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα.
Aυτή η αρχή ακολουθήθηκε πιστά για τέσσερις δεκαετίες και υιοθετήθηκε παγκοσμίως όπως φαίνεται στην Deutsche Bundesbank στη Γερμανία που αποτελεί υπόδειγμα αυτής της προσέγγισης. Το καταστατικό λειτουργίας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) αναγνωρίζει επίσης ξεκάθαρα την ανάγκη για ανεξαρτησία καθώς και στόχο τη σταθερότητα των τιμών ως πρωταρχικό σκοπό δράσης.
Η πρόεδρος ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ τόνισε πως η εμπιστοσύνη στην αυτόνομη λειτουργία μιας κεντρικής τράπεζας συμβάλει στη μείωση τόσο των πληθωριστικών προσδοκιών όσο και των οικονομικών αβεβαιοτήτων.