64 χρόνια από την αθανασία της Μέριλιν Μονρόε: Η σπάνια συνέντευξη που αποκάλυψε την ψυχή της στον Έλληνα δημοσιογράφο Αλέκο Λιδωρίκη

Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν 64 χρόνια από τη στιγμή που η Μέριλιν Μονρόε πέρασε οριστικά στον μύθο. Η επέτειος αυτή φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια ιστορική συνέντευξη που παραχώρησε το 1954 στον δημοσιογράφο και θεατρικό συγγραφέα Αλέκο Λιδωρίκη. Μέσα από τις ερωτήσεις του Έλληνα δημοσιογράφου, η μεγαλύτερη σταρ του Χόλιγουντ ξεδιπλώνει τις σκέψεις της για την επιτυχία, την ευτυχία, τον έρωτα, την Ελλάδα και το όνειρό της να αποκτήσει οικογένεια.

Στις 5 Αυγούστου 1962, ο κόσμος ξυπνούσε με τη θλιβερή είδηση ότι η Μέριλιν Μονρόε είχε βρεθεί νεκρή στο σπίτι της στο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Ήταν μόλις 36 ετών. Ο θάνατός της, που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία σημειώθηκε το προηγούμενο βράδυ, στις 4 Αυγούστου, σηματοδότησε το τέλος μιας ζωής που ταυτίστηκε όσο λίγες με τη λάμψη του κινηματογράφου και τη μυθολογία του Χόλιγουντ.

Οκτώ χρόνια νωρίτερα, ένας Έλληνας δημοσιογράφος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει μια διαφορετική Μέριλιν. Ο Αλέκος Λιδωρίκης, σε ένα από τα δημοσιογραφικά του ταξίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνάντησε τη νεαρή τότε σταρ και κατέγραψε μια συνέντευξη που δεν περιορίστηκε στις ταινίες, στη δημοσιότητα ή στις επιτυχίες της. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση για την πορεία της ζωής της, τις ανησυχίες της, την Ελλάδα και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τα παιδικά της χρόνια.

Ο ίδιος ο Λιδωρίκης είχε γνωρίσει τη Μέριλιν πριν ακόμη γίνει παγκόσμιο είδωλο, το 1947. Τη θυμόταν ως ένα νεαρό κορίτσι που πάλευε να ανοίξει τον δρόμο της στα κινηματογραφικά στούντιο. Τότε του είχε μιλήσει για τη δύσκολη παιδική της ηλικία, για τον πρόωρο χαμό του πατέρα της, για τη μητέρα της, που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, και για τα χρόνια που πέρασε σε ορφανοτροφείο και σε ανάδοχες οικογένειες. Από εκείνη τη συνάντηση είχε κρατήσει την εικόνα ενός κοριτσιού που έδειχνε αποφασισμένο να αλλάξει τη ζωή του.

Όταν τη συνάντησε ξανά για δεύτερη φορά, το 1954, όλα είχαν αλλάξει. Η Μέριλιν Μονρόε βρισκόταν ήδη στην κορυφή. Οι ταινίες της γνώριζαν τεράστια επιτυχία, τα περιοδικά σε όλο τον κόσμο φιλοξενούσαν τη φωτογραφία της και το όνομά της είχε γίνει συνώνυμο της κινηματογραφικής γοητείας.

Ο Λιδωρίκης περίμενε να ολοκληρώσει τα γυρίσματά της για να τη συναντήσει. Όταν μπήκε στον χώρο όπου θα γινόταν η συνέντευξη, περιγράφει μια γυναίκα που χαμογελούσε με αφοπλιστική φυσικότητα. Η πρώτη του εντύπωση αποτυπώνεται σε μια φράση που συνοψίζει όσα ένιωσε βλέποντάς τη από κοντά: «Δεν είναι η Μέριλιν Μονρόε. Είναι ένα κοριτσάκι. Αυτό είναι το μυστικό της.»

Η διαπίστωση αυτή γίνεται το σημείο εκκίνησης της συζήτησης. Ο δημοσιογράφος δεν επιχειρεί να συνομιλήσει με το κινηματογραφικό είδωλο, αλλά με τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τη δημόσια εικόνα. Η πρώτη ερώτηση αφορά την ξαφνική επιτυχία. Πώς αισθάνεται μια γυναίκα που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα γίνεται το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο του Χόλιγουντ; Η απάντηση της Μέριλιν είναι μονολεκτική: «Ίλιγγος.» Αμέσως μετά εξηγεί τι εννοεί: «Κάτι που σε ζαλίζει και προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, για να μη χαθείς μέσα στο ξεφρένιασμα της φαντασίας σου, που τρέχει προς τα πιο τολμηρά όνειρα.»

Η κουβέντα συνεχίζεται με τον Αλέκο Λιδωρίκη να τη ρωτά αν η τεράστια επιτυχία συνοδεύτηκε και από την προσωπική ευτυχία που αναζητούσε. Η απάντηση έρχεται χωρίς δισταγμό: «Όχι… Δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένη.» Και εξηγεί τι της λείπει περισσότερο: «Θα ήθελα να είχα περισσότερο καιρό στη διάθεσή μου για να διαβάζω, για να μπορέσω να αισθανθώ ποια μπορεί να είναι η βαθύτερη σοφία του ανθρώπου.»

Η εξομολόγηση αυτή εντυπωσιάζει τον Έλληνα δημοσιογράφο, ο οποίος βλέπει απέναντί του μια γυναίκα που, ενώ ολόκληρος ο κόσμος τη θαυμάζει, επιλέγει να μιλήσει όχι για τη δόξα αλλά για τη γνώση, τον χρόνο και την προσωπική ολοκλήρωση.

Στη συνέχεια η συζήτηση περνά στις προσωπικές σχέσεις. Η Μέριλιν μιλά με εκτίμηση για τον Τζο Ντι Μάτζιο και παραδέχεται ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως κάπου υπάρχει ο άνθρωπος με τον οποίο θα μπορέσει να μοιραστεί τη ζωή της. «Δεν έχω απελπισθεί καθόλου. Κρατώ ορθάνοιχτα τα μάτια μου και διαρκώς τον αναζητώ.»

Μέριλιν Μονρόε: «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας»

Όταν ο Λιδωρίκης τη ρωτά πού βρίσκεται η πραγματική ευτυχία, η απάντησή της είναι ξεκάθαρη: «Μονάχα ένας άλλος άνθρωπος- ούτε τα πλούτη, ούτε οι δόξες, ούτε οι θρίαμβοι της ματαιοδοξίας-μπορεί να μεταδώσει το ρίγος της αγάπης.» Η Μέριλιν Μονρόε δεν κρύβει ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως η προσωπική ευτυχία δεν ταυτίζεται ούτε με τη δημοσιότητα ούτε με την επαγγελματική επιτυχία. Για εκείνη, η μεγαλύτερη επιθυμία ήταν να βρεθεί ο άνθρωπος με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή της.

Σε εκείνο το σημείο η κουβέντα αλλάζει κατεύθυνση. Ο Αλέκος Λιδωρίκης στρέφει το ενδιαφέρον του στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για μια τυπική ερώτηση προς μια διάσημη ηθοποιό. Εκείνος θέλει να μάθει αν γνωρίζει κάτι για τη χώρα από την οποία προέρχεται ο συνομιλητής της. Η απάντηση της Μέριλιν: «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας.» Και χωρίς να περιμένει νέα ερώτηση, εξηγεί τι είναι αυτό που θαυμάζει στους Έλληνες: «Είναι ωραίοι οι Έλληνες. Δεν εννοώ πάντοτε στη μορφή, αν και τα μάτια όλων σπιθίζουν τόσο παράξενα και τόσο… λάγνα. Μ’ αρέσει το θάρρος και η ξενοιασιά τους, η διάθεσή τους να αγωνίζονται πάντοτε για το καλύτερο, έστω κι αν πρόκειται να τσακισθούν σε μια προσπάθεια δύσκολη.»

Ακολουθεί μια προσωπική ανάμνηση από τα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας. Η Μέριλιν θυμάται πως, όταν βρισκόταν στο ορφανοτροφείο του Λος Άντζελες, είχε γνωρίσει ένα ελληνόπουλο. Όπως αφηγείται, το παιδί είχε μια παράξενη συνήθεια: μάζευε όστρακα και κοχύλια. Εκείνη, γοητευμένη από τη μορφή και τον χαρακτήρα του, του είχε δώσει ένα όνομα που παρέπεμπε στην αρχαία Ελλάδα. «Τον είχα βγάλει “Απόλλωνα”.» Με ένα χαμόγελο θυμάται ακόμη πως κάποια μέρα εκείνος τη φίλησε και στη συνέχεια οι δρόμοι τους χώρισαν. «Με είχε φιλήσει μια φορά… Μετά χαθήκαμε… Φαντάζομαι πώς θα είναι τώρα πια ένας τέλειος και ωραίος άνδρας…»

Ο Λιδωρίκης καταγράφει τη διήγησή της χωρίς να τη διακόπτει. Είναι εμφανές ότι η ανάμνηση αυτή εξακολουθεί να της προκαλεί συγκίνηση. Λίγο αργότερα η ίδια επανέρχεται στο ίδιο θέμα: «Εγώ τους Έλληνες τους αγαπώ πολύ. Και σε όσα κείμενα τους διάβασα σε μετάφραση, αλλά και σαν ανθρώπους με σάρκα και οστά.»

Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία μέσα στη ροή της συνέντευξης. Η Ελλάδα δεν εμφανίζεται ως ένας τόπος που απλώς γνωρίζει μέσα από την ιστορία ή την αρχαία γραμματεία, αλλά και ως μια χώρα που συνδέει με προσωπικές αναμνήσεις και ανθρώπινες εμπειρίες.

Προς το τέλος της συζήτησης, ο Λιδωρίκης τη ρωτά ποια είναι η μεγαλύτερη επιθυμία της για τα χρόνια που έρχονται. Η απάντησή της είναι λιτή και αποκαλυπτική: «Η επιθυμία μου είναι να κάνω μερικές εξαιρετικές ταινίες και έπειτα ν’ αποσυρθώ για να κάνω… παιδιά.»

Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συνάντηση, ο Έλληνας δημοσιογράφος που συνάντησε τους περισσότερους αστέρες του Χόλιγουντ εκείνης της εποχής και πήρε συνεντεύξεις, της ζητά να στείλει ένα μήνυμα στους εκατομμύρια θαυμαστές της. Εκείνη χαμογελά και απαντά με τον δικό της τρόπο: «Πέστε τους ότι, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι το σοφό, να περιορισθούν στο να θαυμάζουν και να απολαμβάνουν τη γυναικούλα ή τη φιλενάδα τους, που ασφαλώς θα αξίζει κάτι περισσότερο. Τότε ας κλείσουν τα μάτια τους λίγο… ας είναι τρυφεροί μαζί τους κι ας συλλογίζονται εμένα.»

Η συνέντευξη φτάνει στο τέλος της. Η Μέριλιν σηκώνεται για να αποχαιρετήσει τον Αλέκο Λιδωρίκη. Πριν χωρίσουν, στρέφεται προς τον Έλληνα δημοσιογράφο και του λέει χαμογελώντας: «Ξέρετε ότι οι Έλληνες μ’ αρέσουν πάρα πολύ.»

Ο Λιδωρίκης κλείνει την αφήγησή του σημειώνοντας ότι έφυγε από εκείνη τη συνάντηση κρατώντας ως πολύτιμο ενθύμιο τα λόγια της για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Η συνέντευξη που παραχώρησε το 1954 στον Αλέκο Λιδωρίκη διατηρεί μέχρι σήμερα τη σημασία της ως ένα σπάνιο δημοσιογραφικό τεκμήριο. Μέσα από τις σελίδες της, η κορυφαία σταρ του Χόλιγουντ μιλά με τα δικά της λόγια για την επιτυχία, την προσωπική ευτυχία, την αγάπη, την Ελλάδα και τα όνειρά της, σε μια περίοδο που ο μύθος της μόλις είχε κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο.

Ορισμένες από τις συνεντεύξεις του Λιδωρίκη περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Μίλησα με Μορφές του Αιώνα μας» (Εστία-Διεθνείς Σχέσεις Πολιτισμού-1992).

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ