Μέση Ανατολή σε βαθύτατη κρίση: Τρόμος για διαρκή πόλεμο και αλυσιδωτές συνέπειες

Αθήνα, Realnews – Ισραηλινοί αναλυτές, μιλώντας στην εφημερίδα «R», προβλέπουν τη συνέχιση των πολεμικών επιχειρήσεων στον Νότιο Λίβανο για τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Με τη Μέση Ανατολή να βρίσκεται στη χειρότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών, ο πόλεμος εισέρχεται σε μια νέα, κρίσιμη φάση, με όλες τις πλευρές να δείχνουν αποφασισμένες να φτάσουν μέχρι το τέλος.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΖΑΝΙΤΗ – Αποστολή, Τελ Αβίβ – ΠΗΓΗ: Realnews

Στο φόντο της απόφασης του Ισραήλ να επιδιώξει την οριστική εξουδετέρωση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, και με τους Φρουρούς της Επανάστασης να ορκίζονται αιώνια πίστη και να απειλούν με αιματοκύλισμα ολόκληρης της Μέσης Ανατολής για τους θανάτους του ηγέτη τους Αλί Χαμενεΐ και δεκάδων αξιωματούχων, οι χώρες του Κόλπου ετοιμάζονται για δράση εναντίον του Ιράν.

Το Ισραήλ έχει σχεδιάσει επιχειρήσεις δύο φάσεων στον Λίβανο. Η πρώτη, διάρκειας δύο εβδομάδων, αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το εβραϊκό Πάσχα, ενώ η δεύτερη, που θα διαρκέσει άλλες τέσσερις εβδομάδες, θα φτάσει μέχρι τα τέλη Μαΐου. Μια τέτοια εξέλιξη προκαλεί παγκόσμιο τρόμο, καθώς οι αλυσιδωτές συνέπειες είναι αναπόφευκτες.

Οι σχεδιασμοί των Ισραηλινών για το άμεσο μέλλον περιλαμβάνουν και το Ιράν. Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, σε συνέντευξη Τύπου, υπογράμμισε ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να στοχοποιεί τους Ιρανούς ηγέτες, δηλώνοντας: «Δεν έχει σημασία ποιος τους αντικαθιστά. Διασφαλίζουμε ότι οι θητείες των Φρουρών της Επανάστασης θα είναι πολύ σύντομες». Ενώ για τις επικείμενες επιχειρήσεις, ανέφερε: «Μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα από αέρος, όπως το κάνουμε, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα επίγειο στοιχείο. Υπάρχουν πολλές δυνατότητες για αυτό το επίγειο στοιχείο, αλλά δεν θα μοιραστώ μαζί σας όλες αυτές τις δυνατότητες».

Απαγορευμένα όπλα

Περίπου οι μισοί βαλλιστικοί πύραυλοι που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν εναντίον του Ισραήλ ήταν οπλισμένοι με κεφαλές βομβών διασποράς, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων.

Την τελευταία εβδομάδα, οι επιθέσεις με βόμβες διασποράς έχουν πολλαπλασιαστεί, με το Ιράν να πλήττει κατοικημένες περιοχές. Επτά άτομα έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 90 τραυματίστηκαν, ανάμεσά τους τέσσερις νεαρές Παλαιστίνιες στη Χεβρώνα της Δυτικής Όχθης. Οι κεφαλές των βομβών διασποράς σκόρπισαν δεκάδες υποπυρομαχικά σε ακτίνα περίπου 10 χιλιομέτρων.

«Η αναχαίτιση τέτοιων πυραύλων ήταν αποτελεσματική, αλλά δύσκολη», δηλώνουν στρατιωτικοί αξιωματούχοι, τονίζοντας ότι η αεράμυνα του Ισραήλ δεν είναι ερμητικά κλειστή. Οι βόμβες διασποράς (cluster munitions) αποτελούν ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα όπλα. Η «απαγορευμένη» φύση τους εξαρτάται από τη χώρα που τις χρησιμοποιεί και τη διεθνή συνθήκη που έχει υπογράψει.

Η Σύμβαση του Όσλο του 2008 απαγορεύει πλήρως τη χρήση, παραγωγή, μεταφορά και αποθήκευση τέτοιων όπλων. Πάνω από 120 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Κύπρου, τις θεωρούν παράνομες. Ωστόσο, σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Ιράν, η Ρωσία, η Ουκρανία και η Κίνα δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση, καθιστώντας τις νόμιμες για τη δική τους στρατιωτική χρήση.

Η απαγόρευση βασίζεται σε δύο κύριους ανθρωπιστικούς λόγους: πρώτον, τη δυσκολία διάκρισης μεταξύ στρατιωτών και αμάχων κατά την έκρηξη, και δεύτερον, το γεγονός ότι πολλά μικρά βομβίδια παραμένουν στο έδαφος για χρόνια σαν νάρκες, σκοτώνοντας αμάχους.

Κατά την επίθεση στην περιοχή Γκας Νταν, στο Τελ Αβίβ, όπου δύο ηλικιωμένοι έχασαν τη ζωή τους, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις μοίρασαν αφίσες με οδηγίες για την αντιμετώπιση μη εκραγέντων βομβιδίων.

Αδιέξοδο

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει πότε και πώς μπορεί να τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Αναλυτές επισημαίνουν ότι για να τερματιστεί, όλες οι πλευρές πρέπει να μπορούν να προτάξουν κάτι ως νίκη, κάτι που αυτή τη στιγμή φαίνεται ανέφικτο.

Το Ιράν δεν έχει να παρουσιάσει κάποιο αξιόλογο αφήγημα, ενώ οι ΗΠΑ, πέραν των βομβαρδισμών, αντιμετωπίζουν την άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Το Ισραήλ, εάν σταματήσουν οι εχθροπραξίες, φοβάται ότι θα έχει απλώς αγοράσει χρόνο για την αναδιοργάνωση του ιρανικού καθεστώτος.

Σε τακτικό επίπεδο, το Ιράν επιλέγει χτυπήματα ψυχολογίας, εκβιασμού και τρομοκρατίας, στοχεύοντας αμάχους, ενεργειακές υποδομές και απειλώντας με ενεργοποίηση «μοναχικών λύκων» παγκοσμίως.

«Ορατό επίτευγμα»

Ο διακεκριμένος Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο ορατού τέλους του πολέμου, δηλώνει στην «R»: «Δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο τερματισμού. Αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει τρεις φορές, όχι μία. Η Ουάσινγκτον μπορεί να τον τερματίσει πρώτη. Μια κυβέρνηση των ΗΠΑ χρειάζεται ένα ορατό επίτευγμα: ένα κατεστραμμένο πρόγραμμα, μια αποκατεστημένη αποτροπή, ένα τιμωρημένο καθεστώς. Όχι ένα ολοκληρωμένο πεδίο μάχης. Μια πολιτική γραμμή τερματισμού. Η Τεχεράνη θα κάνει το ίδιο. Όσο το καθεστώς επιβιώνει, θα διεκδικεί τη νίκη. Αυτή είναι η λογική του από το 1979. Η επιβίωση, ωστόσο, μπορεί να είναι πύρρειος. Όταν η φωτιά υποχωρήσει, η πίεση επιστρέφει. Οι διαμαρτυρίες ξαναρχίζουν. Τα εσωτερικά ρήγματα βαθαίνουν. Το ερώτημα είναι η διάρκεια. Αυτό το σύστημα χτίστηκε για αντοχή. Όχι για επίλυση».

Σύμφωνα με τον κ. Γκαλ, το Ισραήλ δεν θα ακολουθήσει την αμερικανική κυβέρνηση, εφόσον αυτή κηρύξει το τέλος του πολέμου. «Η Ιερουσαλήμ λειτουργεί με διαφορετικό ρολόι. Για το Ισραήλ, μια αμερικανική διακήρυξη δεν αποτελεί τελικό στάδιο. Μια εκστρατεία μπορεί να σταματήσει εξωτερικά πριν το Ισραήλ αξιολογήσει την ολοκλήρωσή της», αναφέρει, προσθέτοντας με σαφήνεια: «Αν η Ουάσιγκτον σταματήσει, το Ισραήλ θα συνεχίσει. Αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει με μία ανακοίνωση. Ο πόλεμος θα τελειώσει στην Ουάσινγκτον, θα γίνει διεκδίκηση νίκης από την Τεχεράνη, η οποία στη συνέχεια θα συναντήσει τον μοναδικό δρώντα που δεν αφήνει πολέμους ημιτελείς».

Παράλληλα, το Ισραήλ έχει ξεκινήσει ευρεία επιχείρηση από αέρος, με εκτεταμένες χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Όσον αφορά τις συγκρίσεις με τη Γάζα, ο κ. Γκαλ τονίζει: «Όχι. Ο Λίβανος δεν είναι Γάζα. Και δεν θα γίνει». Εξηγεί ότι ο στόχος του Ισραήλ δεν είναι η κατάκτηση ή η διακυβέρνηση του Νοτίου Λιβάνου, αλλά η δημιουργία ενός κυρίαρχου λιβανέζικου κράτους με έναν στρατό, μία αρχή και την απομάκρυνση ιρανικών πληρεξουσίων από τα σύνορα. «Το Ισραήλ δεν επιδιώκει την κατάρρευση του Λιβάνου. Επιδιώκει την ανάκαμψή του από τη Χεζμπολάχ. Η ζωή των αμάχων και οι εθνικές υποδομές δεν αποτελούν τον στόχο. Τα συστήματα που επιτρέπουν τη στρατιωτική ικανότητα της Χεζμπολάχ είναι ο στόχος».