Η Πράσινη Κασσάνδρα Χτυπήθηκε Σκληρά: Καταστροφική Πυρκαγιά σε Σίβηρη και Φούρκα
Ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου στην χερσόνησο της Κασσάνδρας (πρώτο πόδι Χαλκιδικής) με πυκνή μεσογειακή βλάστηση και μεγάλα πεύκα είναι το δάσος της Σίβηρης όπου μαίνεται τις τελευταίες ώρες η μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά. Στο περασμά της έχει προκαλέσει ήδη ζημιές σε παραθεριστικές κατοικίες, στον βιολογικό καθαρισμό Σίβηρης κι έχει αναγκάσει τις Αρχές να προχωρήσουν στην απομάκρυνση-κυρίως
Η καρδιά του μεγαλύτερου πνεύμονα πρασίνου της χερσονήσου της Κασσάνδρας (πρώτο πόδι Χαλκιδικής), ένα δάσος με πλούσια μεσογειακή βλάστηση και επιβλητικά πεύκα, το δάσος της Σίβηρης, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο έλεος μιας μεγάλης και καταστροφικής πυρκαγιάς. Η φωτιά, κατά το πέρασμά της, έχει ήδη αφήσει πίσω της σημαντικές ζημιές σε παραθεριστικές κατοικίες και στον βιολογικό καθαρισμό της Σίβηρης. Οι αρχές αναγκάστηκαν να προχωρήσουν στην άμεση απομάκρυνση εκατοντάδων κατοίκων και παραθεριστών, κυρίως μέσω θαλάσσης, από τους παράκτιους οικισμούς της Σίβηρης και της Φούρκας.
Αυτό το πολύτιμο δάσος είχε καταφέρει να γλιτώσει από τις φονικές πυρκαγιές του 2006, οι οποίες είχαν αφανίσει 77.000 στρέμματα στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, φτάνοντας τότε μέχρι τα όρια του Κασσανκρινού, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σημερινό πύρινο μέτωπο. Η αξία του δάσους αυτού έχει χαρακτηριστεί ανεκτίμητη, τόσο για το τοπικό οικοσύστημα όσο και για τον τουρισμό. Η σημασία του αυξήθηκε δραματικά μετά την καταστροφή του 50% της νότιας και κεντρικής Κασσάνδρας το 2006, καθιστώντας τα δάση που διασώθηκαν ως ζωτικούς πυρήνες για την οικολογική αναγέννηση. Η δημιουργία, το 1993, του αμφιθέατρου της Σίβηρης, εντός του δάσους, όπου λαμβάνει χώρα το Φεστιβάλ Κασσάνδρας, έχει αναδείξει την ευρύτερη περιοχή σε κορυφαίο προορισμό για τα καλοκαιρινά πολιτιστικά δρώμενα, προσελκύοντας ντόπιους και τουρίστες.
Όσοι έχουν διασχίσει την περιοχή της Κασσανδρείας, ακολουθήσει τον δρόμο που συνδέει τη διασταύρωση της Σίβηρης με τη Φούρκα, έχουν περπατήσει στα μονοπάτια της πευκόφυτης ζώνης ή έχουν βουτήξει στα καταγάλανα νερά των ακτών της Σίβηρης και της Ελάνης, γνωρίζουν καλά την αισθητική ταυτότητα αυτού του πράσινου πνεύμονα: τη δροσιά, τον καθαρό αέρα και την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση. Μετά την απώλεια τεράστιων εκτάσεων το 2006, τα πιο καλά διατηρημένα ή λιγότερο πληγέντα τμήματα της δυτικής πλευράς λειτούργησαν ως πολύτιμα καταφύγια άγριας ζωής και ως πηγές για την αναδάσωση, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας σε σημαντικό βαθμό.
