Ο Αφανής Αγώνας των Αφγανών Γυναικών: Εγκατάλειψη και Μοναξιά μπροστά στους Ταλιμπάν
Οι Αφγανές είναι μόνες στον πόλεμο των ταλιμπάν εναντίον τους, εγκαταλελειμμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, καταγγέλλει η Ζάρα Ζόγια, αφγανή δημοσιογράφος που κατάφερε να διαφύγει από την Καμπούλ κατά την επάνοδο του κινήματος των ταλιμπάν στην εξουσία μετά την αιφνίδια αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων πριν από πέντε χρόνια. Η 15η Αυγούστου είναι μία «πολύ οδυνηρή
Οι γυναίκες του Αφγανιστάν βρίσκονται μόνες και εγκαταλελειμμένες στον πόλεμο που διεξάγουν εναντίον τους οι Ταλιμπάν, σύμφωνα με την Ζάρα Ζόγια, αφγανή δημοσιογράφο που κατάφερε να διαφύγει από την Καμπούλ. Η Ζόγια, η οποία ζει πλέον στο Λονδίνο, περιγράφει την 15η Αυγούστου ως μια «πολύ οδυνηρή μέρα», την ημέρα που έχασε την πατρίδα της, ανακαλώντας το σοκ, τον τρόμο και το χάος που σημάδεψαν την κατάληψη της πρωτεύουσας από τους Ταλιμπάν στις 15 Αυγούστου 2021. Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, η 34χρονη δημοσιογράφος απολάμβανε την ελευθερία της, μέχρι που μέσα σε λίγες στιγμές βρέθηκε «φυλακισμένη» στην ίδια της τη χώρα.
Παρόλο που ποτέ δεν είχε σκεφτεί να εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, η Ζόγια αναγκάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Στα μάτια των Ταλιμπάν, όλα όσα με καθόριζαν ήταν αρνητικά», εξηγεί. «Αυτό περιλαμβάνει το γεγονός ότι είμαι γυναίκα, το επάγγελμά μου ως δημοσιογράφος, αλλά και η εθνοτική μου καταγωγή ως γυναίκα Χαζάρα».
Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν εφαρμόζει μια εξαιρετικά αυστηρή ερμηνεία του ισλαμικού νόμου, αποκλείοντας τις γυναίκες από πολλούς τομείς της ζωής, ακόμη και από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το Αφγανιστάν αποτελεί τη μοναδική χώρα παγκοσμίως όπου η εκπαίδευση των κοριτσιών απαγορεύεται μετά το δημοτικό σχολείο. Μέσω του δικτύου Rukhshana Media, που δημιούργησε για να δώσει φωνή στις ιστορίες των αφγανών γυναικών, η Ζάρα Ζόγια και οι συνεργάτιδές της καλούν τις γυναίκες να περιγράψουν την καθημερινότητά τους. Οι αφηγήσεις τους σκιαγραφούν την εικόνα γυναικών «κλεισμένων στο σπίτι, ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους».
«Οι Αφγανές αγωνίζονται μόνες τους», δηλώνει η Ζόγια. «Δίνουν τη μάχη στον πόλεμο κατά του φύλου τους με γυμνά χέρια, καθώς δεν διαθέτουν κανένα μέσο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Νιώθουμε ότι ολόκληρος ο κόσμος μας έχει εγκαταλείψει», καταλήγει, ζητώντας βοήθεια και αλληλεγγύη.
Ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και αρθρογράφος στην εφημερίδα The Guardian, η Ζόγια εξέδωσε τον Ιούλιο το βιβλίο «The Vanishing Girl of Kabul» (Το εξαφανισμένο κορίτσι της Καμπούλ). Στο έργο αυτό, αφηγείται τη δική της ζωή και τη μοίρα των γυναικών στο Αφγανιστάν. Ανατρέχοντας στη δεκαετία του 1990, κατά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης των Ταλιμπάν (1996-2001), περιγράφει πώς η μητέρα της την παρουσίαζε ως αγόρι, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί το σχολείο, καθώς τα κορίτσια ήταν τότε αποκλεισμένα από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, οι Ταλιμπάν εκδιώχθηκαν από την εξουσία.
«Με μεταμόρφωσε σε αγόρι. Μου έκοψε τα μαλλιά και μου άλλαξε όνομα. Έγινα Μοχάμαντ», λέει η Ζόγια. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα στην οικογένειά της και στο χωριό της που «πήγε στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και έγινε δημοσιογράφος». Από το Ηνωμένο Βασίλειο, συνεχίζει την εργασία της, συνεργαζόμενη με δημοσιογράφους που παραμένουν στο Αφγανιστάν και συνεχίζουν το έργο τους με απόλυτη μυστικότητα.
