«Η ώρα της ευθύνης»: Ολοκληρώνεται η τριλογία ντοκιμαντέρ της ΕΛ.Α.Σ. με αιχμές από Τσίπρα και πολίτες

«Η ώρα της ευθύνης», ονομάζεται το τρίτο και τελευταίο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ που δημιούργησε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.). Η νέα αυτή πρόταση πολιτικής επικοινωνίας από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, στοχεύει «να ξανασυνδεθεί η πολιτική με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων».

Η τριλογία, που αποτελείται από τα επεισόδια «Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης», παρουσιάζει μια ενιαία αφήγηση. Ξεκινά από την οπτική του Αλέξη Τσίπρα, εμβαθύνει στις αγωνίες της νέας γενιάς και κορυφώνεται με τη συλλογική διαδικασία δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η παρουσίαση αυτή δεν ακολουθεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια, αλλά υιοθετεί μια διαφορετική αφηγηματική γλώσσα, χρησιμοποιώντας κινηματογραφικές τεχνικές, στοιχεία ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης και προσωπική προφορική αφήγηση.

«Η ώρα της ευθύνης»: Φωνές πολιτών και η αιχμή του Αλέξη Τσίπρα

Στο τρίτο αυτό επεισόδιο, πολίτες εκφράζουν την απογοήτευσή τους και ζητούν «λιγότερη αδιαφορία», ενώ τονίζεται η σημασία της συλλογικής δράσης.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις πολιτών:

• «Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους. Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός. Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή.»
• «Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.»
• «Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση. Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω. Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.»

Ο Αλέξης Τσίπρας, στο πλαίσιο του επεισοδίου, υπογραμμίζει:

«Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.

Φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια.»