Ανν Κάρσον: «Τρώω κράκερ, πίνω τσάι και σκουπίζω το πάτωμα» – Η απρόσμενη αντίδραση στο Νόμπελ Λογοτεχνίας

Η ανακοίνωση ότι η Ανν Κάρσον βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας την βρήκε στο σπίτι της στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας, με θέα τη θάλασσα και την Αρκτική. Η αντίδρασή της στο κορυφαίο αυτό λογοτεχνικό γεγονός ήταν, όπως αναμενόταν, αφοπλιστικά απλή και πιστή στην καθημερινότητά της: «Απλώς τρώω κράκερ και πίνω ένα φλιτζάνι τσάι. Είναι ακόμα πρωί, οπότε κάθομαι στην κουζίνα και διαβάζω το London Review of Books. Έπειτα, παρατήρησα ότι το πάτωμα θέλει σκούπισμα, οπότε σηκώθηκα να το καθαρίσω».

Η ίδια παραδέχεται πως ένα τέτοιο βραβείο είναι απρόοπτο. Αν και δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως τη σημασία αυτής της διάκρισης, η πρώτη της σκέψη στράφηκε στην αξιοποίηση του χρηματικού επάθλου για φιλανθρωπικούς σκοπούς: «Σκεφτόμασταν τρόπους να δώσουμε τα χρήματα. Έχουμε έναν φίλο που χρειάζεται σπίτι, ενώ δίνουμε πάντα πολλά στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα». Όσον αφορά τους εορτασμούς, η επιλογή της είναι η ηρεμία, μακριά από τον θόρυβο των ασταμάτητων τηλεφωνημάτων: «Θα βγούμε μια βόλτα στο δάσος και θα απολαύσουμε την ησυχία».

Για τη συγγραφική της ταυτότητα, η Κάρσον επιλέγει τη λέξη: «Ακούσια». Εξηγεί χαρακτηριστικά ότι «πάντα προσπαθώ να κάνω κάτι άλλο». Για όσους θέλουν να γνωρίσουν το έργο της, προτείνει να ξεκινήσουν από σχεδόν οπουδήποτε. Αναφέρει την Αυτοβιογραφία του Κόκκινου ως ένα εύκολα προσβάσιμο έργο, αλλά η βασική της φιλοσοφία για την ανάγνωση παραμένει: «Ξεκινήστε από τη μέση».

Αυτή η προσέγγιση, άλλωστε, είναι ο μοναδικός της κανόνας όταν γράφει ένα νέο βιβλίο, καθώς και η συμβουλή της προς τους επίδοξους συγγραφείς. «Ξεκινάω από τη μέση. Βρείτε μια μέση και αρχίστε από εκεί», δηλώνει. Ο Όμηρος παραμένει σταθερή πηγή έμπνευσής της. Ωστόσο, στην ερώτηση για τη σημερινή σχετικότητα των κλασικών κειμένων, η απάντησή της είναι ανατρεπτική: «Δεν είναι. Δεν νομίζω ότι με ενδιαφέρει η σχετικότητα. Με ενδιαφέρει να είμαστε εμείς σχετικοί με αυτούς».

Για την Ανν Κάρσον, η αποφυγή της πλήξης καθορίζει τον τρόπο που επιλέγει να περάσει τον χρόνο της, είτε αυτό σημαίνει να σκουπίσει το πάτωμα είτε να διαβάσει Όμηρο. Και όπως καταλήγει, συνοψίζοντας ίσως μια ολόκληρη στάση ζωής: «Η ζωή είναι βαρετή. Πρέπει να κάνεις κάτι με αυτήν».