Η Ένταση στην Τουρκική Βιομηχανία και το Εμπόριο

Στην Άγκυρα, αναδύεται καθημερινά ένα κλίμα ανησυχίας στο πεδίο της τουρκικής βιομηχανίας και εμπορίου, καθώς οι παράγοντες αυτοί συνειδητοποιούν ότι η χώρα ενδέχεται να μην απλώς μένει πίσω, αλλά να αποκλειστεί από τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές εμπορικές ρυθμίσεις που θα καθορίσουν την επόμενη δεκαετία.

Η ανησυχία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στις συνομιλίες με τις Βρυξέλλες ή στη διεθνή πολιτική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφορά τον πυρήνα της παραγωγικής στρατηγικής της Τουρκίας καθώς η Ε.Ε. μεταρρυθμίζει ταυτόχρονα τη νομοθεσία εμπορίου, τη βιομηχανική πολιτική και τα εργαλεία στρατηγικής ανεξαρτησίας. Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναγκάστηκε να αποστείλει επιστολή στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζητώντας διευκρινίσεις σχετικά με το νέο πρόγραμμα «Made in Europe», το οποίο ουσιαστικά αποκλείει τα τουρκικά προϊόντα.

Στο επίκεντρο αυτής της έντασης βρίσκεται η τελωνειακή ένωση μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, που τώρα συμπληρώνει τριάντα χρόνια λειτουργίας αλλά πλέον αντιμετωπίζεται ως παγίδα αντί για πλεονέκτημα. Αυτή η αίσθηση εκφράστηκε ξεκάθαρα από τον πρόεδρο του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Κωνσταντινούπολης (ISO), Ερντάλ Μπαχτζιβάν, ο οποίος προειδοποίησε ότι η τελωνειακή ένωση έχει μετατραπεί σε «δεσμά για τη βιομηχανία». Το ζήτημα είναι ότι ενώ οι κανόνες που αποφασίζει η ΕΕ πρέπει να εφαρμόζονται από την Τουρκία χωρίς συμμετοχή στις αποφασιστικές διαδικασίες τους, δεν έχει ισότιμο δικαίωμα πρόσβασης στις νέες αγορές που ανοίγει η ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική στον εμπορικό τομέα.

Η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Ινδίας επιτείνει αυτή την ανησυχία. Είναι γνωστή ως μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες που έχουν υπογραφεί ποτέ από την Ευρώπη, καλύπτοντας μια αγορά σχεδόν δύο δισεκατομμυρίων ανθρώπων και προβλέποντας σημαντική μείωση των δασμών στο 99% του διμερούς εμπορίου. Για τις Βρυξέλλες αποτελεί μέρος μιας στρατηγικής διαφοροποίησης εφοδιαστικών αλυσίδων ενώ για την Τουρκία σημαίνει ότι ινδικά προϊόντα θα εισέρχονται χωρίς δασμούς μέσω της Ευρώπης ενώ οι εξαγωγές προς την Ινδία θα παραμένουν υπό περιορισμούς – εκτός κι αν υπάρξει ξεχωριστή συμφωνία.

Αυτή η διαφορά γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη λόγω των χαμηλών εργαλείων εργασίας και υψηλής παραγωγής της Ινδίας σε βασικούς τομείς όπως κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, χάλυβας και αυτοκινητιστικά εξαρτήματα οχήματα κινδυνεύουν άμεσα: όχι μόνο λόγω υψηλού ανταγωνισμού στην ευρωπαϊκή αγορά αλλά επίσης λόγω απώλειας του πλεονεκτήματος «near-shoring» που μέχρι πρόσφατα προστάτευε τα τουρκικά προϊόντα έναντι απομακρυσμένων αγορών.

Παράλληλα έρχεται επίσης μία νέα προσέγγιση ονομάζεται «made in Europe», προκαλώντας ανησυχίες τόσο σοβαρές ώστε ο ίδιος ο Ερντογάν έστειλε επιστολή προς την Κομισιόν σχετικά με αυτό το ζήτημα.. Το κανονιστικό πλαίσιο δημιουργεί προϋποθέσεις αποκλεισμό μη ευρωπαϊκών εταιρειών από δημόσιους διαγωνισμούς – γεγονός που αντιστοιχεί περίπου στο 15% όλων των δημοσίων συμβάσεων εντός Ευρώπης. Το κρίσιμο ερώτημα όπως θέτει πλέον ο Τούρκικος τύπος είναι: θεωρείται ή όχι η Τουρκία μέρος της “Ευρώπη;” Η επιλογή του όρου “Made in Europe” αντί για “Made in EU” δημιουργεί σκόπιμες ασάφειες παραμένουν όμως αρκετές αμφιβολίες στους κύκλους των Τούρκικης βιομηχανίας σύμφωνα με τους σχολιαστες .

Οι πρώτες πληροφορίες όσο αφορά τον κανονισμό εμφανίζονται αντικρουόμενες στον Τούρκικο τύπο . Από τη μια πλευρά υπάρχει υπόσχεση πως θα γίνουν σεβαστές οι διεθνείς υποχρεώσεις , κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει τη τελωνειακή ένωση . Από πλευράς άλλης όμως υπάρχουν περιθώρια ασφάλειας ώστε ανάλογα στοιχείo ανά προϊόν μπορεί υπερβολικές καταστάσεις εγκόσμια εφαρμογή “made in europe”. Σύμφωνα μ’ αυτό , ζητείται συνεχής λόμπινγκ στις Βρυξέλλες , διαφορετικοί κλάδοι βρίσκονται σε πιθανότητα αποκλεισμό ανάλογα παράγοντες γεωοικονομικών ισορροπιών.
Οι φόβοι για στρατηγικές όπως “Μade In Europe” επιδεινώνονται ακόμα περισσότερο καθώς συνδέονται στενά τόσο με πράσινες πρωτοβουλίες όσο и ψηφιακές αλλαγές μαζί μ’ έναν γενικότερο στόχο προστασίας εσωτερικών παραγωγής . Σε όλα αυτά τα ζητήματα συνεπάγεται ανάγκη συμμόρφωσης χωρίς ωστόσο συμμετείχε στη διαδικασία σχεδιασμό τους άλλο σύστημα πρακτικών περιορισμών (% ποσοστώσεις) κατά συνέπειαν καταστάσεων μορφή επιχειρηματίες χρειάζονται.
Το συμπέρασμα λοιπόν παρουσιαζει σκληρό αλλά σαφή μήνυμα : Χωρίς ουσιαστικό εκμοντερπισμό στη τελωνειακή ένωση -που πρέπει να περιλαμβάνει γεωργικούς υπηρεσίες ηλεκτρονοικα εμπόρια-και μηχανισμούς αυτόματο συμμετοχής στα σχέδια ακόμη τρίτων χωρών – δομές ούτε γίνετε γρήγορη πρόσβαση δεύτερος δρόμος δυσκολιών- σημερινή αρχιτεκτονική συστήματος συγκρούσε εντεύθεν μπροστά απο τρέχουσα κατάσταση.
Η κατεύθυνση ευρωπίκής πολιτικής βαίνει πλέον γρήγορα κι αναπόφευκτη γεωοπλοϊκής λογικής . Στην πραγματικότητα τίθεται ζήτημα όσον αφορά ανταγωνισμού ή παρουσία παιχνιδιού στην πραγματικότητα.[br /> Όλοι αυτοί οι φόβοι έρχονται ωστόσο ν’ αυξηθούν απέναντι απο προηγούμενες θετικού αποτέλεσμα ώθησαν κυβερνητικές προσπάθειές στους θεσκευμένους χώρους όσον αφορά προγράμματα εξοπλιστικών έργο SAFE– διαμορφώνοντας έτσι κλίμα υπόγειας μα μόνιμου εντάσεων Αγκύρας-Βρυξελλών συγκριτικά περίστασεις σημείου .