Ερντογάν – Μητσοτάκης: Τι κρύβει η “παγωμένη” συνάντηση – Η Αθήνα χαμηλώνει τον πήχη, αλλά δεν υποχωρεί
Από την τελευταία συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, έχει μεσολαβήσει μια περίοδος που διέψευσε σε μεγάλο βαθμό τις αρχικές προσδοκίες. Η πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων απέχει πλέον παρασάγγας από το κλίμα που επιχειρήθηκε να καλλιεργηθεί με τη Διακήρυξη των Αθηνών, ενώ τα περίφημα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο αποδεικνύονται περισσότερο ένα επικοινωνιακό σχήμα παρά
Το κείμενο που παραθέτετε αποτελεί μια ρεαλιστική και αυστηρή ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, εστιάζοντας στα όρια του διαλόγου και στις δομικές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών.
Τα κύρια σημεία της ανάλυσης αυτής μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
- Διαχείριση, όχι Λύση: Η συνάντηση στην Άγκυρα δεν αντιμετωπίζεται ως αφετηρία επίλυσης, αλλά ως ένας μηχανισμός “crisis management” (διαχείρισης κρίσεων). Στόχος είναι η αποφυγή της έντασης στο πεδίο και όχι η συμφωνία επί της ουσίας.
- Η Κόκκινη Γραμμή της Νομιμοποίησης: Υπάρχει μια σαφής προειδοποίηση: ο διάλογος δεν πρέπει να γίνει το “εργαλείο” μέσω του οποίου η Τουρκία θα βάλει στο τραπέζι διεκδικήσεις που παραβιάζουν την ελληνική κυριαρχία. Η μετατροπή του διαλόγου σε “παζάρι” θεωρείται εθνικά επικίνδυνη.
- Ασύμβατες Στρατηγικές:
* Η Ελλάδα ακολουθεί τη γραμμή της μίας και μοναδικής διαφοράς (υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ) με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
* Η Τουρκία επιδιώκει μια εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση (“πακέτο”),που περιλαμβάνει την αποστρατικοποίηση,τις “γκρίζες ζώνες” και τη Θράκη – θέματα που για την Αθήνα είναι ανύπαρκτα ή μη συζητήσιμα.
- Απόρριψη Ψευδαισθήσεων: Ο συντάκτης χαρακτηρίζει “αυταπάτη” ή “σκόπιμη παραπλάνηση” κάθε προσδοκία για ουσιαστική πρόοδο, τονίζοντας ότι ο “σκληρός πυρήνας” των προβλημάτων παραμένει ανέπαφος.
Συμπέρασμα:
Η προσέγγιση αυτή απηχεί τη σχολή σκέψης που υποστηρίζει ότι, όσο η Τουρκία δεν υπαναχωρεί από το δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” και τις αμφισβητήσεις κυριαρχίας, οι συναντήσεις κορυφής θα λειτουργούν μόνο ως “βαλβίδες αποσυμπίεσης” για να κερδηθεί χρόνος ηρεμίας, χωρίς όμως να μετακινηθεί η γεωπολιτική πλάστιγγα προς μια μόνιμη ειρήνη.
