Δικαστική απόφαση: 420.000 ευρώ αποζημίωση στους συγγενείς θύματος του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη
Γνωστοποιήθηκε το περιεχόμενο της υπ΄ αρ. Α2847/2026 απόφασης του 25ου Τμήματος του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία επιδικάστηκε αποζημίωση 420.000 ευρώ για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν συγγενείς από τον θάνατο του παιδιού τους, αδελφού και εγγονού, κατά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ειδικότερα, το Δ. Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε ότι το ελληνικό Δημόσιο, για
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε 420.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη, σε συγγενείς θύματος του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη. Η απόφαση (υπ’ αρ. Α2847/2026) του 25ου Τμήματος του Δικαστηρίου, κρίνει το Ελληνικό Δημόσιο αστικά υπεύθυνο λόγω παράλειψης εποπτείας των σιδηροδρόμων και το υποχρεώνει να καταβάλει το ποσό, ανατοκισμένο από την ημέρα κατάθεσης της αγωγής έως την εξόφληση.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου, εάν το σύστημα επικοινωνίας GSM-R λειτουργούσε απρόσκοπτα, ο μηχανοδηγός της αμαξοστοιχίας IC 62 θα είχε τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με τον μηχανοδηγό του αντίθετα κινούμενου εμπορικού συρμού 63503. Αυτό θα τους επέτρεπε να συνειδητοποιήσουν την επικείμενη σύγκρουση και να την αποτρέψουν.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι το Ελληνικό Δημόσιο, μέσω του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, άσκησε πλημμελώς την εποπτική του αρμοδιότητα σε θέματα σιδηροδρομικής ασφάλειας. Η παράνομη παράλειψη αυτή συνέβαλε αιτιωδώς στο τραγικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Η δικαστική απόφαση επισημαίνει ότι το Δημόσιο, ανεξαρτήτως της πληροφόρησης που λάμβανε από φορείς του σιδηροδρομικού τομέα, όφειλε να γνωρίζει την έλλειψη λειτουργικών συστημάτων ασφαλείας. Η υποχρέωση αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η μη λειτουργία των συστημάτων και η ανεπαρκής εποπτεία της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) επί του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας (ΟΣΕ) εκδηλώνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό έθετε σε κίνδυνο τις ζωές και τη σωματική ακεραιότητα των χρηστών και των εργαζομένων του σιδηροδρόμου, οι οποίοι προστατεύονται απολύτως από τον νόμο.
Παρά τις διαπιστώσεις αυτές, το Ελληνικό Δημόσιο φέρεται να αδράνησε, παραλείποντας να ασκήσει την εποπτική του αρμοδιότητα και τον εγγυητικό του ρόλο για τη διασφάλιση της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών. Αυτό σημαίνει ότι δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για την άμεση λειτουργία των συστημάτων ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι η εποπτική αυτή αρμοδιότητα αφορά και δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, οι οποίες τελούν υπό την εξάρτηση, εποπτεία και νομική εγγύηση του κράτους.
Υπενθυμίζεται ότι μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα, το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών ξεκίνησε μια εκτεταμένη καμπάνια αναβάθμισης, ανανέωσης και επέκτασης της σιδηροδρομικής υποδομής. Αυτή περιλαμβάνει ιδιαίτερα την προσαρμογή του συστήματος σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης, καθώς και την εγκατάσταση του αυτόματου συστήματος προστασίας τρένων (ETCS).
Κατόπιν αυτών, το δικαστήριο οδηγήθηκε στην κρίση ότι το Ελληνικό Δημόσιο, μέσω του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, άσκησε πλημμελώς την εποπτική του αρμοδιότητα σε θέματα σιδηροδρομικής ασφάλειας, συμβάλλοντας έτσι αιτιωδώς στο δυστύχημα που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.
