Ευχάριστα νέα από το ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος: Προβλέψεις μείωσης για το 2027 και το 2031
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αναμένεται να σημειώσει σημαντική πτώση, φτάνοντας το 136% του ΑΕΠ το 2026, από 146,6% που καταγράφηκε πέρυσι. Οι προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), όπως παρουσιάστηκαν στην ετήσια σύνοδό του στη Μπανγκόκ, δείχνουν περαιτέρω ταχεία αποκλιμάκωση στο 128,7% το 2027 και στο 111,1% το 2031.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η αναμενόμενη μείωση του ελληνικού χρέους για τα έτη 2026 και 2027 είναι ελαφρώς βελτιωμένη σε σύγκριση με τις αρχικές εκτιμήσεις του ΔΝΤ τον περασμένο Απρίλιο (136,9% και 130,3% αντίστοιχα).
Αναλυτικά στοιχεία για το ελληνικό χρέος
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, το ελληνικό χρέος αναμένεται φέτος να είναι χαμηλότερο από αυτό της Ιταλίας (137,9% του ΑΕΠ) εντός της Ευρωζώνης. Μάλιστα, το 2031, προβλέπεται να είναι χαμηλότερο ακόμη και από το χρέος της Γαλλίας (που αναμένεται να φτάσει σταδιακά το 123,6%) και του Βελγίου (122,1%).
Επιπλέον, το 2031, το ελληνικό χρέος αναμένεται να είναι χαμηλότερο και από το συνολικό χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών, το οποίο προβλέπεται να διαμορφωθεί στο 115,2% του ΑΕΠ. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την έντονα ανοδική πορεία του δημοσίου χρέους των ΗΠΑ (προοπτική 145%) και το συνεχώς υψηλό, αν και σταδιακά μειούμενο, χρέος της Ιαπωνίας (188,9%) μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών.
Η ταχεία μείωση του ελληνικού χρέους θα υποστηριχθεί από τα πρωτογενή πλεονάσματα. Παρόλο που αναμένεται σταδιακή μείωσή τους, θα παραμείνουν σε επίπεδα άνω του 2%. Συγκεκριμένα, το πρωτογενές πλεόνασμα προβλέπεται να διαμορφωθεί στο 3,4% φέτος (έναντι 4,9% το 2025) και στο 2,6% το 2027, ενώ για το 2031 υπολογίζεται στο 2,4%. Το συνολικό δημοσιονομικό ισοζύγιο, που συμπεριλαμβάνει και τις δαπάνες τόκων, αναμένεται να παρουσιάσει πλεόνασμα 0,3% φέτος (από 1,7% το 2025), ενώ για το 2027 εκτιμάται έλλειμμα 0,6% και για το 2031 περίπου 1%.
Τα δημόσια έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ προβλέπονται στο 50% φέτος, ένα ποσοστό παρόμοιο με πέρυσι. Για το 2027 αναμένεται μείωση στο 48,6% και για το 2031 στο 48%. Αντίθετα, οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται στο 49,7% φέτος (από 48,3% πέρυσι), αλλά εκτιμάται πως θα μειωθούν στο 49,3% το 2027 και κοντά στο 49% το 2031.
Μέτρα για το υψηλό χρέος των ανεπτυγμένων χωρών
Στην έκθεση του για τις δημοσιονομικές προοπτικές (Fiscal Monitor Blog), το ΔΝΤ επισημαίνει ότι το υψηλό χρέος μεγάλων ανεπτυγμένων χωρών, όπως των ΗΠΑ, αποτελεί τον κύριο παράγοντα αύξησης των αποδόσεων των ομολόγων. Για το λόγο αυτό, το Ταμείο καλεί τις χώρες αυτές να λάβουν επειγόντως μέτρα για να επαναφέρουν το χρέος τους σε βιώσιμη τροχιά και να περιορίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις του στον υπόλοιπο κόσμο.
Το ΔΝΤ σημειώνει ότι οι αποδόσεις των μακροπρόθεσμων κρατικών ομολόγων έχουν αυξηθεί απότομα σε αρκετές μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου, η μέση απόδοση των 10ετών κρατικών ομολόγων της G7 (των επτά μεγαλύτερων αναπτυγμένων οικονομιών) αυξήθηκε κατά περισσότερο από 1 ποσοστιαία μονάδα, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο των σχεδόν 2 δεκαετιών.
«Διάφοροι παράγοντες ωθούν τις αποδόσεις προς τα πάνω στις ανεπτυγμένες χώρες, μεταξύ των οποίων είναι η απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, ο επίμονος πληθωρισμός, η ισχυρότερη ζήτηση για επενδύσεις και οι υψηλότερες προσδοκίες για μελλοντική ανάπτυξη που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, τα θεμελιώδη δημοσιονομικά μεγέθη είναι καθοριστικής σημασίας. Σε μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες, το υψηλό χρέος, οι πιέσεις στις δαπάνες και η προοπτική μεγάλων εκδόσεων ομολόγων τα επόμενα χρόνια ασκούν ανοδική πίεση στις αποδόσεις που απαιτούν οι επενδυτές για να διακρατήσουν μακροπρόθεσμα ομόλογα», αναφέρει το ΔΝΤ.
Στις ΗΠΑ, οι δαπάνες για τόκους προβλέπεται να αυξηθούν από περίπου 2,8% του ΑΕΠ πριν από την πανδημία σε 5,7% το 2031, ποσό αντίστοιχο με τις προβλεπόμενες δαπάνες για την Κοινωνική Ασφάλιση.
«Οι υψηλότερες αποδόσεις των ομολόγων δίνουν στις χώρες μικρότερο περιθώριο για καθυστέρηση. Οι μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες με υψηλό χρέος θα πρέπει να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα που να βασίζονται σε αξιόπιστα μεσοπρόθεσμα σχέδια και ρεαλιστικές παραδοχές.
Αυτό είναι αναγκαίο να γίνει προκειμένου το χρέος να γίνει βιώσιμο, να περιοριστούν τα κόστη δανεισμού και οι δευτερογενείς επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Η καθυστέρηση της προσαρμογής θα οδηγούσε σε αύξηση του επιτοκιακού βάρους και των δημοσιονομικών ευπαθειών, θα περιόριζε περαιτέρω τις επιλογές πολιτικής και, τελικά, θα απαιτούσε μια μεγαλύτερη προσαρμογή για τη σταθεροποίηση του χρέους. Όσο περισσότερο περιμένουν οι χώρες, τόσο πιο επώδυνη γίνεται η προσαρμογή», σημειώνει το ΔΝΤ.
