Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών: Το Δημόσιο Φέρει την Πλήρη Ευθύνη για τον Θάνατο 5χρονου Παιδιού σε Δομή Φιλοξενίας στη Χαλκιδική

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με την απόφαση 2584/2026, όρισε με σαφήνεια το πού εντοπίζεται η ευθύνη του κράτους όσον αφορά την ασφάλεια των προσφύγων στις δομές φιλοξενίας.

Η υπόθεση αφορά την τραγική απώλεια ενός 5χρονου αγοριού από το Ιράκ, τον Απρίλιο του 2019. Το παιδί έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από μεταλλική συρόμενη πόρτα σε ξενοδοχειακή μονάδα στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής, η οποία εντασσόταν στο πρόγραμμα «FILOXENIA».

Σύμφωνα με τα συγκεντρωθέντα στοιχεία της δικογραφίας, η πόρτα παρουσίαζε εμφανή ελαττώματα, δεν διέθετε τους απαραίτητους μηχανισμούς ασφαλείας και ουδέποτε είχε υποβληθεί σε οποιονδήποτε τεχνικό έλεγχο.

Το Δικαστήριο έκρινε οριστικά ότι η διασφάλιση της ασφαλούς διαβίωσης αποτελεί μια ουσιώδη, διαρκή και αδιαπράγματευτη υποχρέωση του Δημοσίου. Καθίσταται σαφές ότι η συμμετοχή διεθνών οργανισμών ή ιδιωτικών εταιρειών στη διαχείριση των δομών δεν αναιρεί αυτήν την πρωταρχική ευθύνη του κράτους.

Όπως αναφέρεται στο Dikastiko.gr, το Ελληνικό Δημόσιο είχε προβάλει την άποψη ότι η ευθύνη για τη συντήρηση ανήκε στην εταιρεία ιδιοκτησίας του ακινήτου και η καθημερινή διαχείριση στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Επιπλέον, είχε προβάλει ένσταση συνυπαιτιότητας των γονέων.

Το Δικαστήριο απέρριψε κατηγορηματικά όλους τους παραπάνω ισχυρισμούς. Τόνισε εμφατικά ότι η πλήρης απουσία κρατικής επιθεώρησης συνιστά «βαριά και παράνομη παράλειψη που αντίκειται στο Σύνταγμα και στους νόμους».

Στο σκεπτικό της απόφασης επισημαίνεται περαιτέρω ότι οι πρόσφυγες βρίσκονται σε ένα καθεστώς «απόλυτης de facto εξάρτησης από τις κρατικές υπηρεσίες». Έχουν, δε, το θεμελιώδες δικαίωμα να τρέφουν «εύλογη εμπιστοσύνη ότι ο χώρος που τους παραχωρείται από το επίσημο κράτος είναι απόλυτα ασφαλής και λειτουργικός».

Το δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί καθήκον του αιτούντος άσυλο να λειτουργεί ως τεχνικός επιθεωρητής κτιρίων.

Η απόφαση ορίζει την επιδίκαση αποζημίωσης στην οικογένεια του άτυχου θύματος. Υπογραμμίζει ότι η κρατική ευθύνη για την προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι ανεκχώρητη και δεν είναι δυνατόν να αποτελεί «αντικείμενο υπεργολαβίας ή να μεταβιβάζεται μέσω ιδιωτικών συμφωνητικών σε τρίτους».