Δικαίωση για την Οικογένεια 24χρονου Στρατιώτη στον Έβρο: Το Δημόσιο Ανέλαβε την Πλήρη Ευθύνη για την Αυτοκτονία του

Δικαίωση για την Οικογένεια 24χρονου Στρατιώτη στον Έβρο: Το Δημόσιο Ανέλαβε την Πλήρη Ευθύνη για την Αυτοκτονία του

Το Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής επικύρωσε την πλήρη και αποκλειστική αστική ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου για την αυτοκτονία ενός 24χρονου οπλίτη, ο οποίος υπηρετούσε σε μονάδα στον Έβρο. Το δικαστήριο απέρριψε την έφεση που είχε καταθέσει το Δημόσιο κατά της αρχικής απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, βάζοντας τέλος σε έναν πολυετή δικαστικό αγώνα που ξεκίνησε από την οικογένεια του άτυχου νεαρού.

Έβρος: Το Ιστορικό της Τραγωδίας

Η υπόθεση, σύμφωνα με δημοσίευμα του Dikastiko, εκτυλίχθηκε τον Ιανουάριο του 2008. Ο νεαρός στρατιώτης βρέθηκε νεκρός από πυροβολισμό, χρησιμοποιώντας το ατομικό του τυφέκιο G3A3, κατά τη διάρκεια της νυχτερινής του υπηρεσίας ως θαλαμοφύλακας, στον χώρο των λουτρών.

Από τα στοιχεία της δικογραφίας προέκυψε ότι ο στρατιώτης είχε εμφανίσει επανειλημμένα ανησυχητικές συμπεριφορές και πράξεις αυτοτραυματισμού. Συγκεκριμένα, είχε κάψει το χέρι του με μια πυρακτωμένη στρατιωτική ταυτότητα και είχε χτυπήσει το κεφάλι του σε τοίχους.

Κατά την αρχική ιατρική εξέταση, ο οπλίτης ιατρός είχε σημειώσει στο φύλλο εξέτασης ότι η ψυχολογική του κατάσταση ήταν «χάλια». Αυτή η επισήμανση θα έπρεπε να οδηγήσει σε επανεξέταση και παραπομπή του σε ειδικό. Ωστόσο, λόγω υπηρεσιακών μεταθέσεων και ελλιπούς ενημέρωσης των νέων αρμοδίων, κάτι τέτοιο δεν συνέβη.

Παρά το γεγονός ότι ο στρατιώτης δεν εκτελούσε ένοπλες υπηρεσίες για μήνες, λόγω πρόσφατης χειρουργικής επέμβασης, και την ίδια ημέρα ο ιατρός της μονάδας τον είχε παραπέμψει σε στρατιωτικό νοσοκομείο για εκ νέου αξιολόγηση της ικανότητάς του να φέρει όπλο, οι αξιωματικοί της μονάδας ενέκριναν τη χρέωση του τυφεκίου. Λίγες ώρες αργότερα, ο ίδιος στρατιώτης χρησιμοποίησε αυτό το όπλο για να βάλει τέλος στη ζωή του.

Η Απόφαση της Δικαιοσύνης για τον Στρατιώτη που Αυτοκτόνησε στον Έβρο

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή της μητέρας και των παππούδων του θανόντος. Είχε κρίνει ότι υφίσταται αποζημιωτική ευθύνη του Δημοσίου, σύμφωνα με το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Συγκεκριμένα, το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι οι αρμόδιοι παράνομα παρέλειψαν να διερευνήσουν την ψυχική υγεία του στρατιώτη και εσφαλμένα του παρέδωσαν οπλισμό, αναθέτοντάς του καθήκοντα θαλαμοφύλακα.

Για τους λόγους αυτούς, επιδικάστηκε το ποσό των 70.000 ευρώ στη μητέρα και από 20.000 ευρώ στον παππού και τη γιαγιά του. Τα ποσά αυτά κλήθηκε να λάβει συνολικά η μητέρα, ως μοναδική κληρονόμος των γονέων της που απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της δίκης.

Το Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής επιβεβαίωσε την πρωτόδικη κρίση. Στο σκεπτικό του, τόνισε ότι «μη νομίμως δεν εκτιμήθηκε περαιτέρω, ιατρικώς, από τα αρμόδια (στρατιωτικά) όργανα του Ελληνικού Δημοσίου, με τη δέουσα επιμέλεια […] η επιβαρυμένη (προβληματική) κατάσταση της ψυχικής υγείας του μετέπειτα θανόντος».

Το δικαστήριο υπογράμμισε, επιπλέον, ότι η παράδοση του οπλισμού χωρίς ιατρική έγκριση συνδέεται άμεσα με το τραγικό αποτέλεσμα. Κρίθηκε ότι αυτή η ενέργεια «ήταν ικανή, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, να οδηγήσει στο ζημιογόνο αποτέλεσμα της αυτοκτονίας».

Απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του Δημοσίου περί συνυπαιτιότητας του θανόντος, το Εφετείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου είναι πλήρης και αποκλειστική». Τα επιδικασθέντα ποσά κρίθηκαν ως απολύτως «εύλογα και προσήκοντα» για την ηθική παρηγοριά και την αποκατάσταση της βαριάς ψυχικής οδύνης που υπέστη η οικογένεια.