Στρατηγική Αναδιάταξη Δυνάμεων: Η Ελλάδα στο Επίκεντρο Σχεδίου των ΗΠΑ για την Ευρώπη

Ένα υπό διαμόρφωση σχέδιο στον Λευκό Οίκο, το οποίο στοχεύει στην ανακατανομή αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη, αναμένεται να επηρεάσει τις ισορροπίες εντός του ΝΑΤΟ. Η πρωτοβουλία αυτή, που αντιδρά στην αντίληψη της κυβέρνησης Τραμπ περί ανεπαρκούς στήριξης από ορισμένους συμμάχους κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν, ενδέχεται να αναδείξει την Ελλάδα ως έναν από τους βασικούς ωφελημένους μιας τέτοιας αναδιάταξης.

Του ΘΑΝΑΣΗ Κ. ΤΣΙΤΣΑ – Ανταπόκριση, Νέα Υόρκη – ΠΗΓΗ: Realnews

Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, η πρόταση προβλέπει τη μεταφορά δυνάμεων από χώρες-μέλη της Συμμαχίας που θεωρήθηκαν «μη συνεργάσιμες», προς εκείνες που εκτιμώνται ως πιο πρόθυμες να στηρίξουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Παρόλο που το σχέδιο βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, έχει ήδη διακινηθεί μεταξύ ανώτερων κυβερνητικών στελεχών και αποτελεί μία από τις επιλογές που εξετάζει ο Λευκός Οίκος για την άσκηση πίεσης στους Ευρωπαίους συμμάχους.

Η εν λόγω πρόταση διαφέρει από τις προηγούμενες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για πλήρη αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ, απόφαση που θα απαιτούσε την έγκριση του Κογκρέσου. Ωστόσο, αντικατοπτρίζει με σαφήνεια την αυξανόμενη απόσταση μεταξύ της Ουάσιγκτον και ορισμένων ευρωπαϊκών πρωτευουσών, μετά την απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να εμπλέξει τις ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν.

Για την Ελλάδα, η συζήτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η χώρα μας, μαζί με την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Λιθουανία, αναφέρεται ως πιθανός αποδέκτης αυξημένης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας. Η αναφορά αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά αντικατοπτρίζει την ευρύτερη αντίληψη των ΗΠΑ ότι ορισμένα κράτη της ανατολικής πτέρυγας ή της ανατολικής Μεσογείου υπήρξαν πιο πρόθυμα να διευκολύνουν ή τουλάχιστον να μην εμποδίσουν τις αμερικανικές επιχειρήσεις.

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας παραμένει το ισχυρότερο στρατηγικό της πλεονέκτημα. Βρισκόμενη στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Βαλκανίων, Μαύρης Θάλασσας και ανατολικής Μεσογείου, η χώρα προσφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες μια βάση επιχειρησιακής ευελιξίας, σε μια περίοδο έντονης αστάθειας στη Μέση Ανατολή και ανταγωνιστικών σχέσεων της Δύσης με τη Ρωσία. Η βάση της Σούδας στην Κρήτη, ήδη κεντρική για το αμερικανικό ναυτικό και την αεροπορία, θα μπορούσε να διαδραματίσει ακόμη πιο σημαντικό ρόλο σε περίπτωση ενίσχυσης της αμερικανικής παρουσίας.

Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, που ανέρχεται σε περίπου 84.000 στρατιώτες (ο ακριβής αριθμός παρουσιάζει διακυμάνσεις ανάλογα με τις ασκήσεις και τις περιοδικές αναπτύξεις), εξυπηρετεί όχι μόνο τις επιχειρήσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και ευρύτερες αποστολές από τη Μέση Ανατολή έως την Αφρική. Για τις χώρες που φιλοξενούν αυτές τις βάσεις, τα οφέλη περιλαμβάνουν οικονομικές επενδύσεις, έργα υποδομής, τοπική απασχόληση και αυξημένη κατανάλωση.

ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Μουσειακά αντικείμενα του 1200 ανακαλύφθηκαν σε δοχείο

ΕΣΠΑ: Αρχίζουν οι αιτήσεις της δράσης για την ενίσχυση νέων πτυχιούχων – Αναλυτικός οδηγός

Την Κυριακή με τη Realnews: Ό,τι και αν αγοράσεις, σκανάρεις και κερδίζεις!

Ανατολική Μεσόγειος: Ένα πολυεπίπεδο σύστημα ισχύος, ενεργειακής αντιπαράθεσης και στρατηγικών ισορροπιών – Ανάλυση του Δημήτρη Σταθακόπουλου

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα στη
ροή ειδήσεων του webreporter

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα θα μπορούσε να αποκομίσει πολλαπλά οφέλη: στρατηγική αναβάθμιση, ενίσχυση του διπλωματικού της κεφαλαίου στην Ουάσιγκτον και οικονομική ώθηση σε περιοχές όπου λειτουργούν ή θα μπορούσαν να επεκταθούν στρατιωτικές υποδομές. Για την Αθήνα, η προοπτική αυτή συνδέεται με τη σταθερή επιλογή των τελευταίων ετών: την εμβάθυνση των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ, χωρίς ανοιχτές συγκρούσεις με την αμερικανική πολιτική.

Την ίδια στιγμή, το σχέδιο έχει σαφώς τιμωρητική διάσταση για άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τους αξιωματούχους, η Ισπανία εμπόδισε αμερικανικά αεροσκάφη που σχετίζονταν με την επιχείρηση κατά του Ιράν να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της. Η Γερμανία προκάλεσε επίσης δυσφορία στην Ουάσιγκτον, καθώς κορυφαίοι αξιωματούχοι του Βερολίνου άσκησαν κριτική στον πόλεμο, παρά το γεγονός ότι η χώρα παραμένει ένας από τους σημαντικότερους κόμβους αμερικανικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Η Ιταλία φέρεται να μπλόκαρε προσωρινά τη χρήση βάσης στη Σικελία, ενώ η Γαλλία επέτρεψε τη χρήση βάσης στη νότια επικράτειά της μόνο υπό όρους, διασφαλίζοντας ότι δεν θα τη χρησιμοποιούσαν αεροσκάφη που συμμετείχαν στα πλήγματα κατά του Ιράν.

Μάλιστα, η υπό εξέταση πρόταση δεν περιορίζεται μόνο στη μετακίνηση στρατευμάτων. Περιλαμβάνει και το ενδεχόμενο κλεισίματος αμερικανικής βάσης σε τουλάχιστον μία ευρωπαϊκή χώρα, με την Ισπανία και τη Γερμανία να αναφέρονται ως πιθανά παραδείγματα. Ένα τέτοιο βήμα θα συνιστούσε σαφή πολιτική προειδοποίηση προς συμμάχους που, κατά την άποψη της κυβέρνησης Τραμπ, δεν ανταποκρίθηκαν όταν η Ουάσιγκτον το απαίτησε.

Ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει δυναμιτίσει επανειλημμένα το κλίμα. «Το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί όταν το χρειαζόμασταν και δεν θα είναι εκεί αν το χρειαστούμε ξανά», έγραψε στην πλατφόρμα Truth Social. Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ, δήλωσε ότι «είναι λυπηρό το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ γύρισε την πλάτη στον αμερικανικό λαό τις τελευταίες έξι εβδομάδες, όταν είναι ο αμερικανικός λαός που χρηματοδοτεί την άμυνά τους». Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επέκρινε επίσης χώρες της Συμμαχίας επειδή δεν βοήθησαν περισσότερο τις ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν.

Από την άλλη πλευρά, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αντιτείνουν ότι δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την αμερικανική στρατιωτική δράση, γεγονός που δυσχέρανε τον συντονισμό. Υποστηρίζουν ότι η μεταγενέστερη απαίτηση πλήρους ευθυγράμμισης είναι πολιτικά και επιχειρησιακά προβληματική.

Η αντιπαράθεση αυτή καταδεικνύει πως ο πόλεμος με το Ιράν αποτελεί απλώς το τελευταίο επεισόδιο σε μια μακρά αλυσίδα τριβών ανάμεσα στον Τραμπ και τους Ευρωπαίους συμμάχους του, μετά τους δασμούς, τις πιέσεις για αμυντικές δαπάνες, την προσέγγιση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τις εντάσεις που αφορούσαν τη Γροιλανδία.

Για την Ελλάδα, η ευκαιρία είναι υπαρκτή, αλλά όχι χωρίς κόστος ή κινδύνους. Μια πιο έντονη αμερικανική παρουσία θα μπορούσε να ενισχύσει τη διεθνή της θέση, αλλά και να την τοποθετήσει πιο βαθιά σε ένα πεδίο περιφερειακών ανταγωνισμών, από τις σχέσεις με την Τουρκία έως τις ευρύτερες ισορροπίες με τη Ρωσία. Το πραγματικό διακύβευμα για την Αθήνα δεν είναι μόνο αν θα δεχθεί περισσότερη αμερικανική παρουσία, αλλά αν θα μπορέσει να μετατρέψει αυτή τη συγκυριακή εύνοια σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό πλεονέκτημα, χωρίς να διαρρήξει τις ισορροπίες της με τους Ευρωπαίους εταίρους της.