75 Χρόνια Ευρωπαϊκή Ένωση: Μια Επέτειος που Θυμίζει μια Χαμένη Οικογένεια
Πριν από 75 χρόνια, ένα πρωτοποριακό όραμα γεννήθηκε στο Παρίσι: η δημιουργία μιας Ευρώπης που θα έθετε τέλος στον τρόμο του πολέμου. Το θεμελιώδες της προσκλητήριο ήταν η ενοποίηση των λαών, όχι για το κέρδος, αλλά για την ειρήνη.
Του Γιάννη Μακρή
Σήμερα, 18 Απριλίου 2026, η ερώτηση που πλανάται είναι: Πού κατέληξε αυτό το σπουδαίο όνειρο;
Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε. Για εμάς εδώ στην Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε η οικονομική μας «σανίδα σωτηρίας». Χωρίς αυτήν, οι δυσκολίες που περάσαμε θα ήταν ανυπολόγιστες. Μας κράτησε όρθιους όταν όλα γύρω μας κατέρρεαν.
Όμως, αλήθεια, αρκεί μόνο ένα γεμάτο ταμείο για να νιώθεις ασφαλής; Μπορείς να αποκαλείς «οικογένεια» κάποιον που σε στηρίζει οικονομικά, αλλά σε αντιμετωπίζει απλώς ως έναν αριθμό σε ένα λογιστικό φύλλο;
Η Μοναξιά της «Πρώτης Γραμμής»
Το νιώθουμε όλοι μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια με το μεταναστευτικό. Εκεί που θα περιμέναμε μια ζεστή αγκαλιά αλληλεγγύης από τους «εταίρους» μας, βρήκαμε κλειστές πόρτες και ψυχρή αδιαφορία.
Η Ελλάδα βρέθηκε να σηκώνει στις πλάτες της έναν ολόκληρο κόσμο, την ώρα που οι ισχυροί της Ευρώπης κοιτούσαν από την άλλη πλευρά. Αυτό πονάει. Γιατί όταν ο γείτονάς σου υποφέρει και εσύ απλά κοιτάς τον κήπο σου, παύεις να είσαι μέλος μιας κοινότητας.
Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει να έχει χάσει την ουσία της μέσα στην πολυπλοκότητα των Βρυξελλών. Έχει μετατραπεί σε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό, απρόσωπο και απομακρυσμένο, που δίνει προτεραιότητα στους κανόνες έναντι των ανθρώπινων αναγκών.
Ο κόσμος που στρέφεται στον εθνικισμό δεν το κάνει πάντα από κακία. Το κάνει γιατί νιώθει μόνος. Γιατί νιώθει ότι το «κοινό μας σπίτι» δεν τον χωράει πια, ότι οι ανάγκες του απλού πολίτη —του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, του νέου που ψάχνει δουλειά— μπαίνουν πάντα σε δεύτερη μοίρα μετά τα συμφέροντα των λίγων.
Μπορεί μια ένωση να επιβιώσει μακροπρόθεσμα όταν η μόνη της σύνδεση είναι το οικονομικό όφελος; Ή μήπως όλοι μας έχουμε γίνει «αιχμάλωτοι» μιας κατάστασης που μας συντηρεί υλικά, αλλά μας καταπνίγει ηθικά;
Μετά από 75 χρόνια, το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε την Ευρώπη, αλλά ποια Ευρώπη θέλουμε. Μια Ευρώπη που θα μας ενώνει ως ανθρώπους, όπως έλεγε ο Jean Monnet, ή μια Ευρώπη που θα μας κρατά μαζί μόνο από φόβο για το τι θα συμβεί αν φύγουμε;
Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αργά για να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας.
