Δημόσιο: Σημαντικές Προειδοποιήσεις για 50.000 Νέους Συνταξιούχους – Οδηγός για τα Πλασματικά Έτη

Περίπου 50.000 εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, που προγραμματίζουν τη συνταξιοδότησή τους εντός του τρέχοντος έτους, έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν την ασφαλιστική τους περίοδο έως και 12 επιπλέον χρόνια, αξιοποιώντας την αναγνώριση πλασματικών ετών. Ωστόσο, οι ειδικοί υπογραμμίζουν την ύπαρξη «γκρίζων ζωνών» που ενδέχεται να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς όσων δεν έχουν λάβει έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα.

Οι εργαζόμενοι σε ΝΠΔΔ και ΟΤΑ έχουν τη δυνατότητα να συνταξιοδοτηθούν με βάση τα παλαιότερα όρια ηλικίας, δηλαδή με 35 έτη ασφάλισης. Παρόλα αυτά, η ανταποδοτική σύνταξη που θα λάβουν ενδέχεται να είναι χαμηλότερη κατά περίπου 13 ποσοστιαίες μονάδες. Συγκεκριμένα, με 35 έτη πραγματικής υπηρεσίας, ο ασφαλισμένος δικαιούται το 37,31% του μέσου όρου των μεικτών αποδοχών του από το 2002 έως την ημερομηνία υποβολής της αίτησης συνταξιοδότησης, προσαυξημένο με τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Εάν, όμως, αναγνωρίσει επιπλέον πέντε πλασματικά έτη, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 50,01%.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Απογευματινή», η διαδικασία αναγνώρισης των πλασματικών ετών για τους δημόσιους υπαλλήλους περιλαμβάνει ποικίλες δυνατότητες, όπως χρόνος από στρατιωτική θητεία (για τους άνδρες), χρόνος από την ανατροφή παιδιών (για άνδρες και γυναίκες), καθώς και χρόνος σπουδών. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική επισήμανση: για μία γυναίκα χωρίς παιδιά και χωρίς πτυχίο, η δυνατότητα αναγνώρισης πλασματικών ετών είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Σε αυτή την περίπτωση, είναι αναγκασμένη να συμπληρώσει 40 έτη πραγματικής υπηρεσίας για να εξασφαλίσει μια σχετικά ικανοποιητική σύνταξη.

Ασφαλιστικά Κενά και Ανεργία
Οι περίοδοι ασφαλιστικών κενών, δηλαδή οι περίοδοι ανεργίας, δεν αναγνωρίζονται ως συντάξιμος χρόνος για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης από την 1η Ιανουαρίου 2011 και έπειτα.
Ο χρόνος που επιδοτείται λόγω τακτικής ανεργίας, έως και 300 ημέρες, αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς να απαιτείται εξαγορά. Αυτός ο χρόνος, παρότι δεν επηρεάζει τον υπολογισμό του ύψους της σύνταξης, είναι καθοριστικός για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος.

Η δυνατότητα αναγνώρισης του χρόνου ανεργίας ως πλασματικού έτους αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα για χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής αστάθειας. Όπως αναφέρεται στην «Απογευματινή», ένα βασικό πλεονέκτημα είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο επιδοτούμενος χρόνος ανεργίας δεν απαιτεί εξαγορά, καθώς οι σχετικές ασφαλιστικές εισφορές έχουν ήδη καταβληθεί μέσω της επιδότησης. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την κατηγορία του υπαλλήλου και το έτος έναρξης της ασφάλισής του.

Το θέμα παραμένει κρίσιμο, καθώς επηρεάζει άμεσα τόσο τον χρόνο εξόδου στη σύνταξη όσο και το ύψος των παροχών.

Μόνο για Θεμελίωση
Επισημαίνεται ότι τα πλασματικά έτη που προκύπτουν από την ανατροφή παιδιών στο δημόσιο τομέα υπολογίζονται επιπλέον των επτά πλασματικών ετών που μπορούν να αναγνωριστούν από άλλες αιτίες (σπουδές, στρατός, άδειες ανατροφής τέκνων κ.λπ.). Αυτό σημαίνει ότι γονείς με τρία παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν έως και 12 πλασματικά έτη.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο χρόνος απουσίας από την εργασία λόγω κύησης και λοχείας, καθώς και οι ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας ή τακτικής ανεργίας, λαμβάνονται υπόψη αποκλειστικά για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος και όχι για τον υπολογισμό του ποσού της σύνταξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν απαιτείται η καταβολή οποιουδήποτε ποσού από τον ασφαλισμένο για την προσμέτρηση του σχετικού χρόνου.

Πέραν της ενίσχυσης του ύψους της σύνταξης, τα πλασματικά έτη είναι πολύτιμα και για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με 25ετία, 35ετία ή 37 έτη. Η αναγνώριση πλασματικών ετών μπορεί να γίνει ακόμα και με αίτηση που υποβάλλεται ταυτόχρονα με την αίτηση συνταξιοδότησης, με αποτέλεσμα τα εν λόγω έτη να «ενσωματώνονται» σε προγενέστερο χρονικό σημείο, επιτρέποντας τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος υπό ευνοϊκότερες προϋποθέσεις.

Δικαίωμα αναγνώρισης πλασματικών ετών έχουν όλοι οι ασφαλισμένοι που συνταξιοδοτούνται με τα νέα, αυξημένα ηλικιακά όρια, τα οποία τέθηκαν σε ισχύ μετά το 2010. Αυτά περιλαμβάνουν την ηλικία άνω των 58 ετών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, άνω των 60 ετών στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, καθώς και άνω των 50 ή 55 ετών για τις μητέρες με ανήλικο παιδί ή με όριο ηλικίας (για πρόσληψη προ του 1983) στον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ.