21 Γυναίκες, από 9 έως 71 ετών: Μια Συλλογική Φωνή Αντίστασης στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου παρουσιάζει φέτος το καλοκαίρι μια βαθιά συγκινητική και επίκαιρη θεατρική παράσταση. Το Σάββατο 4 Ιουλίου 2026, στις 21:30, το Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου θα φιλοξενήσει την παράσταση “Mothers – A Song for Wartime”, σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Μάρτα Γκόρνιτσκα.

Η γλώσσα του πολέμου και οι θηριωδίες του, όπως η εξόντωση αμάχων και οι βιασμοί γυναικών, παραμένουν δυστυχώς αμετάβλητες μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Μέσα σε αυτή την εξαιρετικά σκληρή και τεταμένη παγκόσμια πραγματικότητα, το έργο αναζητά τη φωνή που μπορεί να επιβιώσει, όταν η βία έχει καταστρέψει ακόμα και τη δυνατότητα του λόγου.

Το πιο δυνατό στοιχείο της παράστασης είναι οι ίδιες οι πρωταγωνίστριές της. Στη σκηνή ανεβαίνουν 21 γυναίκες, ηλικίας από 9 έως 71 ετών, με καταγωγή από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία. Όλες μαζί αποτελούν μια Χορωδία από μητέρες και κόρες που έχουν επιβιώσει και έχουν υπάρξει μάρτυρες του ολέθρου των ένοπλων συρράξεων. Ανάμεσά τους βρίσκονται γυναίκες πρόσφυγες από πόλεις που χτυπήθηκαν, όπως η Μαριούπολη, το Κίεβο, το Ιρπίν και το Χάρκοβο. Στο σύνολο συμμετέχουν γυναίκες που υπέστησαν διώξεις, αλλά και εκείνες που άνοιξαν τα σπίτια τους για να προσφέρουν καταφύγιο σε άλλες. Οι μαρτυρίες αυτών των ξεριζωμένων μητέρων και παιδιών ενώνονται, δημιουργώντας μια ισχυρή συλλογική φωνή καταγγελίας απέναντι στον πόλεμο.

Η Μάρτα Γκόρνιτσκα δίνει φωνή σε ένα σύνολο γυναικών που φέρει στο σήμερα τη μνήμη των πολυφωνικών γυναικείων παραδόσεων. Η μουσική δομή του έργου ενσωματώνει μοναδικά ηχητικά και πολιτισμικά στοιχεία. Η περφόρμανς ξεκινά με μια “shchedrivka”, δηλαδή ένα παραδοσιακό ουκρανικό τραγούδι ευχής που είναι στενά συνδεδεμένο με την αναγέννηση και την ανανέωση της ζωής. Στη συνέχεια ακούγονται ουκρανικά λαϊκά τραγούδια, παιδικές ρίμες, νανουρίσματα, αλλά και ξόρκια. Όλοι αυτοί οι παραδοσιακοί ήχοι αναμειγνύονται με πολιτικές φράσεις, συνθέτοντας ένα πολύ πυκνό ηχητικό τοπίο. Για αυτές τις γυναίκες, η μεταφορά των κοινών τους βιωμάτων στη σκηνή και το τραγούδι γίνονται ο απόλυτος τρόπος αντίστασης στη βαρβαρότητα, ένας τρόπος να θυμούνται, να αντέχουν και να φροντίζουν η μία την άλλη.