Η Τετάρτη η πολιτική κηδεία του Νίκου Καλογερόπουλου από το Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών – Η τελευταία επιθυμία της οικογένειας

Αθήνα. Σε ηλικία 74 ετών, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος. Η πολιτική κηδεία του, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, θα τελεστεί την Τετάρτη, 12 Αυγούστου, στις 12 το μεσημέρι, από το Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών.

Η οικογένεια παρακαλεί, αντί στεφάνων, όσοι επιθυμούν να προσφέρουν, να ενισχύσουν το έργο του «Το Σπίτι του Ηθοποιού» μέσω του λογαριασμού: ALPHA BANK IBAN: GR45 0140 2280 2280 0200 2002 719, Δικαιούχος: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ.

Σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΡΤ, ο Νίκος Καλογερόπουλος αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε εμβληματικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ξεχώρισαν ιδιαίτερα οι συμμετοχές του στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» (1981), για το οποίο βραβεύτηκε με το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και στο «Λούφα και παραλλαγή» (1984), όπου έλαβε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο ίδιο φεστιβάλ.

Γεννημένος το 1952, ο Νίκος Καλογερόπουλος μεγάλωσε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα, στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Το θεατρικό του ντεμπούτο έγινε με το έργο «Ο μπαμπούλας» (1976) στο θέατρο ΚΑΒΑ. Στην τηλεόραση, έκανε το ξεκίνημά του με τη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1975), ενώ ακολούθησαν επιτυχημένες συμμετοχές σε σειρές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού» (1977), «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη πολιτεία» (1980).

Η κινηματογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 1980, με συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως ο Νίκος Περάκης, ο Θόδωρος Μαραγκός, ο Κώστας Φέρρης και ο Νίκος Ζαπατίνας. Ως σκηνοθέτης, συνεργάστηκε με καταξιωμένους ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Κιμούλης, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Η συμμετοχή του στη θρυλική «Λούφα και Παραλλαγή» (1984) αποτέλεσε ορόσημο στην καριέρα του, καθιερώνοντάς τον στο ευρύ κοινό και χαρίζοντάς του το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η καλλιτεχνική του πορεία δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Ο Νίκος Καλογερόπουλος διακρίθηκε ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός. Τα τελευταία χρόνια, είχε επιλέξει να ζει κοντά στον τόπο καταγωγής του, όπου δημιούργησε το «Τρενοτεχνείο», έναν μοναδικό χώρο πολιτισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας στην περιοχή της Τριφυλίας.

Λίνα Μενδώνη: Υπηρέτησε την Τέχνη με αφοσίωση, ήθος και ανιδιοτέλεια

Η Υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, δήλωσε για την απώλεια του Νίκου Καλογερόπουλου:

«Με ιδιαίτερη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Νίκου Καλογερόπουλου, ενός ηθοποιού μεγάλου διαμετρήματος, με πορεία δεκαετιών στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Ο Νίκος Καλογερόπουλος έγινε γνωστός και αγαπήθηκε από το κοινό, κυρίως, μέσω της συμμετοχής του σε εμβληματικές ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, της δεκαετίας του ’80. Η ταύτισή του με χαρακτηριστικούς κινηματογραφικούς ρόλους είναι, ως έναν βαθμό, αναπόφευκτή, καθώς η συμμετοχή του στις ταινίες αυτές υπήρξε καταλυτική, συμβάλλοντας στην αντοχή τους στον χρόνο, χωρίς να επισκιάζει τη μακρά πορεία του στην Τέχνη, την οποία υπηρέτησε με αφοσίωση, ήθος και ανιδιοτέλεια.

Οι ρόλοι στους οποίους έδωσε πνοή, χάρη στο πηγαίο ταλέντο του, παραμένουν άμεσα αναγνωρίσιμοι και σήμερα. Η συμμετοχή του σε ποιοτικές παραγωγές της μικρής οθόνης φέρει τη σφραγίδα μιας ξεχωριστής ερμηνευτικής ευχέρειας η οποία επικύρωσε τη θέση του ως ενός από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Καλλιτέχνης και άνθρωπος ανήσυχος, ο Νίκος Καλογερόπουλος ασχολήθηκε με το θέατρο, ως συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης, αλλά και με τη συγγραφή και τη μουσική. Στην οικογένειά του και τους τόσο πολλούς φίλους του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια.»

ΚΚΕ: Πολυτάλαντος και ανήσυχος δημιουργός – Το «αντίο» με δύο στίχους του

Το ΚΚΕ αποχαιρετά τον Νίκο Καλογερόπουλο, χαρακτηρίζοντάς τον «μια ξεχωριστή μορφή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, έναν πολυτάλαντο και ανήσυχο δημιουργό, που ήξερε να κάνει το γέλιο αιχμηρό, τη σάτιρα κοινωνικό σχόλιο και τους ήρωές του βαθιά λαϊκούς και ανθρώπινους».

Από το «Μάθε παιδί μου γράμματα», το «Ρεμπέτικο» και τη «Λούφα και Παραλλαγή» μέχρι τους δικούς του «Ιππείς της Πύλου», άφησε πίσω του ρόλους που αγαπήθηκαν και έμειναν στη μνήμη, αλλά και το αποτύπωμα ενός δημιουργού που δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Έγραψε, σκηνοθέτησε, έφτιαξε τραγούδια, έγραψε ποίηση και θέατρο.

Με το ιδιαίτερο χιούμορ, την αμεσότητα και εκείνη την αυθεντική, λαϊκή στόφα που χαρακτήριζε την τέχνη του, έδωσε πρόσωπο και φωνή σε ανθρώπους καθημερινούς, στις αντιφάσεις, τα βάσανα και τα όνειρά τους.

Ως αποχαιρετισμό, το ΚΚΕ παραθέτει δύο δικούς του στίχους: «Γεια τους που δε λυγίζουνε και που δεν προσκυνάνε».