«Quiet Life»: Η νέα πολυβραβευμένη ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά κάνει πρεμιέρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Το νέο αριστούργημα του Αλέξανδρου Αβρανά, Quiet Life, θα έχει την τιμητική του στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από τις 22 Οκτωβρίου. Ο δημιουργός που μάγεψε τη Βενετία με το συγκλονιστικό «Miss Violence» επανέρχεται με ένα έργο που θα συζητηθεί έντονα, καθώς αγγίζει επίκαιρα θέματα.

Η ταινία Quiet Life έχει ήδη αποσπάσει το Βραβείο Interfilm στο 81ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, επιβεβαιώνοντας την καλλιτεχνική της αξία.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Σουηδία του 2018, όπου ένα ανεξήγητο σύνδρομο που πλήττει παιδιά προσφύγων προκαλεί βαθιά ανησυχία στους ιατρικούς και πολιτικούς κύκλους.

Ο Σεργκέι και η Νατάλια, αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους μετά από μια βίαιη επίθεση που παραλίγο να κοστίσει τη ζωή στον Σεργκέι, βρίσκουν καταφύγιο στη Σουηδία μαζί με τις δύο μικρές τους κόρες. Ενώ περιμένουν την απόφαση της Υπηρεσίας Μετανάστευσης για την αίτηση ασύλου, προσπαθούν να χτίσουν μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή. Εργάζονται σκληρά, τα παιδιά τους φοιτούν σε σουηδικό σχολείο, μαθαίνουν τη γλώσσα και υποβάλλονται σε τακτικούς ελέγχους από τις αρχές, ελπίζοντας στην απόκτηση της σουηδικής υπηκοότητας. Όμως, όταν η αίτησή τους απορρίπτεται, η μικρότερη κόρη τους, η Κάτια, καταρρέει και βυθίζεται σε ένα ανεξήγητο κώμα. Ο Σεργκέι και η Νατάλια βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα τρομακτικό ηθικό δίλημμα, το οποίο δοκιμάζει στα όρια τα δικά τους ψυχικά αποθέματα και την αποφασιστικότητά τους.

Θα καταφέρουν να βρουν την απαραίτητη δύναμη και ελπίδα για να σώσουν τα παιδιά τους;

Σημείωμα Σκηνοθέτη

«Η πρώτη μου επαφή με το Σύνδρομο Παραίτησης έγινε μέσα από άρθρα που περιέγραφαν περιπτώσεις παιδιών προσφύγων στη Σουηδία, τα οποία είχαν αποκοπεί πλήρως από το περιβάλλον τους. Σταμάτησαν να μιλούν, να τρώνε, να κινούνται. Ορισμένα παρέμεναν σε αυτή την κατάσταση για μήνες, ακόμα και χρόνια. Ήταν σαν τα σώματά τους να έκαναν την τελευταία τους πράξη αντίστασης απέναντι σε μια πραγματικότητα που δεν μπορούσαν πλέον να αντέξουν. Αυτή η συγκλονιστική εικόνα αποτέλεσε την αφετηρία για τη δημιουργία του “Quiet Life”.

Η ταινία γεννήθηκε από μια βαθιά ταραγμένη αντίφαση: η σύγχρονη Ευρώπη επιθυμεί να παρουσιάζεται ως πυλώνας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ορθολογισμού και συμπόνιας, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει όλο και πιο περίπλοκους μηχανισμούς για να αποφασίσει ποιος χρήζει προστασίας και ποιος όχι. Η βία αυτών των μηχανισμών σπάνια μοιάζει με βία. Εκτυλίσσεται σε τακτοποιημένα γραφεία. Οι συζητήσεις είναι ήρεμες. Ακολουθούνται διαδικασίες. Θέτονται λογικά ερωτήματα, συμπληρώνονται έντυπα και λαμβάνονται αποφάσεις σύμφωνα με καθιερωμένους κανόνες. Κανείς δεν χρειάζεται να σε μισεί. Κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναλάβει την ευθύνη για ό,τι σου συμβαίνει.

Αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο καλούνται να επιβιώσουν ο Σεργκέι και η Νατάλια. Κατανοούν γρήγορα ότι η επιβίωση απαιτεί υπακοή. Δουλεύουν. Μαθαίνουν τη γλώσσα. Τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο. Χαμογελούν όταν αυτό αναμένεται. Απαντούν ξανά και ξανά στις ίδιες ερωτήσεις. Προσπαθούν να ενταχθούν στην κατηγορία των προσφύγων που μια ευρωπαϊκή κοινωνία μπορεί να αποδεχτεί χωρίς δυσφορία: ευγνώμονες, παραγωγικοί, ήσυχοι. Ωστόσο, το δικαίωμα να ανήκουν παραμένει πάντοτε υπό όρους.

Για μένα, εδώ βρίσκεται ο πολιτικός πυρήνας της ταινίας. Ένα γραφειοκρατικό σύστημα μπορεί να ασκήσει τρομακτική βία ακριβώς επειδή η ευθύνη έχει διασπαστεί. Ο καθένας απλώς εκτελεί μια λειτουργία. Ο γιατρός φροντίζει τον ασθενή. Ο υπάλληλος αξιολογεί την αίτηση. Η αστυνομία εκτελεί την απόφαση. Όλοι μπορούν να παραμένουν αξιοπρεπείς, ευγενικοί, ακόμη και συμπονετικοί, ενώ συμμετέχουν σε κάτι βαθιά απάνθρωπο. Ήθελα η οπτική γλώσσα της ταινίας να ενσαρκώνει αυτή την αντίφαση. Τα πάντα είναι ελεγχόμενα, τακτοποιημένα, ήρεμα. Οι χώροι είναι καθαροί. Οι άνθρωποι μιλούν χαμηλόφωνα. Η ορατή επιθετικότητα είναι ελάχιστη. Κι όμως, η οικογένεια ζει υπό μια συνεχή απειλή. Κάτω από την επιφανειακή γαλήνη της κοινωνίας που την περιβάλλει, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα ολόκληρη η ύπαρξή της να διαγραφεί με μια διοικητική απόφαση.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Κάτια. Οι ενήλικες απαιτούν την ανάρρωσή της, διότι η ανάρρωσή της θα αποτελέσει απόδειξη ότι η οικογένεια μπορεί να λειτουργήσει ξανά. Ακόμη και η ελπίδα μετατρέπεται σε απαίτηση. Το σώμα της, όμως, αρνείται. Και μέσα στην ταινία, αυτή η άρνηση μετατρέπεται σε μια ισχυρή πολιτική εικόνα: το σώμα ενός παιδιού που απορροφά όσα ο κόσμος των ενηλίκων αρνείται να αναγνωρίσει. Συχνά περιορίζουμε το ζήτημα της μετανάστευσης σε στατιστικές, σύνορα, ποσοστώσεις και νομικές κατηγορίες.

Πίσω, όμως, από κάθε υπόθεση, υπάρχει ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να αποδείξει ότι ο πόνος του είναι αρκετά πειστικός, ο φόβος του αρκετά βάσιμος και η ζωή του αρκετά πολύτιμη ώστε να αξίζει προστασία. Το “Quiet Life” διερευνά τι συμβαίνει όταν η σκληρότητα δεν χρειάζεται πλέον να μοιάζει με σκληρότητα· όταν ο αποκλεισμός μπορεί να εφαρμόζεται ευγενικά, νόμιμα και αποτελεσματικά. Μια κοινωνία δεν πρέπει να κρίνεται μόνο από τη βία που καταδικάζει, αλλά και από τη βία που έχει μάθει να μην αναγνωρίζει.»

Αλέξανδρος Αβρανάς

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, γεννημένος το 1977 στη Λάρισα, σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου (Universität der Künste Berlin). Μετά από μια σειρά ταινιών μικρού μήκους, πειραματικών έργων και ντοκιμαντέρ, η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Without, σημείωσε μεγάλη επιτυχία, αποσπώντας επτά βραβεία (καλύτερης ταινίας, καλύτερου νέου σκηνοθέτη, γυναικείας ερμηνείας, φωτογραφίας και μοντάζ) στο Εθνικό Διαγωνιστικό του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η επόμενη ταινία του, Miss Violence, αναγνωρίστηκε παγκοσμίως, κερδίζοντας τον Αργυρό Λέοντα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Coppa Volpi Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο 70ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, μαζί με τρία επιπλέον βραβεία. Η ταινία συνέχισε την επιτυχημένη πορεία της διεθνώς, μετρώντας συνολικά 12 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Καλύτερου Σεναρίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Στοκχόλμης. Η πιο πρόσφατη δουλειά του, Love Me Not (2017), έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του 65ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν και γνώρισε ευρεία διεθνή διανομή. Παράλληλα με την κινηματογραφική του καριέρα, ο Αβρανάς έχει σκηνοθετήσει και θεατρικά έργα, με το πιο πρόσφατο να ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο. Το 2019, διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του σεμιναρίου σεναριογραφίας Greece – Puglia Experience Screenwriting Workshop, στο πλαίσιο του έργου CIAK που προωθεί τη συνεργασία Ελλάδας και Ιταλίας στον κινηματογράφο.

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς

Σενάριο: Σταύρος Παμπαλλής, Αλέξανδρος Αβρανάς

Ηθοποιοί: Chulpan Khamatova, Grigory Dobrygin, Naomi Lamp, Miroslava Pashutina, Ελένη Ρουσσινού

Παραγωγοί: Sylvie Pialat, Alejandro Arenas Azorin, Benoît Quainon, Adeline Fontan Tessaur, Olivier Guerpillon, Frida Hallberg, Reik Möller, Ulf Israel, Riina Sildos, Κώστας Σφακιανάκης, Βίκυ Μίχα, Kaarle Aho

Διεύθυνση φωτογραφίας: Ολυμπία Μυτιληναίου GSC

Μοντάζ: Dounia Sichov

Κοστούμια: Jaanus Vahtra

Σχεδιασμός παραγωγής: Markku Pätilä

Ήχος: Kristjan Kurm, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Περσεφόνη Μήλιου

Μουσική: Tuomas Kantelinen

Παραγωγή: Les films du Worso, Elle Driver, Fox in the Snow, Senator Film Produktion, Amrion, Playground, asterisk*, Making Movies

Χρηματοδότηση: Arte, Arte Cinema, Creative Europe MEDIA, Eurimages, Ile- de-France Region, Wild Bunch, Finnish Film Foundation, Estonian Film Institute, Cultural Endowment of Estonia, Cash Rebate Estonia, Swedish Film Institute, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, EKOME, ΕΡΤ, Film I Väst, TriArt, YLE, TRT

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Ελλάδα, Εσθονία, Φινλανδία

Γλώσσα: Ρωσικά, Σουηδικά, Αγγλικά

Έτος Παραγωγής: 2024

Διάρκεια: 99

EN

Sweden, 2018. A mysterious syndrome affecting refugee children is sparking concerns among doctors and politicians. Sergei and Natalia have been forced to flee from their native country after an attack that almost took Sergei’s life. They have settled with their two young daughters in Sweden, waiting for the Migration Board to decide on their Asylum Application. They try their best to lead a normal life. They work hard, send their kids to Swedish school, learn the language, submitting themselves to regular inspections from the authorities and hoping that one day, they will be Swedish citizens.

But when their asylum application is rejected, Katja, their youngest daughter collapses and falls into a mysterious coma. Faced with a moral dilemma, Sergei and Natalia’s resilience will be tested. Can they summon hope to save their daughters?

Director: Alexandros Avranas

Screenplay: Stavros Pamballis, Alexandros Avranas

Main Cast: Chulpan Khamatova, Grigory Dobrygin, Naomi Lamp, Miroslava Pashutina, Eleni Roussinou

Producers: Sylvie Pialat, Alejandro Arenas Azorin, Benoît Quainon, Adeline Fontan Tessaur, Olivier Guerpillon, Frida Hallberg, Reik Möller, Ulf Israel, Riina Sildos, Kostas Sfakianakis, Vicky Miha, Kaarle Aho

Cinematographer: Olympia Mytilinaiou

Editor: Dounia Sichov

Costume Designer: Jaanus Vahtra

Production Designer: Markku Pätilä

Sound: Kristjan Kurm, Kostas Varympopiotis, Persefoni Miliou

Music: Tuomas Kantelinen

Production: Les films du Worso, Elle Driver, Fox in the Snow, Senator Film Produktion, Amrion, Playground, asterisk*, Making Movies

Supported by: Arte, Arte Cinema, Creative Europe MEDIA, Eurimages, Ile- de-France Region, Wild Bunch, Finnish Film Foundation, Estonian Film Institute, Cultural Endowment of Estonia, Cash Rebate Estonia, Swedish Film Institute, Greek Film Center, EKOME, ERT, Film I Väst, TriArt, YLE, TRT

Country: France, Germany, Sweden, Greece, Estonia, Finland

Language: Russian, Swedish, English

Production: 2024

Running Time: 99′