21/01/2026

«Κοιμούνται τα ψάρια;»: Νέες Παραστάσεις που Δεν Πρέπει να Χάσετε στο Θέατρο Σταθμός!

Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, το έργο «Κοιμούνται τα ψάρια;» του Jens Raschke, σε σκηvoθεσία Ζωής Ξαvθοπούλου, συνεχίζει την επιτυχημένη του πορεία με τέσσερις επιπλέον παραστάσεις,  στις 26 & 27 Ιανουαρίου και στις 4 & 11 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο Σταθμός. Και μια που το ’φερε η κουβέντα, τα ψάρια κοιμούνται τελικά. Σίγουρα! Άραγε να

«Κοιμούνται τα ψάρια;»: Επιπλέον παραστάσεις στο Θέατρο Σταθμός

Συνεχίζεται η επιτυχία του έργου «Κοιμούνται τα ψάρια;»

Μετά την ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό, η παράσταση «Κοιμούνται τα ψάρια;» του Jens Raschke, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Ζωής Ξαθοπούλου, προσθέτει τέσσερις νέες παραστάσεις στις 26 & 27 Ιανουαρίου καθώς και στις 4 & 11 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Σταθμός. Και καθώς συζητάμε για αυτό, ας το παραδεχτούμε: ναι, τα ψάρια κοιμούνται. Αλήθεια όμως, μήπως ονειρεύονται κιόλας;

Μετά την επιτυχία με το “Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος”, η Ζωή Ξανθοπούλου επιστρέφει με έναν ακόμα συγκλονιστικό μονόλογο. Το έργο “Κοιμούνται τα ψάρια;” του Jens Raschke πήρε διακρίσεις όπως το Mülheimer Children’s Theater Prize 2012 και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τώρα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα με μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου.

Η δεκάχρονη Γέτε αφηγείται την προσωπική της απώλεια με απλό αλλά γεμάτο χιούμορ τρόπο – υπάρχει αρκετό γέλιο στο έργο που άλλοτε είναι πικρό κι άλλοτε ανακουφιστικό. Η Γέτε δεν διστάζει να μιλήσει ειλικρινά για τις σκέψεις και τις εικόνες που συνοδεύουν την απώλειά της. Μαζί μαζί της ανακαλύπτουμε τη φευγαλέα σκιά αυτού που μας καταδιώκει αλλά τελικά μας λυτρώνει.

Αν και μπορεί να φαίνεται ότι θέμα του έργου είναι μόνο η “διαχείριση πένθους”, στην πραγματικότητα καλύπτει πολύ περισσότερες πτυχές: προσφέρει μια παιδική ματιά στη τραγικότητα των ανθρώπινων συνθηκών, στο άγνωστο “μετά” και στη δύσκολη συμφιλίωση με την απώλεια. Μέσα από την ιστορία του Raschke ανοίγεται ένας θεραπευτικός δρόμος προς την ανακούφιση από τον πόνο, τη σημασία των μνημών και της αδελφικής αγάπης.

Στον κεντρικό ρόλο εμφανίζεται η Ευγενία Δημητροπούλου.

Σκηνοθετικό σημείωμα από τη Ζωής Ξανθοπούλου

“Ενώ ο κόσμος γεμίζει πόνο, είναι επίσης γεμάτος από υπέρβαση”. – Helen Keller

Η διαδικασία θρήνου αποτελεί μια αδιάσπαστη συνθήκη για τον άνθρωπο. Στο έργο του Jens Raschke, η Γέτε αφηγείται τι συνέβη έναν χρόνο μετά τον θάνατο του μικρού αδελφού της όταν ήταν μόλις δέκα χρονών. Στην παράστασή μας αυτήν τη στιγμή εκπροσωπεί μια ενήλικη γυναίκα που μοιράζεται με το κοινό τις εμπειρίες τους: το “τότε” σε σύγκριση με το “τώρα”. Δημιουργεί ένα προσωπικό μνημόσυνο στον αδελφό της ενώ ανοίγει δρόμο για να προχωρήσει στη ζωή της.

Κατά τη διάρκεια μιας ώρας συνομιλεί σε πραγματικό χρόνο με τους θεατές — ρωτώντας τους παιχνίδια φιλοσοφίας — γελώντας ή εκθέτοντας σκληρές αλήθειες και τύψεις είτε μέσα από χιούμορ είτε μέσω συγκίνησης.

Tι ενώνει όλους αυτούς τους χαρακτήρες; Ο φόβος μπροστά στον θάνατο και οι ανάγκες μας για επικοινωνία ώστε να μπορέσουμε να αντέξουμε τις δυσκολίες αυτές. Η σημερινή Γέτε κουβαλά μέσα της τον παιδικό εαυτό που ήταν κάποτε — γιατί όλοι μπροστά στην απώλεια επαναστατούμε σαν παιδιά προσπαθώντας να σταθούμε στα πόδια μας ως ενήλικες.

Συντελεστές