«Στην Ιερουσαλήμ, Όχι Στην Άγκυρα»: Η Σημασία της Συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν, Σύμφωνα με τον Γιώργο Φίλη
Η σύγκληση του Ανωτάτου Συμβούλιου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, και η συνεπακόλουθη συνάντηση κορυφής μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην καλύτερη των περιπτώσεων για την πατρίδα μας δεν πρόκειται να αποφέρει κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα αναφορικά με την ουσία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά ίσως η Αθήνα να «αγοράσει» λίγο ακόμα
Το κείμενο του Δρος Γεωργίου Κ. Φίλη αναλύει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπό το πρίσμα της σύγχρονης γεωπολιτικής πραγματικότητας, υποστηρίζοντας ότι αυτές δεν αποτελούν ένα απομονωμένο διμερές ζήτημα, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευρύτερης παγκόσμιας ανακατανομής ισχύος.
Κύρια Σημεία της Ανάλυσης:
- Η Γεωπολιτική Αλληλεξάρτηση: Ο συγγραφέας τονίζει ότι η περιοχή από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο είναι ενιαία. Σε αντίθεση με την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, οι εξελίξεις στο Αιγαίο συνδέονται πλέον άμεσα με την αστάθεια στον άξονα Ισραήλ-Συρία-Ιράκ-Ιράν.
- Η Τουρκία ως Υπαρξιακή Απειλή για το Ισραήλ: Επισημαίνεται ότι το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον την Τουρκία ως τη σημαντικότερη απειλή του. Η αναφορά στη “σιωπή” του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, σχετικά με το ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών όπλων από την Άγκυρα, δίνει μια νέα, πιο επικίνδυνη διάσταση στην περιφερειακή ισορροπία.
- Προτεραιότητα στον Άξονα Ελλάδα-Ισραήλ: Ο Δρ. Φίλης προτείνει μια ριζική αλλαγή στη στρατηγική της Αθήνας. Αντί για την προτεραιότητα στον διάλογο με την Άγκυρα (όπως το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας), προκρίνει τη σύναψη ενός Συμφώνου Αμοιβαίας Στρατιωτικής Συνδυνδρομής με το Ισραήλ.
- Στρατηγική “Ισχύος”: Η θέση του συγγραφέα είναι ότι η Ελλάδα πρέπει πρώτα να θωρακιστεί μέσω ισχυρών στρατηγικών συμμαχιών με δυνάμεις που έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς αντιπάλους (όπως το Ισραήλ),και στη συνέχεια να προσέρχεται σε διάλογο με την Τουρκία από θέση ισχύος.
Συμπέρασμα:
Το άρθρο αποτελεί μια κριτική στην τρέχουσα διπλωματική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών,θεωρώντας την “αποκομμένη” από το μεγάλο γεωπολιτικό κάδρο. Προτείνει μια πιο ενεργητική και “σκληρή” εξωτερική πολιτική που να ευθυγραμμίζεται με τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ, προκειμένου να αναχαιτιστεί η τουρκική αναθεωρητικότητα και η πιθανή πυρηνική της φιλοδοξία.
