«Girls & Boys»: Η Νατάσα Εξηνταβελώνη Επιστρέφει για Δεύτερη Χρονιά στο Θέατρο Αλάμπρα με τον Συναρπαστικό Μονόλογο του Dennis Kelly

Το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο «Girls & Boys» του Dennis Kelly, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, με την εξαιρετική ερμηνεία της Νατάσας Εξηνταβελώνη, ανανεώνει τη συνάντησή του με το αθηναϊκό κοινό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο Αλάμπρα. Η πρεμιέρα έχει οριστεί για τις 17 Απριλίου, στο πλαίσιο της παραγωγής των Θεατρικών Επιχειρήσεων Τάγαρη.

Μετά την εκρηκτική του επιτυχία, που σφραγίστηκε από τα αλλεωμένα εισιτήρια και τις διθυραμβικές κριτικές, καθώς και την επιτυχημένη του πορεία σε Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας, ο μονόλογος αυτός υπόσχεται να καθηλώσει ξανά το κοινό.

«Συνάντησα τον άντρα μου στην ουρά για να επιβιβαστώ σε μια πτήση, και ομολογώ ότι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή».

Μια φαινομενικά τυχαία γνωριμία σε ένα αεροδρόμιο μετατρέπεται στην αρχή μιας ζωής. Έρωτας, οικογένεια, παιδιά, καριέρα – μια καθημερινότητα που μοιάζει οικεία και ασφαλής. Ωστόσο, καθώς η αφήγηση ξεδιπλώνεται, η πραγματικότητα αρχίζει να αποκαλύπτει τα ραγίσματά της, οδηγώντας την ιστορία σε μια απρόσμενη, σκοτεινή τροπή.

Ο «Girls & Boys» είναι ένας σύγχρονος θεατρικός μονόλογος που ξεκινά ως μια τρυφερή ιστορία αγάπης, για να μετατραπεί σταδιακά σε μια βαθιά τομή στην απώλεια, τη μνήμη και την ατέρμονη προσπάθεια του ανθρώπου να διαχειριστεί την τραυματική εμπειρία και να συνεχίσει να ζει. Ο Βρετανός συγγραφέας Dennis Kelly, ο οποίος έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό με το έργο «Τα Ορφανά», δημιουργεί ένα κείμενο που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, φωτίζοντας τις αθέατες όψεις της αγριότητας που διαπερνούν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ζητήματα όπως η έμφυλη ανισότητα και οι μηχανισμοί κανονικοποίησης της βίας, υφαίνονται στον δραματουργικό ιστό του έργου.

«Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε τα πράγματα μεταξύ μας άρχισαν να πηγαίνουν στραβά – θυμάμαι μόνο ξαφνικά να βρίσκομαι μέσα σε αυτό».

Καθώς η αφήγηση πλησιάζει την κορύφωσή της, η βία ξεπροβάλλει δειλά, διαβρώνοντας κάθε φαινομενικά ευτυχισμένη στιγμή της ζωής. Μικρές, φαινομενικά αθώες οικογενειακές στιγμές αποκαλύπτονται εκ των υστέρων ως προειδοποιητικά σημάδια μιας επικείμενης σκοτεινής πραγματικότητας.

Στη σκηνική εκδοχή της Λητώς Τριανταφυλλίδου, η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της, κατασκευάζοντας μπροστά στα μάτια του κοινού ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ. Η παράσταση κινείται αβίαστα ανάμεσα στο θέατρο και την κινηματογραφική καταγραφή, μετατρέποντας τη θεατρική σκηνή σε ένα χώρο προσωπικής αναμέτρησης της ηρωίδας με το τραυματικό της παρελθόν, όπου η αφήγηση λειτουργεί ως πράξη επιβίωσης.

“Η ηρωίδα που κληθήκαμε να δημιουργήσουμε με τη Νατάσσα Εξηνταβελώνη δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε θύμα. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εντοπίσει τη στιγμή όπου η πορεία της ζωής της μετατοπίστηκε προς την τραγωδία. Καθώς μας αφηγείται την ιστορία της, αναζητά ενδείξεις και ίχνη μέσα στην ίδια της τη μνήμη, επιχειρώντας να διαγνώσει στον σύντροφό της, στη σχέση τους και στην κοινωνία όπου ζει τις απαρχές και τα αίτια της βίας που καθόρισαν τη ζωή της. Αυτή η προσπάθεια κατανόησης — και όχι η τραγωδία καθαυτή — αποτέλεσε τον πυρήνα της παράστασής μας. Η σκηνική σύνθεση της παράστασης διαμορφώθηκε ως μια ζωντανή διαδικασία ανασύνθεσης: μια αφήγηση που χτίζεται μπροστά μας, σαν ντοκιμαντέρ της ίδιας της μνήμης. Ζούμε σε μια εποχή όπου η μνήμη δεν υπάρχει πλέον μόνο μέσα μας, αλλά και μέσα σε αρχεία, εικόνες και βίντεο. Ανακαλούμε το παρελθόν μας μέσα από οθόνες. Με αυτή την έννοια, όλοι γινόμαστε αφηγητές, μοντέρ και σκηνοθέτες της ίδιας μας της ζωής. Ωστόσο, παρά τα σύγχρονα εργαλεία καταγραφής και επαύξησης της εμπειρίας μας, η αμηχανία — και συχνά η ανικανότητά μας — απέναντι στην τραγωδία παραμένει ίδια, τόσο ως προς την αποτροπή της όσο και ως προς την κατανόησή της. Αυτή υπήρξε ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση: να προσεγγίσουμε την ενδοοικογενειακή βία χωρίς δραματική υπερβολή, αλλά και χωρίς απόσταση.

Αν η παράσταση αφήνει κάτι πίσω της, θα ήθελα να είναι μια αίσθηση επαγρύπνησης — η συνειδητοποίηση ότι η βία δεν εμφανίζεται αιφνίδια στις έμφυλες σχέσεις, αλλά διαμορφώνεται αθόρυβα μέσα από μικρές, καθημερινές μετατοπίσεις που συχνά περνούν απαρατήρητες. Αν καταφέρουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό — όσο επώδυνο κι αν είναι — ίσως να ανοίξει ο δρόμος για μια ουσιαστική αλλαγή δυναμικής”.

Λητώ Τριανταφυλλίδου

Girls & Boys του Dennis Kelly

Με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Φωτογραφίες – Βίντεο: Δέσποινα Σπύρου
Video Editing: Μαριάνα Τρούμπη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση
Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Στα βίντεο της παράστασης εμφανίζονται η Κάτια και ο Νικόλας.

Θερμές ευχαριστίες στους: Δημήτρη Πασσά, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ολυμπία Γαϊτανίδη, Μπάμπη Χριστακόπουλο και Κατερίνα Μάμαλη.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Αλάμπρα, Στουρνάρη 53, Αθήνα
Τηλέφωνο: 21 0522 0120

Παραστάσεις: από 17 Απριλίου
Παρασκευή & Σάββατο | 21:00
Κυριακή | 19:00

Διάρκεια: 90’

Τιμές εισιτηρίων:
18€ κανονικό | 16€ μειωμένο

Προπώληση:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/girls-boys/