ΟΗΕ: Παγκόσμια Βελτίωση κατά της Πείνας το 2025 – Στο 7,8% το ποσοστό του πληθυσμού, αλλά υφίσταται κίνδυνοι

Για τρίτη συνεχή χρονιά, τα επίπεδα της παγκόσμιας πείνας σημείωσαν κάμψη το 2025, με βελτιώσεις να καταγράφονται σε κάθε ήπειρο. Ωστόσο, οι πιθανοί κλιματικοί κραδασμοί και οι διαταραχές στο διεθνές εμπόριο απειλούν την περαιτέρω πρόοδο, σύμφωνα με τα ευρήματα της έκθεσης «State of Food Security and Nutrition in the World», η οποία συντάχθηκε από κοινού από πέντε οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών.

Κατά τον περασμένο χρόνο, περίπου 645 εκατομμύρια άνθρωποι —που αντιστοιχεί στο 7,8% του παγκόσμιου πληθυσμού— αντιμετώπισαν την πείνα. Αυτό το ποσοστό παρουσιάζει υποχώρηση σε σχέση με το 8,1% του 2024 και το 8,6% του 2022. Οι ειδικοί του ΟΗΕ προβλέπουν ότι η θετική αυτή πορεία στη μείωση του υποσιτισμού αναμένεται να διατηρηθεί έως το 2030.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), Μάξιμο Τορέρο, δήλωσε: «Η σημαντική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια είναι ότι φέτος το ποσοστό της πείνας έχει μειωθεί σε όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, αν και με πολύ μικρή βελτίωση.»

Η εικόνα ανά ήπειρο και η πρόοδος στην Ινδία

Η θετική αυτή εξέλιξη οφείλεται κυρίως στη βελτίωση των δεικτών στην Ασία —και ιδιαίτερα στην Ινδία— καθώς και στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Στην Ινδία, όπου κατοικεί σχεδόν το ένα πέμπτο της ανθρωπότητας, το ποσοστό της πείνας υποχώρησε κάτω από το 10%, ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού στοχευμένων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και αυξημένης αγροτικής παραγωγικότητας.

Ταυτόχρονα, ορισμένα αφρικανικά κράτη (όπως η Αιθιοπία, η Τανζανία, η Ζιμπάμπουε, η Σενεγάλη και η Ζάμπια) κατάφεραν να ανακόψουν μια πολυετή περίοδο επιδείνωσης. Παρόλα αυτά, η Αφρική διατήρησε τον μεγαλύτερο υποσιτισμένο πληθυσμό διεθνώς το 2025, με 309 εκατομμύρια ανθρώπους να επηρεάζονται (ένας στους πέντε Αφρικανούς). Στη Λατινική Αμερική, η Δομινικανή Δημοκρατία δεν κατατάσσεται πλέον στον παγκόσμιο χάρτη της πείνας.

Όσον αφορά τη Γάζα, ο Τορέρο διευκρίνισε ότι ο πόλεμος δεν επηρέασε ουσιαστικά τα παγκόσμια μεγέθη, καθώς η έκθεση εστιάζει στον χρόνιο υποσιτισμό και όχι στην οξεία επισιτιστική ανασφάλεια που προκαλείται από συγκρούσεις. Παρόλο που οι παραδόσεις τροφίμων αυξήθηκαν πρόσφατα, συμβάλλοντας στη σταθεροποίηση, η αποκατάσταση του τοπικού αγροτικού τομέα αναμένεται να διαρκέσει χρόνια.

Οι κίνδυνοι για το εμπόριο και την παραγωγή

Παρά την αισιοδοξία που προκαλούν οι τάσεις μείωσης, ο FAO προειδοποιεί για σοβαρές απειλές. Στις άμεσες ανησυχίες περιλαμβάνονται τα προβλήματα στη ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Ορμούζ, το οποίο αποτελεί κρίσιμο πέρασμα για την ενέργεια και τις γεωργικές εισροές. Τέτοιες διαταραχές οδηγούν σε αύξηση των τιμών στα καύσιμα, τα λιπάσματα, τις μεταφορές και, κατ’ επέκταση, στο συνολικό κόστος παραγωγής τροφίμων.

Επιπρόσθετα, ένα ενδεχόμενο ισχυρό καιρικό φαινόμενο Ελ Νίνιο μπορεί να επιβαρύνει περαιτέρω την αγροτική παραγωγή σε ευάλωτες περιοχές. Ο Μάξιμο Τορέρο τόνισε: «Ελπίζουμε ότι η τάση δεν θα αλλάξει, αλλά υπάρχουν διάφοροι κίνδυνοι που μας επηρεάζουν αυτή τη στιγμή.»

Το υψηλό κόστος της υγιεινής διατροφής

Πέρα από τα επίπεδα της πείνας, ο παιδικός υποσιτισμός παραμένει σε υψηλά επίπεδα, η αναιμία στις γυναίκες επιδεινώνεται και η παχυσαρκία στους ενήλικες (τόσο άνδρες όσο και γυναίκες) αυξάνεται σταθερά.

Η πρόσβαση σε θρεπτική τροφή εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, καθώς 2,69 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για μια υγιεινή διατροφή, η οποία υπολογίζεται ότι κοστίζει κατά μέσο όρο 4,28 δολάρια την ημέρα (σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης).

Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ στην Αφρική:

• Το 66,1% των κατοίκων της Αφρικής αδυνατεί να καλύψει το κόστος μιας υγιεινής διατροφής, ποσοστό διπλάσιο από τα αντίστοιχα της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
• Οι αδύναμες υποδομές, η έλλειψη ψυκτικών εγκαταστάσεων και τα προβληματικά δίκτυα μεταφορών αυξάνουν τις τιμές σε ευπαθή προϊόντα, όπως φρούτα, λαχανικά, γάλα και κρέας.
• Οι κατακερματισμένοι κανονισμοί και οι μη δασμολογικοί φραγμοί εμποδίζουν το διασυνοριακό εμπόριο τροφίμων μεταξύ των γειτονικών κρατών.