Παυλόπουλος: Η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα ως προσπάθεια εξιδανίκευσης του δόγματος Τραμπ για την παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ στο πλαίσιο του MAGA

Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Τέρμα στο Γκάζι» του δημοσιογράφου κ. Νίκου Φελέκη (9.84 FM), ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός κ. Προκόπιος Παυλόπουλος σχολίασε την ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, επισημαίνοντας κυρίως τα εξής:

Ι. Από πλευράς συμβολισμών, η ομιλία του κ. Μάρκο Ρούμπιο αποτελούσε έναν ύμνο στο Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα και στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό ως κοιτίδα του Δυτικού Πολιτισμού. Η επιλογή της Πνύκας, με φόντο τον Παρθενώνα, ενισχύει το επιχείρημα της Ελλάδας για την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Επιπλέον, η ομιλία αυτή μας υπενθυμίζει:

Α. Πρώτον, την περίφημη ομιλία του André Malraux, τότε Υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας, στις 28.5.1959, κατά την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης. Ο μεγάλος Γάλλος διανοητής ανέδειξε την ουσία της Αρχαίας Ελληνικής Παιδείας και του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος ως λίκνων της γέννησης της Επιστήμης υπό όρους Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Τότε, στον ίδιο τόπο, ο Malraux είχε διακηρύξει ότι «από εδώ αρχίζει ο Παγκόσμιος Πολιτισμός».

Β. Δεύτερον, το εμβληματικό δοκίμιο του Paul Valéry «O Ευρωπαίος» (1924). Σε αυτό, ο μεγάλος Γάλλος λογοτέχνης και δοκιμιογράφος οριοθέτησε τον πυρήνα του «Ευρωπαίου» -και κατ’ επέκταση του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού- με το τρίγωνο Αθήνα, Ρώμη, Ιερουσαλήμ. Η Αρχαία Αθήνα συμβόλιζε το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα στην πορεία γέννησης της Επιστήμης υπό όρους Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Η Αρχαία Ρώμη σηματοδοτούσε την ανάδυση της έννοιας του Κράτους και του Νόμου ως μέσων οργάνωσης του κοινωνικού συνόλου υπό όρους κοινωνικής συνοχής. Τέλος, η Ιερουσαλήμ αντιπροσώπευε τις αρχές και τις αξίες που προσέθεσε η Χριστιανική Διδασκαλία στον Δυτικό Πολιτισμό, με έμφαση στις αρχές του Ανθρωπισμού, της Αλληλεγγύης, της Δικαιοσύνης και ιδίως της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

ΙΙ. Ωστόσο, εμβαθύνοντας στις πραγματικές, αλλά υποδόριες, προθέσεις του κ. Ρούμπιο, η ομιλία του είχε ως στόχο τη χρησιμοποίηση των προαναφερθέντων αρχετυπικών θεμελίων του Δυτικού Πολιτισμού για να προβληθεί –ιδίως εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ– η «ορθότητα» του δόγματος Τραμπ σχετικά με την παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ στο πλαίσιο του MAGA. Συγκεκριμένα:

Α. Κατ’ αποτέλεσμα, ο κ. Ρούμπιο υποστήριξε ότι μόνο οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του Τραμπ, μπορούν να υπερασπισθούν τον Δυτικό Πολιτισμό, με συμμάχους το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, παρουσίασε ένα ΝΑΤΟ ως υποχείριο των ΗΠΑ και μια Ευρωπαϊκή Ένωση περιθωριοποιημένη –εξ ου και η πρόδηλη κριτική του Ρούμπιο στις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης–, η οποία θα λειτουργεί ως περιφερειακή δύναμη υπό την αποκλειστική επιρροή των ΗΠΑ. Αυτό παραπέμπει στο «όραμα» του Zbigniew Brzezinski στην «Μεγάλη Σκακιέρα». Είναι άκρως ενδεικτικό ότι ο κ. Ρούμπιο δεν έκανε ούτε στοιχειώδη αναφορά στο Δίκαιο εν γένει, και πρωτίστως στο Διεθνές Δίκαιο, καθώς και στις αρχές και τις αξίες της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ως εγγύησης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Οι αποστάσεις των ΗΠΑ σήμερα έναντι του Διεθνούς Δικαίου είναι τέτοιες που θυμίζουν την περίοδο πριν τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648), οπότε και δρομολογήθηκε η πορεία του σύγχρονου Διεθνούς Δικαίου μέσω των μεγάλων Διεθνών Συμφωνιών και Συνθηκών.

Β. Ας σημειωθεί ότι ο κ. Ρούμπιο αναφέρθηκε μόνο στην υπεράσπιση της Ακρόπολης από τους Αθηναίους έναντι των Περσών το 480 π.Χ. Δεν έκανε όμως καμία αναφορά στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας και τη σημασία της ως διαχρονικό όριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ένα όριο, βέβαια, που δεν συνιστά αδιαπέραστη τάφρο, αλλά γέφυρα επικοινωνίας και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ Λαών και Πολιτισμών στο πλαίσιο του Διαλόγου των Πολιτισμών. Αντιθέτως, η ομιλία του κ. Ρούμπιο προσπάθησε να τεκμηριώσει την υπεροχή του Δυτικού Πολιτισμού έναντι κάθε άλλου. Ωστόσο, η πεμπτουσία του Δυτικού Πολιτισμού, σύμφωνα με τους μεγάλους θεωρητικούς που τον ανέλυσαν διεξοδικά, έγκειται στην ισοτιμία μεταξύ των Πολιτισμών, όπου ο καθένας πρέπει να αντλεί στοιχεία από τον άλλο για να γίνει πλουσιότερος και πιο ανθεκτικός.

ΙΙΙ. Ο κ. Ρούμπιο επιχείρησε να πείσει ότι οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία Τραμπ, είναι ένθερμη υπέρμαχος της Δημοκρατίας. Η θέση του αυτή είναι προδήλως αντιφατική, αν αναλογιστούμε, για παράδειγμα:

Α. Ότι η πολιτική Τραμπ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας εντός της ίδιας της Αμερικανικής Δημοκρατίας. Επί των ημερών του, στις ΗΠΑ, κατέρρευσαν οι εγγυήσεις των θεσμικών αντιβάρων της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου, που προηγουμένως αποτελούσαν την κορωνίδα του θεσμικού οικοδομήματος της Αμερικανικής Δημοκρατίας.

Β. Ότι η πολιτική Τραμπ έχει παραβιάσει κάθε έννοια Κυριαρχίας και Δημοκρατίας σε ανεξάρτητα Κράτη, τα οποία επιθυμεί να τελούν υπό συνθήκες πραγματικής υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ.

Γ. Ότι η πολιτική Τραμπ λειτουργεί στον αστερισμό της απόλυτης επικράτησης της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης μέσω της Τεχνολογικής Επανάστασης, σε σημείο να αποδέχεται την άνευ όρων υποκατάσταση του Δικαίου που θεσπίζεται υπό προϋποθέσεις δημοκρατικής νομιμοποίησης, από κανόνες Δικαίου που εκπορεύονται από τις Αγορές και στερούνται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης. Αυτό υπονομεύει, εξ υπαρχής, την έννοια της Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών-Μελών της Διεθνούς Κοινότητας. Με άλλα λόγια, η πολιτική Τραμπ οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακώς, στην «επικυριαρχία» του «οικονομικού» επί του «θεσμικού» υπό καθεστώς αναβίωσης των δογμάτων του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό, όπως έχει καταδείξει η πράξη, οδηγεί και στην αχαλίνωτη διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ Λαών και κοινωνιών.

IV. Την απουσία ουσιαστικής αναφοράς του κ. Ρούμπιο στο Διεθνές Δίκαιο, κορύφωσε η αντίστοιχη απουσία καταδίκης, έστω και υπόρρητης, της Τουρκίας σε ό,τι αφορά δύο κορυφαία ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τα Εθνικά Θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Συγκεκριμένα:

Α. Ο κ. Ρούμπιο απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της ωμής παραβίασης της Εθνικής Κυριαρχίας και των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Ελλάδας, καθώς η Τουρκία παραβιάζει αναλόγως και απροκάλυπτα το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS, Σύμβαση του Montego Bay του 1982) όσον αφορά κυρίως την Αιγιαλίτιδα Ζώνη (casus belli), την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Ελλάδας.

Β. Επίσης, ο κ. Ρούμπιο απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της επί 50 και πλέον ετών βάρβαρης κατοχής του ενός τρίτου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κατοχή που συνετελέστηκε το 1974 και συνεχίζεται με την περιφρόνηση από την Τουρκία κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου γενικώς, αλλά και πλειάδας Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο Ταγίπ Ερντογάν, σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, θεωρεί την κατοχή πλέον τετελεσμένη, προτείνοντας ευθέως και προκλητικά μια και μόνη «λύση»: Εκείνη που οδηγεί στη de facto και de jure διχοτόμηση της Κύπρου μέσω της δημιουργίας του ψευδοκράτους της «Βόρειας Κύπρου».