Η ταινία «Quiet Life» του Αλέξανδρου Αβρανά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος: Προβολή με την παρουσία του σκηνοθέτη το Σάββατο 24 Οκτωβρίου

Η νέα ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά, «Quiet Life», προβάλλεται από χθες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ο βραβευμένος στη Βενετία δημιουργός του συγκλονιστικού “Miss Violence” επιστρέφει με ένα επίκαιρο και πολυβραβευμένο φιλμ που αναμένεται να προκαλέσει συζητήσεις.

Η ταινία «Quiet Life» απέσπασε το Βραβείο Interfilm στο 81ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς θα παρευρεθεί στην προβολή αύριο, Σάββατο 24 Οκτωβρίου, στις 21:30. Μετά το τέλος της ταινίας, θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Σύνοψη:

Σουηδία, 2018. Ένα ανεξήγητο σύνδρομο που πλήττει παιδιά προσφύγων προκαλεί έντονη ανησυχία σε γιατρούς και πολιτικούς.

Ο Σεργκέι και η Νατάλια, αναγκασμένοι να διαφύγουν από τη χώρα τους μετά από μια επίθεση που παραλίγο να αποβεί μοιραία για τον Σεργκέι, εγκαθίστανται στη Σουηδία με τις δύο μικρές τους κόρες. Ενώ περιμένουν την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, προσπαθούν να χτίσουν μια νέα, φυσιολογική ζωή: εργάζονται σκληρά, στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, μαθαίνουν τη γλώσσα και υπομένουν τους τακτικούς ελέγχους των αρχών, ελπίζοντας στην απόκτηση της σουηδικής υπηκοότητας. Η απόρριψη, όμως, της αίτησής τους βυθίζει τη μικρότερη κόρη τους, την Κάτια, σε ένα ανεξήγητο κώμα. Αντιμέτωποι με ένα οξύ ηθικό δίλημμα, ο Σεργκέι και η Νατάλια δοκιμάζονται στα όρια της αντοχής και της αποφασιστικότητάς τους.

Μπορούν να βρουν τη δύναμη και την ελπίδα που χρειάζονται για να σώσουν τις κόρες τους;

Σημείωμα Σκηνοθέτη

«Πρωτοέμαθα για το Σύνδρομο Παραίτησης μέσα από δημοσιεύματα για παιδιά προσφύγων στη Σουηδία που είχαν πάψει να ανταποκρίνονται στον κόσμο γύρω τους. Σταματούσαν να μιλούν, να τρώνε, να κινούνται. Κάποια παρέμεναν σε αυτή την κατάσταση για μήνες ή ακόμη και χρόνια. Ήταν σαν τα σώματά τους να έκαναν τη μοναδική πράξη αντίστασης που τους είχε απομείνει: να αποσυρθούν από μια πραγματικότητα που δεν μπορούσαν πια να αντέξουν. Αυτή ήταν η αφετηρία του “Quiet Life”.

Η ταινία γεννήθηκε μέσα από μια αντίφαση που με ταράζει βαθιά: η σύγχρονη Ευρώπη θέλει να φαντάζεται τον εαυτό της ως έναν χώρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ορθολογισμού και συμπόνιας, ενώ την ίδια στιγμή αναπτύσσει ολοένα και πιο σύνθετους μηχανισμούς για να αποφασίζει ποιος αξίζει προστασία και ποιος όχι. Η βία αυτών των μηχανισμών σπάνια μοιάζει με βία. Εκτυλίσσεται σε τακτοποιημένα γραφεία. Μιλά ήρεμα. Ακολουθεί διαδικασίες. Θέτει λογικές ερωτήσεις, συμπληρώνει έντυπα και παίρνει αποφάσεις σύμφωνα με καθιερωμένους κανόνες. Κανείς δεν χρειάζεται να σε μισεί. Κανείς δεν χρειάζεται καν να αισθάνεται υπεύθυνος για όσα σου συμβαίνουν.

Αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο καλούνται να ζήσουν ο Σεργκέι και η Νατάλια. Καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα ότι η επιβίωση απαιτεί υπακοή. Εργάζονται. Μαθαίνουν τη γλώσσα. Τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο. Χαμογελούν όταν αναμένεται να χαμογελάσουν. Απαντούν ξανά και ξανά στις ίδιες ερωτήσεις. Προσπαθούν να γίνουν το είδος των προσφύγων που μια ευρωπαϊκή κοινωνία μπορεί να αποδεχτεί χωρίς δυσφορία: ευγνώμονες, παραγωγικοί, ήσυχοι. Όμως το δικαίωμα να ανήκουν παραμένει υπό όρους.

Για μένα, εδώ βρίσκεται ο πολιτικός πυρήνας της ταινίας. Ένα γραφειοκρατικό σύστημα μπορεί να ασκήσει τεράστια βία ακριβώς επειδή η ευθύνη έχει κατακερματιστεί. Ο καθένας απλώς επιτελεί μια λειτουργία. Ο γιατρός φροντίζει τον ασθενή. Ο υπάλληλος αξιολογεί την αίτηση. Η αστυνομία εκτελεί την απόφαση. Όλοι μπορούν να παραμένουν αξιοπρεπείς, ευγενικοί, ακόμη και συμπονετικοί, ενώ συμμετέχουν σε κάτι βαθιά απάνθρωπο. Ήθελα η οπτική γλώσσα της ταινίας να ενσαρκώνει αυτή την αντίφαση. Τα πάντα είναι ελεγχόμενα, τακτοποιημένα, ήρεμα. Οι χώροι είναι καθαροί. Οι άνθρωποι μιλούν χαμηλόφωνα. Η ορατή επιθετικότητα είναι ελάχιστη. Κι όμως, η οικογένεια ζει κάτω από μια μόνιμη απειλή. Κάτω από τη φαινομενική γαλήνη της κοινωνίας που την περιβάλλει υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα ολόκληρη η ύπαρξή της να διαγραφεί με μια διοικητική απόφαση.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Κάτια. Οι ενήλικες απαιτούν να αναρρώσει, γιατί η ίδια η ανάρρωσή της γίνεται απόδειξη ότι η οικογένεια μπορεί να λειτουργήσει ξανά. Ακόμη και η ελπίδα μετατρέπεται σε απαίτηση. Το σώμα της, όμως, αρνείται. Και μέσα στην ταινία αυτή η άρνηση μετατρέπεται σε μια πολιτική εικόνα: το σώμα ενός παιδιού που απορροφά όσα ο κόσμος των ενηλίκων αρνείται να αναγνωρίσει. Συχνά περιορίζουμε τη μετανάστευση σε στατιστικές, σύνορα, ποσοστώσεις και νομικές κατηγορίες.

Πίσω όμως από κάθε υπόθεση υπάρχει ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να αποδείξει ότι ο πόνος του είναι αρκετά πειστικός, ο φόβος του αρκετά βάσιμος και η ζωή του αρκετά πολύτιμη ώστε να αξίζει προστασία. Το “Quiet Life” αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν η σκληρότητα δεν χρειάζεται πια να μοιάζει με σκληρότητα· όταν ο αποκλεισμός μπορεί να εφαρμόζεται ευγενικά, νόμιμα και αποτελεσματικά. Μια κοινωνία δεν θα έπρεπε να κρίνεται μόνο από τη βία που καταδικάζει, αλλά και από τη βία που έχει μάθει να μην αναγνωρίζει».

Αλέξανδρος Αβρανάς

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, γεννημένος στη Λάρισα το 1977, είναι ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου. Μετά από μια σειρά επιτυχημένων μικρού μήκους ταινιών, πειραματικών έργων και ντοκιμαντέρ, η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, “Without”, απέσπασε επτά βραβεία στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία του “Miss Violence” αναγνωρίστηκε διεθνώς με τον Αργυρό Λέοντα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Coppa Volpi Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο 70ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, κατακτώντας συνολικά 12 βραβεία. Η μεταγενέστερη ταινία του “Love Me Not” (2017) έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Παράλληλα με τον κινηματογράφο, ο Αβρανάς δραστηριοποιείται και στο θέατρο, έχοντας σκηνοθετήσει έργα στο Εθνικό Θέατρο. Διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του σεμιναρίου σεναριογραφίας Greece – Puglia Experience Screenwriting Workshop, προωθώντας τη συνεργασία Ελλάδας και Ιταλίας στον κινηματογραφικό τομέα.

Στοιχεία Ταινίας:

• Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς
• Σενάριο: Σταύρος Παμπαλλής, Αλέξανδρος Αβρανάς
• Ηθοποιοί: Chulpan Khamatova, Grigory Dobrygin, Naomi Lamp, Miroslava Pashutina, Ελένη Ρουσσινού
• Παραγωγοί: Sylvie Pialat, Alejandro Arenas Azorin, Benoît Quainon, Adeline Fontan Tessaur, Olivier Guerpillon, Frida Hallberg, Reik Möller, Ulf Israel, Riina Sildos, Κώστας Σφακιανάκης, Βίκυ Μίχα, Kaarle Aho
• Διεύθυνση φωτογραφίας: Ολυμπία Μυτιληναίου GSC
• Μοντάζ: Dounia Sichov
• Κοστούμια: Jaanus Vahtra
• Σχεδιασμός παραγωγής: Markku Pätilä
• Ήχος: Kristjan Kurm, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Περσεφόνη Μήλιου
• Μουσική: Tuomas Kantelinen
• Παραγωγή: Les films du Worso, Elle Driver, Fox in the Snow, Senator Film Produktion, Amrion, Playground, asterisk*, Making Movies
• Χρηματοδότηση: Arte, Arte Cinema, Creative Europe MEDIA, Eurimages, Ile- de-France Region, Wild Bunch, Finnish Film Foundation, Estonian Film Institute, Cultural Endowment of Estonia, Cash Rebate Estonia, Swedish Film Institute, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, EKOME, ΕΡΤ, Film I Väst, TriArt, YLE, TRT
• Χώρα Παραγωγής: Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Ελλάδα, Εσθονία, Φινλανδία
• Γλώσσα: Ρωσικά, Σουηδικά, Αγγλικά
• Έτος Παραγωγής: 2024
• Διάρκεια: 99 λεπτά